บทที่ 265 คืนดีกันเถอะ 2

"อย่างนั้นวันนี้อันจรายมากเลยนะ" เมื่อมาคิดดูสวี่ฉิงก็เกิดความกลัวขึนมา ท้ายที่สุดเธอเคยถูกจี้เจ๋อลักพาตัวมาก่อน เมื่อเคยประสบกับสถานการณ์ที่อันตรายแบบนั้น แน่นอนว่าเธอย่อมกลัวที่จะเจอมันอีก

“ใช่ และที่แย่ไปกว่านั้นคือหมอในโรงพยาบาลกลายเป็นผู้ช่วยของพวกมัน ครั้งล่าสุดที่คุณเดินทางไปทำงานต่างจังหวัด หมอบางคนคิดจะวางยาคุณด้วย” เจียงเฉิงเอ่ยด้วยใบหน้าที่เคร่งเครียด

แน่นอนว่าสวี่ฉิงเองก็จำครั้งนั้นได้ หลายครั้งมานี้ หากไม่มีเจียงเฉิงอยู่ด้วย ไม่รู้ว่าเธอจะต้องสูญเสียไปกี่ครั้ง

“แต่ว่าเธอไม่ต้องกังวล ตราบใดที่สามีของเธออยู่ที่นี่จะไม่มีใครทำร้ายเธอได้” เจียงเฉิงยิ้มอย่างภาคภูมิใจทันทีและเอ่ยขึ้น

“คุณนี่มันช่างเก่งจริงๆ” สวี่ฉิงกลอกตาใส่เจียงเฉิน

“แน่นอน ฉันเก่งจะตาย ไม่ดูซะบ้างว่าสามีใคร” เจียงเฉิงเอ่ยพร้อมยิ้มให้สวี่ฉิง

ในที่สุดสวี่ฉิงก็ถูกเจียงเฉินหยอกจนหัวเราะออกมา หลังจากหัวเราะไปไม่กี่ครั้งก็ดูราวกับว่าสภาพแวดล้อมโดยรอบสว่างขึ้นมามาก

เมื่อเจียงเฉิงและสวี่ฉิงรับประทานอาหารเสร็จแล้ว เจียงเฉิงก็ไปจ่ายบิล

เมื่อเจียงเฉิงกลับมาจากจ่ายบิล เขาก็เห็นสวี่ฉิงกำลังโต้เถียงกับชายสองคนที่มีรอยสักบนร่างกายท่อนบนและแขนซึ่งเปลือยเปล่า

"ไปให้พ้น" สวี่ฉิงตะโกนใส่ชายสองคนด้วยความรังเกียจ

“สาวน้อย ดึกดื่นใส่เสื้อผ้ายั่วขนาดนี้ ก็เพราะจะให้คนมาจับไม่ใช่หรือไง ไปนอนกับพวกพี่ๆหน่อยไหม?” ชายฉกรรจ์คนหนึ่งจ้องไปที่หน้าอกของสวี่ฉิงด้วยดวงตาลามก

สวี่ฉิงสวมเสื้อแขนกุดกับกระโปรงสั้น ดังนั้นจึงเสริมรูปร่างให้โดดเด่นอย่างมาก

"ไสหัวไป" สวี่ฉิงด่าทันทีด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“โอ๊ะ แม่สาวนี่พยศไม่น้อยแฮะ พี่ก็ชอบปราบพยศม้าป่าแบบนี้แหละ” ชายที่มีรอยสักเอื้อมมือไปดึงแขนของสวี่ฉิงทันที

เมื่อสวี่ฉิงเห็นแบบนั้นก็ยกขาขึ้นและเตะชายที่หว่างขาของเขาอย่างไม่ลังเล

กรอบ!

เสียงไข่แตกดังแผ่วเบาขึ้นมา จากนั้นชายที่มีรอยสักก็กรีดร้องทันที

"สมควร" สวี่ฉิงจ้องไปที่ชายคนนั้นอย่างเย็นชา

“เวรเอ๊ย ยัยสารเลว ถ้าคืนนี้ฉันไม่เล่นแกให้ตาย ฉันจะเปลี่ยนไปใช้นามสกุลแก” ชายคนนั้นกุมหว่างขาและคำรามด้วยความโกรธ หน้าผากของเขามีเส้นเลือดปูดโปนเป็นสีเขียวคล้ำ

“จับเธอถอดเสื้อผ้าออก” ชายคนนั้นคำราม จากนั้นชายฉกรรจ์มีรอยสักสองคนที่อยู่โต๊ะข้างๆก็ยืนขึ้น เห็นได้ชัดว่ามากับผู้ชายคนนี้

ชายคนหนึ่งเดินไปข้างหน้าและคิดจะดึงสวี่ฉิงทันที สวี่ฉิงถอยหนีด้วยความกลัว ขณะที่มือสกปรกกำลังจะจับเธอ เจียงเฉิงก็เข้ามาขวางตรงหน้าสวี่ฉิงโดยตรง

“โทษที มีอะไรที่ภรรยาผมทำให้พวกคุณขุ่นเคืองหรือเปล่า?” เจียงเฉิงยืนอยู่ข้างหน้าสวี่ฉิง และพูดกับชายฉกรรจ์มีรอยสักหลายคนด้วยรอยยิ้ม

“ไร้สาระ แกตาบอดหรือไง ไม่เห็นหรือวะว่านังนี่มันเตะลูกพี่ของเรา?” ชายที่มีรอยสักชี้ไปที่เจียงเฉิงและตะคอกใส่ด้วยความโกรธ