บทที่ 281 ฉันเชื่อในสามีของฉัน 2

“หมอเจียง ผมรู้ว่าตอนนี้คุณเป็นหมอไม่ใช่พยาบาลแล้ว แต่พูดตามทักษะความชำนาญด้านแผนกศัลยกรรม ผมเก่งกว่ามากแน่นอน ถ้าคุณพ่อของสวี่ฉิงไม่ยอมตัดแขนออกไปล่ะก็ อาการของเขาจะหนักขึ้นทรุดลง สุดท้ายจะอันตรายถึงชีวิต ไม่ใช่ว่าคุณดูอาการของสวี่จื้อจุนเมื่อกี้นี้ไม่แน่ชัดหรอกใช่ไหม?”แววตาฉีโป๋ห้าวเต็มไปด้วยความเย้ยหยันพูดถามเจียงเฉิง

ตามที่ฉีโป๋ห้าวดู เจียงเฉิงคนนี้เป็นแค่คนสมองกลวงคนหนึ่ง อาการจนขนาดไหนแล้ว คิดไม่ถึงว่าจะยังพูดว่ารักษาได้ เพื่อที่จะได้รับความชื่นชมจากสวี่ฉิง คำพูดคุยโวอะไรก็พูดออกมาได้จริงๆ

“ผมดูอย่างแน่ชัดแล้ว เพราะว่าผมดูชัดเจนแล้ว เพราะฉะนั้นถึงได้รู้สึกว่ารักษาได้”เจียงเฉิงมองไปทางฉีโป๋ห้าวแล้วพูดอย่างจริงจัง

“คุณที่มีฐานะเป็นลูกเขยนี่ก็ไม่รู้จักรับผิดชอบเกินไปแล้วไหม ทั้งหมดนี้มันเป็นคำพูดของคนไม่รับผิดชอบ”ฉีโป๋ห้าวพ่ายแพ้กับคำพูดตอแหลของเจียงเฉิง ตัวเองยังไม่ตอแหลเท่าเขาเลย

แน่นอนว่าสวี่ฉิงก็รู้ถึงความสาหัสของอาการนี้ เธอก็ดูออก ว่าความเป็นจริงแล้วตอนนี้เจียงเฉิงไม่ได้มีความมั่นใจในตัวเองมาก

เมื่อก่อนตอนเจียงเฉิงมั่นใจในตัวเองจะมีท่าทางผ่อนคลาย แต่ตอนนี้สีหน้าท่าทางของเขากลับมีความเคร่งขรึม

ด้วยเหตุนี้สวี่ฉิงเลยดึงเจียงเฉิงมาอีกด้าน พูดขึ้นว่า“คุณมีความมั่นใจจริงๆใช่ไหม?”

เจียงเฉิงพยักหน้า พูดว่า“เมื่อกี้ผมพูดแล้ว มีความมั่นใจเก้าสิบเปอร์เซ็นต์”

“แต่ถ้าเกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิด……”

“แม้จะมีเหตุการณ์ไม่คาดฝัน ผมก็สามารถปกป้องชีวิตของพ่อพวกเราได้แน่นอน”เจียงเฉิงมองแล้วพูดกับสวี่ฉิงอย่างจริงจัง

เจียงเฉิงได้คิดพิจารณาถึงสถานการณ์นี้แล้ว ถ้าวิธีการของตัวเองล้มเหลวล่ะก็ จะเป็นอันตรายกับสวี่จื้อจุนจริง แต่แค่เขาอยู่ข้างกาย ก็สามารถทำให้เขามีชีวิตรอดได้ แต่ถ้าเป็นแบบนั้น แขนอาจจะรักษาไว้ไม่ได้แล้วจริงๆ

สวี่ฉิงมองนัยน์ตาของเจียงเฉิง ด้านในนั้นมีความเชื่อมั่นแฉลบผ่าน เธอคิดอยู่สักพักหนึ่ง สุดท้ายก็ผ่อนลมหายใจออกมา พูดขึ้นว่า“ฉันรู้แล้ว”

“ลูกสาว สรุปแล้วคืออะไรกันเหรอ? ลูกหารือกันกับเจียงเฉิงก็ได้ แม่ฟังลูกสองคน”เย่จู้ผิงไม่มีหนทางแล้ว เธอไม่รู้เรื่องพวกนี้ และออกความเห็นอะไรไม่ได้จริงๆ

“ฉันเห็นด้วย”สวี่ฉิงมองฉีโป๋ห้าวที่อยู่อีกด้านแล้วพูดขึ้น

“นี่ถึงถูกละไหมล่ะ ผมบอกแล้ว อาการแบบนี้ทำได้เพียงตัดแขนออกไป มาเซ็นชื่อเถอะครับ”ฉีโป๋ห้าวมองไปทางเจียงเฉิงด้วยความลำพองใจ สายตานั้นกำลังพูดว่า นายคิดว่าใครก็เชื่อคำพูดของนายเหรอ?

ฉีโป๋ห้าวคิดแล้วส่งหนังสือยินยอมยื่นให้สวี่ฉิง แต่สวี่ฉิงกลับดันหนังสือยินยอมกลับคืนไป

“ที่ฉันบอกว่าเห็นด้วย คือเห็นด้วยกับแบบแผนของสามีฉันค่ะ ฉันขอปฏิเสธการเซ็นนะคะ”สวี่ฉิงพูดและมองฉีโป๋ห้าวอย่างเคร่งขรึม

ฉีโป๋ห้าวได้ยินที่สวี่ฉิงพูด เกิดความตะลึงงัน แม่งเอ้ย อย่างนี้เธอพูดว่าเห็นด้วยกับแบบแผนของสามีเธอออกมาตรงๆเลยไม่เป็นเหรอ? ยังจะมาจงใจเล่าไม่หมดพูดแค่ว่าเห็นด้วยคำเดียวอีก

“สวี่ฉิง เมื่อก่อนสามีของคุณเป็นพยาบาล ไม่รู้เรื่องวิ