บทที่ 248 เชื่อฟังจริงๆ 1

"คุณอาริยา ไม่ได้นะ"แพทย์หลายคนจากราชบัณฑิตยสถานที่อาริยาพามา รีบพูดด้วยความเป็นห่วง ไม่ว่ายังไง ภาพลักษณ์ของอาริยาก็ไม่ธรรมดา หากแพ้จริง ๆ ก็ต้องเชื่อฟังคนอื่น มันจะเป็นไปได้ไง

"ไม่ต้องหวง ฉันไม่เชื่อหรอก ในสถานการณ์ที่รุนแรงเช่นนี้ จะหายได้ด้วยมือเปล่า"อาริยามองเจียงเฉิงอย่างจริงจัง

"ดี งั้นฉันจะทำให้คุณดูว่า แพทย์แผนจีนที่แท้จริงคืออะไร"เจียงเฉิงพูดขณะที่เดินมาหานักเรียนที่ข้อเท้าเคล็ด

แพทย์ชั้นยอดที่เดิมทีกำลังตรวจดูสถานการณ์ของนักเรียน เห็นเจียงเฉินเข้ามา จึงรีบเตือนเขาด้วยเสียงเย็นชาว่า:"ถ้าคุณทำไม่ดี จะสร้างความเสียหายตลอดกาลได้"

อันที่จริง สำหรับอาการบาดเจ็บที่ข้อเท้าของนักเรียนคนนี้ ถ้าดีที่สุดต้องใช้เลเซอร์รักษา บวกกับตรึงแผ่นเหล็ก และค่อยๆ พักฟื้น ซึ่งสามารถฟื้นตัวได้โดยไม่มีความเสี่ยง หากวิธีบุ่มบ่าม จะทำให้เกิดความเสียหายอย่างมากอย่างแน่นอน

"ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ทำหรอก"เจียงเฉิงพูดเบา ๆ

"ฮึ!"

แพทย์ชั้นยอดร้องฮึอย่างเย็นชา แล้วหลีกทางออกให้ เจียงเฉิงจึงนั่งยอง ๆ ต่อหน้านักเรียน ยื่นมือออกจับน่องและฝ่าเท้าของเขา แล้วค่อย ๆ ขยับ

"เจ็บ......เจ็บ"เด็กชายรู้สึกเจ็บที่ข้อเท้าทันที และตะโกนออกมาอย่างรวดเร็ว เหงื่อออกเต็มหน้าผาก

"แล้วแบบนี้ล่ะ?"เจียงเฉิงคลำอยู่ครู่หนึ่ง แล้วขยับที่อื่น

"เจ็บจะตายแล้ว หยุดขยับได้แล้ว"นักศึกษาชายแทบจะทนไม่ไหวแล้ว

"ฉันบอกไปตั้งนานแล้ว มันเป็นไปไม่ได้ที่จะหายด้วยมือเปล่า"แพทย์ชั้นยอดรีบพูดอย่างเย้ยหยัน

"หมอเทวดาเจียง ถ้าไม่ได้ก็อย่าฝืน ฉันก็จะไม่ทำให้คุณทำเรื่องอะไรที่ลำบากใจเป็นพิเศษ"อาริยารีบพูดขึ้น เมื่อเห็นเจียงเฉิงเช่นนี้

ลี่เซวเซิ่งที่อยู่ข้าง ๆ เห็นว่าเจียงเฉิงอวดเก่งขนาดนี้ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ จึงอดไม่ได้ที่จะร้องฮึเสียงประชดประชัน โชคดีที่โรงเรียนไม่ได้รั้งเขาไว้ ไม่เช่นนั้นเขาจะต้องทำให้โรงเรียนของตนขายหน้า

"ฉันรู้แล้ว แบบนี้ยังเจ็บไหม?"

เจียงเฉิงใช้มือบิดเล็กน้อย ก็มีเสียง"แกร็ก"ดังมาจากข้อเท้าของเด็กชายทันที

"จบแล้ว คราวนี้ข้อเท้าหักไปเลย"แพทย์ชั้นสูงจากต่างประเทศได้ยิน จึงพูดขึ้นมาอย่างปวดใจทันที

"ไม่เจ็บแล้ว ข้อเท้าฉันไม่เจ็บเลยสักนิด"จู่ ๆ เด็กชายก็พูดอย่าประหลาดใจ แม้จะได้ยินเสียงกระดูกที่ข้อเท้า แต่ก็ไม่รู้สึกเจ็บปวดเลย กลับมีความรู้สึกชา

"ลองลุกขึ้นขยับตัวดู"เจียงเฉิงลุกขึ้นพูดพร้อมมองที่เด็กชาย

เด็กชายรีบยืนขึ้น ลองเตะขา แล้วกระโดดขึ้นอยู่กับที่สองสามครั้ง เขาไม่รู้สึกถึงความแตกต่างของขาเลย