บทที่ 261 ลงมือด้วยตนเอง 2

“ไม่มีอะไรหรอก ก็แค่เส้นเอ็นและกระดูกเคลื่อนที่เท่านั้น ตราบใดที่นายบอกความจริงมา ฉันสามารถช่วยนายเชื่อมแขนของนายได้ ไม่อย่างนั้นฉันจะให้นายได้สัมผัสถึงความรู้สึกของมือกระดูกและข้อเคลื่อน” ดวงตาของเจียงเฉิงฉายแววเหี้ยม สิ่งที่เขาทนไม่ได้ที่สุดคือมีคนต้องการทำร้ายสวี่ฉิง

“ฉัน... ฉันบอก ฉันบอกแล้ว” ชายเสื้อแจ็คเก็ตมองไปที่เจียงเฉิงด้วยความกลัวและตะโกนขึ้น นี่แค่เจ็บแขนข้างเดียวเท่านั้นเขาก็ทนไม่ไหวแล้ว ถ้าเขาต้องเจ็ยไปทั้งตัว เขานึกไม่ออกว่ามันจะเจ็บปวดขนาดไหน"

“นี่คือจี้คังหลง จี้คังหลงตระกูลจี้” ชายเสื้อแจ็คเก็ตตะโกนพร้อมเหงื่อบนหน้าผากที่มาจากความเจ็บปวด

“แซ่จี้?”

เจียงเฉิงรู้ทันทีว่าต้องเป็นพ่อของจี้เจ๋อแน่ ครั้งที่แล้วเขาหักแขนของจี้เจ๋อด้วยเพราะสวี่ฉิง เพราะไอ้เวรนั่นต้องทำเรื่องชั่วร้ายเกินไปกับสวี่ฉิง

"พวกเขาอยู่ที่ไหน?" เจียงเฉิงหรี่ตาและถาม

"อยู่ด้านหลังตู้คอนเทนเนอร์ที่ใกล้ท่าน้ำมากที่สุด" ชายเสื้อแจ็คเก็ตไม่สามารถทนต่อความเจ็บปวดได้และพูดด้วยความยากลำบาก

เจียงเฉิงมองไปที่ชายเสื้อแจ็คเก็ตที่ร้องไห้คร่ำครวญและเอื้อมมือไปต่อแขนของเขาอีกครั้ง

"ไปให้พ้น!" ชายเสื้อแจ็คเก็ต

เจียงเฉิงแค่นเสียงและด่าโดยตรง

"ได้ได้ได้" ชายเสื้อแจ็คเก็ตลุกขึ้นจากพื้นด้วยใบหน้าที่หวาดกลัว

ชายเสื้อแจ็คเก็ต ลุกขึ้นจากพื้นและมองเจียงเฉิงอย่างระมัดระวัง จากนั้นใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นชั่วร้าย และชักปืนพกออกมาจากในอกของตนแล้วเล็งไปที่เจียงเฉิง

"ไปตายซะเถอะ!" ชายเสื้อแจ็คเก็ตถูกกทรมานแบบนี้ย่อมต้องการแก้แค้น อีกทั้งเขายังมั่นใจมากในความเป็นนักแม่นปืนของตน

"รนหาที่ตาย!"

เซียวเจิ้น เห็นสถานการณ์นี้ก็ตะคอกออกมาด้วยความโมโห เสียงนี้เห็นได้ชัดว่าแฝงด้วยกำลังภายในซึ่งทำให้ชายเสื้อแจ็คเก็ตตกใจโดยตรงที่จะเสียสติไปชั่วครู่

ทันใดนั้น เซียวเจิ้นก็พุ่งปราดไปที่ชายเสื้อแจ็คเก็ต จากนั้นก็ปัดมือที่ถือปืนพกเอาไว้ของเขา สองมือบิดหัวชายเสื้อแจ็คเก็ต ทันใดนั้น ชายเสื้อแจ็คเก็ตก็หมดสติและล้มลงกับพื้น

"ประเภท 92 ปืนพกอัตโนมัติ 5.8 มม. ขยะ" เซียวเจิ้นเป็นเล่นปืนจนจัดว่าเป็นผู้ริเริ่มแล้ว แน่นอนว่าแค่มองก็รู้ว่าปืนนี้เป็นปืนขยะ ในไม่กี่วินาที เขาก็ถอดปืนพกออกจนหมด

“หมอเทวดาเจียง คนเหล่านี้กล้าใช้ปืน พี่น้องของเราจะไปจัดการพวกมันเดี๋ยวนี้” เซียวเจิ้น กลับไปที่ข้างเจียงเฉิงและพูดอย่างเย็นชา

“ได้ พาพวกเราไปด้วย เมื่อกี้หมอเทวดาเจียงเพิ่งรักษาบาดแผลของเราเรียบร้อย พวกเราเองก็อยากลงมือแล้ว” ทั้งต้าจ้วงและเอ้อต้านต่างพูดไปพร้อมมือที่กำหมัดแน่น