บทที่ 277 สัญญากับตัวเอง 2

หยางหมี่พุ่งเข้าไปในอ้อมแขนของเจียงเฉิงทันที จากนั้นก็กอดเขาแน่นและสะอื้นไห้เบา ๆ

เจียงเฉิงเองก็รู้สึกได้ทันทีถึงหน้าอกนุ่มที่เบียดเข้ามาที่อกของตนและกลิ่นหอมสดชื่นของหยางหมี่

สามารถกอดดาราใหญ่แบบนี้ ชายที่ไหนก็ล้วนใจเต้นทั้งนั้น เจียงเฉิงเองก็ไม่มีข้อยกเว้น

เจียงเฉิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายฝ่ามือของเขาก็ยังคงเอื้อมขึ้นไปบนหลัง หยางหมี่ และตบเบา ๆ เพื่อปลอบโยนเธอ

หลังจากนั้นสักพัก หยางหมี่ ก็ค่อยสงบลง จากนั้นเธอก็ออกมาจากอ้อมอกของเจียงเฉิง ก่อนจะเช็ดน้ำตาและพูดว่า "ฉันขอโทษ ทำให้เสื้อผ้าของนายเปียกแล้ว"

"ไม่เป็นไร" เจียงเฉิงเห็นว่าที่หน้าอกของเขามีรอบน้ำตาและพูดไปอย่างสบายๆ

“ว่าแต่ ลุงของเธอเป็นยังไงกันแน่? เขาดูไม่ได้ความเอาซะเลย” เจียงเฉิงถามอย่างโกรธเคือง

หยางหมี่ ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง และในที่สุดก็ตัดสินใจบอกเจียงเฉิง ยังไงเขาก็ช่วยเหลือตัวเองมามากขนาดนี้แล้วจึงไม่มีอะไรต้องปิดบังอีก

“พ่อของฉันหายตัวไปโดยไม่ทราบสาเหตุ ส่วนแม่ของฉันก็ตายไปนานแล้วและฝากฉันไว้กับลุงและป้าสะใภ้ของฉัน ในเวลานั้น เพื่อให้ฉันไปโรงเรียน ลุงของฉันทำงานหนักมากเพื่อหาเงินและส่งเสียค่าเล่าเรียนให้ฉัน ดังนั้นตอนนั้นฉันก็เลยตัดสินใจว่าต่อไปถ้ามีชื่อเสียงแล้วฉันจะต้องตอบแทนบุญคุณของป้าสะใภ้” หยางหมี่เอ๋อพูดอย่างจริงจัง

“แต่ต่อมา เมื่อฉันหาเงินได้แล้วให้ลุงของฉัน ไม่รู้ว่าใครหลอกเขาให้เอาไปเล่นการพนัน ผลคือเขาติดการพนันและเปลี่ยนไปเป็นคนละคน เอะอะก็มาหาฉันเอาเงิน ป้าสะใภ้ของฉันเกลี้ยกล่อมเขาแต่เขากลับทุบตีเธอ ถึงแม้ว่าฉันจะให้เงินทั้งหมดที่ฉันหาได้กับเขาแต่มันก็ยังไม่เพียงพอ เขาเป็นเหมือนหลุมลึกที่ถมไม่เต็ม ไม่มีเงินจำนวนใดที่จะทำให้เขาพอใจได้เลย” ยิ่งพูดหยางหมี่ก็ยิ่งโกรธมากขึ้นเท่านั้น ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตาอีกครั้ง

“ฉันรู้แล้ว ผู้ชายส่วนใหญ่พอมีเงินก็แย่ลงจริงๆ” เจียงเฉิงถอนหายใจอย่างอดไม่ได้

“ครั้งนี้นายให้เงินเขา พอเขาใช้หมดแล้ว เขาก็จะกลับมาอีกแน่” หยางหมี่ มองไปที่เจียงเฉิงและเอ่ยขึ้น ใบหน้าของเธอคับข้องใจอย่างมาก เธอไม่รู้จะทำยังไงกับลุงของเธอแล้วจริงๆ

เจียงเฉิงเองก็เข้าใจได้เช่นกัน ในตอนแรกนั้นลุงของเธอมีบุญคุณกับเธอ ถ้าเธอไม่สนใจมันเลยก็ออกจะเนรคุณเกินไป แต่ถ้าเธอยอมให้เขาอย่างนั้นลุงอันธพาลคนนั้นก็จะไม่รู้จักพอ

“ไม่ต้องกังวล ฉันรับรองว่าจะช่วยเธอแก้ปัญหานี้ได้อย่างถูกต้อง” เจียงเฉิงกล่าวด้วยรอยยิ้มและมองไปที่หยางหมี่

หยางหมี่ เห็นว่าเจียงเฉิงมีความมั่นใจมาก เธอเองก็เข้าใจแล้ว เมื่อเจียงเฉิงบอกว่าสามารถแก้ไขได้ มันก็ต้องแก้ไขได้แน่ เช่นเดียวกับวิกฤตก่อนหน้านี้

“อืม ฉันเชื่อนาย” หยางหมี่ หายใจเข้าลึกๆ หน้าอกอวบอิ่มของเธอยกขึ้นอย่างแรง

“หายใจเข้าช้าๆ เมื่อกี้ฉันเห็นกระดุมเสื้อเธอแทบจะระเบิดแล้ว” เจียงเฉิงเอ่ยไปพร้อมเหลือบมองที่หน้าอกของ หยางหมี่

หยางหมี่ ก้มลงไปมอง ก่อนจะตระหนักได้ว่าเจียงเฉิงกำลังพูดถึงหน้าอกใหญ่ของเธอ เธอหน้าแดงทันที จากนั้นก็หัวเราะและตบแขนของเจียงเฉิงแล้วพูดว่า "นายมองอะไรน่ะ?"