บทที่ 280 ฉันเชื่อในสามีของฉัน 1

เมื่อ ฉีโป๋ห้าว ได้ยินสิ่งที่เจียงเฉิงพูด เขาก็ตกตะลึงไป ราวกับว่าเขาไม่ได้ยินสิ่งที่เจียงเฉิงพูดอย่างชัดเจนและถามว่า "คุณกำลังพูดถึงอะไร?"

เจียงเฉิงมองไปที่ ฉีโป๋ห้าว และกล่าวว่า "ฉันบอกว่า บางทีฉันอาจสามารถช่วยพ่อของฉันได้โดยไม่ต้องตัดแขนทิ้งได้"

“เจียงเฉิง นายพูดจริงหรือ?” เมื่อได้ยินคำพูดของเจียงเฉิง เย่จู้ผิงก็ดึงมือเจียงเฉิงและถามขึ้นทันที แน่นอนว่าเย่จู้ผิงไม่ต้องการให้สามีของเธอเสียแขนไป

หากต้องสูญเสียแขนทั้งสองข้างไปจริงๆ มันก็จะมีผลกระทบอย่างมากต่อการดำเนินชีวิต อีกทั้ง สวี่จื้อจุน เองก็คงไม่ต้องการเสียแขนไปอย่างแน่นอน

“เจียงเฉิง นายแน่ใจหรือ?” สวี่ฉิงรู้ดีอย่างยิ่งว่าเจียงเฉิงได้ทำการผ่าตัดเรื่องเป็นไปไม่ได้มากมายได้สำเร็จ หากครั้งนี้เขาสามารถช่วยพ่อของตนได้ และยังหลีกเลี่ยงการตัดแขนได้ด้วยก็คงจะดีมากจริงๆ

แต่สวี่ฉิงเองก็กังวลเล็กน้อยเช่นกัน ถ้าเขาไม่รักษาแขนไว้ได้แถมยังอาจเสียชีวิตด้วย อย่างนั้นก็แย่แล้วจริงๆ

"ฉันมั่นใจ 90%" เจียงเฉิงมองไปที่สวี่ฉิงอย่างจริงจังและเอ่ยขึ้น

เมื่อได้ยินสิ่งที่เจียงเฉิงพูด ในใจของสวี่ฉิงก็รู้สึกถึงกระแสน้ำอันอบอุ่น

“มั่นใจ 90%"?”

ฉีโป๋ห้าว ที่อยู่ด้านหนึ่งได้ยินคำพูดไร้ยางอายของเจียงเฉิงก็หัวเราะเยาะเย้ยโดยตรงและพูดว่า "เมื่อไรกันที่พยาบาลชายสามารถมาชี้นิ้วบอกแนวทางในการผ่าตัดได้? คุณเห็นหรือไงว่าอาการของผู้ป่วยร้ายแรงแค่ไหน? ผมจะบอกคุณให้ หากยังชักช้าไปอีกสักหนึ่งนาที ผู้ป่วยก็จะเป็นอันตรายมากขึ้น"

“หมอฉี สามีของฉันไม่ใช่พยาบาลชายมานานแล้ว ตอนนี้เขาเป็นแพทย์หลักที่ดูแลอยู่ที่นี่ด้วย” สวี่ฉิงมองไปที่ ฉีโป๋ห้าว และพูดอย่างจริงจัง

“เป็นแพทย์แล้ว?”

ฉีโป๋ห้าว ตกตะลึงครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “อย่างนั้นก็ไม่ได้อยู่ดี”

“หมอฉี ให้ลูกเขยของฉันไปรักษาเถอะ สามีของฉันไม่สามารถทำอะไรได้จริงๆหากไม่มีแขนของเขา” เย่จู้ผิงรีบพูดกับ ฉีโป๋ห้าว

“คุณป้า ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำให้คุณลำบากใจ แต่ว่าสถานการณ์ของผู้บาดเจ็บอยู่เหนือการควบคุมของผมจริงๆ แม้ว่าลูกเขยของคุณจะไม่ใช่พยาบาลชายที่รับใช้ผู้อื่นแล้ว แต่ระดับวิชาชีพของเขานั้นต่ำกว่าผมมาก ผมเพิ่งกลับมาจากการเรียนที่อเมริกาและได้ปริญญาโทและตำแหน่งแพทย์อาวุโส คุณไม่เชื่อผมเหรอ?” ฉีโป๋ห้าว มองไปที่เย่จู้ผิงอย่างเคร่งขรึมและเอ่ยขึ้น

ขณะที่ฉีโป๋ห้าว พูดคำเหล่านี้ เขามั่นใจอย่างมากนั่นเพราะเขาเชื่อมั่นในคุณสมบัติของตนเองอย่างยิ่ง

เย่จู้ผิงเองก็ถูกคำพูดของ ฉีโป๋ห้าว ทำให้พ๔ดไม่ออกไปแล้ว เป็นความจริงที่ลูกเขยของเธออยู่ห่างชั้นจากเขาจริงๆ

“หมอฉี เอาอย่างนี้เถอะ คุณให้พวกเราเข้าไปข้างในดูสักหน่อย ถ้าสถานการณ์เป็นอย่างที่คุณพูดจริงๆ เราจะเซ็นรับการตัดแขน” สวี่ฉิงค่อนข้างสงบนิ่ง เธอมองไปที่ ฉีโป๋ห้าว และพูดอย่างจริงจัง