บทที่ 262 บุคคลน่ากลัว 1

คนที่แต่เดิมกำลังหัวเราะอยู่ ตอนนี้ล้วนเพ่งเล็งไปที่ประตูตู้คอนเทนเนอร์ ในเวลาเดียวกัน ทุกคนต่างชักอาวุธออกมาและเล็งไปที่ประตู

เจียงเฉิง และ เซียวเจิ้น เดินเคียงข้างกันเข้ามา ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยจิตสังหาร

“เฮียลิ่ว ผู้ชายคนนี้ก็คือเจียงเฉิง สามีที่ไร้ค่าของนางสารเลวนั่น” จี้คังหลงเห็นเจียงเฉิงเข้า ดวงตาของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธ เขาทุบโต๊ะและลุกขึ้นยืน

เมื่อเขาเห็นว่าเจียงเฉิงพาคนมาเพียงแค่คนเดียว ในใจก็รู้สึกมีความสุขมาก แต่เดิมก็ไม่ง่ายเลยที่จะหาโอกาสฆ่าเขา แต่กลับนึกไม่ถึงว่าผู้ชายคนนี้จะส่งโอกาสมาเอง

“ถ้าไม่อยากตายก็วางของในมือลงซะ” เซียวเจิ้นมองคนในห้องอย่างเย็นชา ในที่นี้มีคนเกือบยี่สิบคน และพวกเขาทั้งหมดล้วนมีอาวุธอยู่ในมือ บางคนถือมีดสปาร์ตาและบางคนมีปืน

อย่างไรก็ตาม เซียวเจิ้น ไม่กลัวคนเหล่านี้เลยสักนิด ท้ายที่สุดแล้ว หากเทียบกับการเผชิญหน้ากับศัตรูในองค์กรแหลมคม คนพวกนี้ก็เทียบไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

อย่างไรก็ตาม ร่างกายของเขายังคงเขม็งเกร็ง นั่นเพราะชายคนหนึ่งในสภาพแวดล้อมที่ไม่มีสิ่งกีดขวาง หากต้องเผชิญหน้ากับปืนจำนวนมาก เขาก็ยังไม่มีความมั่นใจอย่างสมบูรณ์ว่าจะปกป้องเจียงเฉิงและปราบผู้คนจำนวนมากได้ในเวลาเดียวกัน

“เฮียลิ่ว พวกเราเจอกันครั้งแรก คุณก็ทำกับผมแบบนี้แล้ว ออกจะหยาบคายไปหน่อยรึเปล่า?” เจียงเฉิงเหลือบมองผู้คนจำนวนมากอย่างขอไปที และแทบจะไม่เห็นคนพวกนี้อยู่ในสายตา

เมื่อเห็นท่าทีที่สงบของเจียงเฉิง เฮียลิ่วก็รู้สึกประหม่าโดยไม่มีเหตุผล นั่นเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นใครบางคนที่สามารถสงบสติอารมณ์ได้ในสภาพแวดล้อมเช่นนี้

อีกทั้งสิ่งที่ทำให้เขากังวลมากที่สุดก็คือเจ้าดำที่เขาส่งไปยังไม่กลับมา แต่คนทั้งสองกลับมาหาถึงที่แล้ว เกรงว่าลูกน้องทั้งสามคนของเขากำลังตกอยู่ในอันตราย

“นายอยากให้ฉันพูดจาสุภาพกับนาย?” เจ้าดำหรี่ตาลงมองเจียงเฉิงและกล่าวอย่างเย็นชาว่า “ฉันถามนาย คนสามคนที่ฉันส่งไปที่โรงพยาบาล น่าจะถูกนายกำจัดไปแล้วใช่ไหม?”

“ใช่ พวกเขาต้องการลงมือกับภรรยาของฉัน เดิมก็ควรจ่ายค่าชดใช้นี้” เจียงเฉิงมองไปที่ เฮียลิ่วอย่างเฉยเมยและกล่าวว่า "และก็เป็นเหตุผลเดียวกับที่ฉันมาที่นี่ พวกนายคิดจะแตะต้องภรรยาของฉัน ดังนั้นก็ต้องชดใช้!"

เมื่อเฮียลิ่วได้ยินสิ่งที่เจียงเฉิงพูดก็อดหัวเราะไม่ได้ เขามองไปที่เจียงเฉิงด้วยสีหน้าเยาะเย้ยและกล่าวว่า “เจ้าหนุ่ม อย่าหยิ่งผยองให้มากนัก”

เจียงเฉิงเองก็หัวเราะเยาะและพูดว่า “ไม่หยิ่งผยองแล้วจะเรียกว่าคนหนุ่มได้หรือไง?”

“เอาล่ะ ในเมื่อนายต้องการให้ฉันชดใช้ อย่างนั้นนายมีคุณสมบัติอะไร? อาศัยทหารเก่าข้างหลังนายหรือไง?” เฮียลิ่วเหล่มองไปที่เซียวเจิ้นแค่มองเขาก็รู้ว่า เจียงเฉิงไม่ได้น่ากลัวเลยสักนิด สิ่งที่น่ากลัวคือชายที่อยู่ข้างหลังเขาต่างหาก มองดูท่าทางและบุคลิกก็รู้แล้วว่าเคยเป็นทหาร

เซียวเจิ้นเองก็ไม่คาดคิดว่าเฮียลิ่วจะมีสายตาเฉียบแหลมไม่เลวและสามารถมองออกถึงตัวตนของเขาได้

“แน่นอนว่าไม่ใช่ เรื่องการแก้แค้นให้ภรรยาแบบนี้ ฉันยังอยากพึ่งตัวเองมากกว่า” เจียงเฉิงยิ้มและเอ่ยตอบ