บทที่ 276 สัญญากับตัวเอง 1

หยางหมี่ ไม่ใช่คนที่ไม่รู้บุญคุณคน ตอนนั้นลุงและป้าสะใภ้ของเธอช่วยส่งเสียเธอให้ไปโรงเรียนได้ เธอรู้สึกขอบคุณมากจริงๆ ดังนั้นเมื่อเธอได้รับบทละคร เธอก็จะมอบเงินให้ลุงและป้าสะใภ้ของตนโดยเร็วที่สุด

อย่างไรก็ตาม หยางหมี่ ไม่คาดคิดว่าเธอให้เงินลุงของเธอมากขนาดนั้นกลับกลายเป็นการทำให้ลุงของเธอแย่ลง เขาเริ่มเล่นการพนันและมั่วผู้หญิง จนถึงขั้นไม่สนใจครอบครัวของตนและขอเงินจากเธอมากขึ้นเรื่อยๆ

ตอนนี้พอไม่ได้เงินอย่างที่ต้องการเขาก็มาถึงห้องของเธอเพื่อหาโฉนดและคิดจะขายบ้านบรรพบุรุษ

สิ่งที่ หยางหมี่ ยิ่งไม่คาดคิดก็คือเธอให้เงินลุงของเธอไปมากขนาดนั้นแล้ว แต่ผลสุดท้ายก็ยังถูกลุงด่าว่าเป็นคนเนรคุณและคิดจะทุบตีเธอ

หยางหมี่ ตกใจกับพฤติกรรมของลุงเธอมากและหลับตาลงด้วยความกลัว ขณะที่เธอคิดว่าตนกำลังจะถูกทุบตีแต่กลับดันไม่มีเสียงอะไรเกิดขึ้น

เธอลืมตาถึงเห็นว่าเป็นเจียงเฉิงที่คว้าแขนลุงของเธอเอาไว้

“แกเป็นใครกันวะ?” ลุงของ หยางหมี่ มองไปที่เจียงเฉิงด้วยความไม่พอใจอย่างมาก

เจียงเฉิงจับแขนข้างหนึ่งของเขาเอาไว้ จากนั้นก็มองไปที่หยางหมี่แล้วถามว่า "เขาเป็นลุงของเธอหรือ?"

ถึงหยางหมี่ ไม่อยากยอมรับความจริงนี้ก็ต้องยอมรับอยู่ดี ดังนั้นเธอจึงต้องพยักหน้า

“เขาเป็นลุงแบบไหนกัน? นี่มันพวกคนพาลชัดๆ” เจียงเฉิงเองก็ได้ยินการสนทนาในก่อนหน้านี้ระหว่างทั้งสองคนเช่นกัน และย่อมรู้แล้วว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น

“ไอ้หนุ่มแกด่าใครวะ?” ลุงของหยางหมี่ขมวดคิ้วและตะคอกชี้ไปที่เจียงเฉิง

เจียงเฉิงมองไปที่มือของเขาที่ชี้มาที่ตัวเอง จากนั้นก็เอื้อมมือออกไปคว้าแขนของอีกฝ่ายและบิดแขนของเขาให้หัก

“อ๊าก——นี่แกทำอะไรวะ?” ลุงอันธพาลตะโกนร้องออกมาทันที เขาไม่เคยรู้สึกเจ็บปวดเช่นนี้มาก่อน

“ไม่มีอะไร แค่ให้นายรู้จักจำบ้าง จะได้ไม่ด่าคนไปทั่ว” เจียงเฉิงมองไปที่ลุงอันธพาลอย่างเย็นชาและเอ่ยขึ้น

“เจ็บเจ็บเจ็บ รีบต่อแขนของฉันกลับไปเร็วเข้า ต่อกลับไป นายให้ฉันทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น” ลุงอันธพาลเจ็บปวดจนใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อ เขามองไปที่เจียงเฉิงและตะโกนบอก

“ดี อย่างนั้นสัญญามาว่าจะไม่มาตอแยหมี่หมี่ อีก” เจียงเฉิงกล่าวอย่างเย็นชา “ไม่อย่างนั้น ฉันจะหักกระดูกของนายออกจนหมด”

"ได้ได้ได้ ฉันสัญญา" ลุงอันธพาลตกลงอย่างรวดเร็ว เขาไม่ต้องการทนทุกข์ทรมานกับความเจ็บปวดแบบนี้ต่อไป

เมื่อเจียงเฉิงได้ยินว่าเขาตกลงก็เอื้อมมือออกไปและต่อแขนของเขากลับเข้าไปให้ใหม่

ลุงอันธพาลสำรวจดูและพบว่าแขนของเขาไม่รู้สึกเจ็บปวดใดๆอีก จากนั้นเขาก็ชี้ไปที่หยางหมี่อย่างโกรธเคืองและตะคอกใส่ว่า “ยัยเด็กหน้าเหม็น ตอนนี้ปีกกล้าขาแข็งแล้ว ถึงกับไปหาพวกอันธพาลมาจัดการกับฉันงั้นหรือ?”

“ฉันไม่อยากฟังคำพูดของคุณ ออกไปเดี๋ยวนี้!” หยางหมี่ ตะโกนใส่ลุงอันธพาลอย่างเย็นชา