บทที่ 130 สังคมที่ตกต่ำลง

“ใช่ ฉันเอง” เจียงเฉิงพูดไปพลาง เดินไปที่ข้างกายมู่หรงเสวี่ยไปพลาง “เอามา”

“อะไร?” มู่หรงเสวี่ยขมวดคิ้ว

“หมายจับ ฉันขอดูหน่อย” เจียงเฉิงรีบตามมาก็เพราะจะดูหน้าคนร้ายบนหมายจับ แบบนี้ก็จะสามารถปกป้องสวี่ฉิงล่วงหน้าได้

“นายคิดว่านายเป็นใคร? นายอยากดูฉันก็ต้องให้นายดูงั้นเหรอ?” มู่หรงเสวี่ยมองเจียงเฉิงด้วยสายตาเย็นเยือก หากเมื่อกี้เธอเห็นว่าเป็นเจียงเฉิง งั้นเธอก็อาจจะไม่เหยียบเบรกแล้วก็ได้ เมื่อกี้นี้ก็ถูกกระแทกจนเธอเริ่มเจ็บหน้าอก

มู่หรงเสวี่ยลูบหน้าอกตัวเองไปพลาง หันตัวเดินไปที่รถไปพลาง

“ถ้าเธอไม่ให้ฉันดู ฉันก็จะหาเอง” เจียงเฉิงมองมู่หรงเสวี่ยแล้วพูด

มู่หรงเสวี่ยถอนหายใจ จากนั้นก็หันตัวไปมองเจียงเฉิง เอ่ยว่า “มาสิ ฉันให้นาย”

มู่หรงเสวี่ยพูดจบก็เอาหมายจับออกมากระเป๋าเสื้อ เจียงเฉิงกำลังจะยื่นมือไปเอา เธอก็พลันพับหมายจับแล้วยัดใส่ในชุดชั้นในตัวเอง

“อยากได้ก็มาเอาเองสิ” มู่หรงเสวี่ยยัดเข้าไปแล้วก็ยื่นมือมาตบหน้าอกอวบอิ่มของตัวเอง

เธอรู้ว่าเจียงเฉิงมีภรรยาแล้ว หากเจียงเฉิงกล้ายื่นมือมาเอาจริงๆ งั้นเธอก็จะบอกสวี่ฉิง ถึงเวลาหมอนี่ก็จะน่าอนาถมากแน่ ๆ

เจียงเฉิงเห็นดังนั้นเองก็รู้สึกเอือมระอา ดูเหมือนว่าผู้หญิงคนนี้จะรับมือยากจริงๆด้วย เขาแค่อยากจะดูแวบหนึ่งก็เท่านั้น แต่เธอกลับคิดวิธีแบบนี้ออกมาได้

“เธอคิดว่าฉันไม่กล้า ใช่ไหม?” เจียงเฉิงก้าวไปข้างหน้าแล้วถามมู่หรงเสวี่ย

“แล้วนายกล้างั้นเหรอ? ฉันทิ้งเบอร์ติดต่อไว้ให้เมียนายแล้วนะ”

มู่หรงเสวี่ยยึดหน้าอกอวบอิ่มของตัวเอง เอ่ยว่า “ถ้านายกล้าเอาก็ยื่นมือเข้ามาเลย”

เจียงเฉิงเห็นดังนั้นก็ส่ายหัวอย่างจนใจ จากนั้นก็เอ่ยทีเดียวว่า “งั้นก็ขอโทษละกัน”

มู่หรงเสวี่ยได้ยินคำนี้ก็ใจกระตุกวูบ หมอนี่กล้าลงมือจริงๆงั้นเหรอ?

ในขณะที่มู่หรงเสวี่ยกำลังครุ่นคิด เจียงเฉิงก็พลันอุ้มตัวของมู่หรงเสวี่ยขึ้น

“ไอ้บ้า นายทำอะไรน่ะ?”

มู่หรงเสวี่ยจะโจมตีกลับทันที ทว่าเธอยังไม่ทันได้ลงมือ ร่างกายของเธอก็ถูกเจียงเฉิงพลิกกลับด้าน เพราะเธอใส่กระโปรง ชายกระโปรงจึงห้อยลงมา มู่หรงเสวี่ยรีบเอามือจับชายกระโปรงไว้ทันที เจียงเฉิงกอดต้นขาของมู่หรงเสวี่ยเอาไว้ คว่ำหัวเธอลง ยกขาเธอขึ้น จากนั้นก็เขย่าร่างกายเธอเต็มแรง เดิมทีมู่หรงเสวี่ยก็ใส่เสื้อเชิ้ตคอกว้างสีขาว ผนวกกับหน้าอกอวบอิ่มที่ดูเด่นชัดมากๆ ดังนั้นแรงสั่นสะเทือนที่รุนแรงขนาดนี้ ทำให้หน้าอกเธอเองก็ส่ายเด้งอย่างรุนแรงด้วยเช่นกัน

“ไอ้บัดซบ!”

มู่หรงเสวี่ยใช้มือจับกระปรงไว้แน่นอย่างยากลำบาก หากไม่ทำแบบนี้ งั้นเธอก็จะได้เปลือยหมดเปลือกแน่ ๆ ทว่าแม้จะทำแบบนี้ ขาสวยขาวผ่องที่เรียวยาวนั่นเองก็เผยออกมาไม่น้อย

ทว่าเจียงเฉิงในตอนนี้ไม่มีอารมณ์มาชื่นชมสิ่งนี้ หลังจากที่เขย่าไปสักพัก ใบหมายจับที่ยัดไว้ในอกของมู่หรงเสวี่ยก็หล่นลงมา

เจียงเฉิงจึงจะพลิกตัวมู่หรงเสวี่ยกลับมา แล้วปล่อยตัวเธอออก พลันรีบก้มเก็บใบหมายจับบนพื้นขึ้นมาทันที

“หมอนี่งั้นเหรอ?”

เจียงเฉิงเห็นรูปถ่ายบนหมายจับก็พลันนึกขึ้นมาได้ทันที ผู้ชายหน้าตาสุภาพท่าทางสง่าที่เห็นที่โรงพยาบาลเมื่อก่อนหน้านี้ บนตัวเขาแฝงซ่อนกลื่นอายอันตรายบางอย่าง

ในขณะที่เจียงเฉิงกำลังครุ่นคิด จู่ ๆก็รู้สึกได้ถึงแรงลมที่มาเยือน เจียงเฉิงยกมือจับแขนมู่หรงเสวี่ยไว้ทันที

“แรงดีไม่เลว แต่ช้าไปหน่อย!” เจียงเฉิงเอ่ยเสียงเรียบ

“บัดซบ!”

มู่หรงเสวี่ยแค่นเสียงเย็น แล้วยกขาเตะไปที่หว่างขาของเจียงเฉิง เจียงเฉิงเห็นดังนั้นก็พลันหุบขา หนีบขาของมู่หรงเสวี่ยไว้ทันที

มือและขาของมู่หรงเสวี่ยถูกเจียงเฉิงถูกเจียงเฉิสกัดไว้ เธอขัดขืนดิ้นรน ทว่ากลับไม่มีประโยชน์อะไรเลยสักนิด เธอจึงทำได้เพียงใช้มืออีกข้างตีไปที่ศรีษะของเจียงเฉิง