บทที่ 282 น้ำค้างหยกหลินจือ 1

เพราะสวี่ฉิงไม่ยินยอมให้ตัดแขนออก การผ่าตัดของสวี่จื้อจุนเลยไม่ได้ดำเนินการต่อ และหลังจากพันแผลแบบเรียบง่ายแล้ว ก็ถูกส่งออกมาจากห้องผ่าตัด กลับมาอยู่ด้านในห้องพักผู้ป่วย

“สวี่ฉิง ผมทำได้มีแค่สิ่งเหล่านี้แล้ว ถ้าไม่ตัดแขนล่ะก็ ผลที่ตามมาคุณรู้ดี น่าจะไม่นานเนื้อก็จะเน่าเปื่อย สุดท้ายจะกระทบต่อชีวิต”ฉีโป๋ห้าวพูดอย่างจนปัญญามองสวี่ฉิง

ถึงแม้ว่าสวี่ฉิงจะยืนกรานแล้ว แต่ได้ยินผลที่ตามมาแบบนี้ ก็มีความกังวลหวาดกลัวอยู่

“ฉันรู้ค่ะ”สวี่ฉิงมองฉีโป๋ห้าวพูดอย่างราบเรียบ

“อย่างนั้นก็โอเค ผมได้เพิ่มยาชาให้ลุงสวี่แล้ว น่าจะยังสามารถค้ำจุนยืดได้ช่วงระยะเวลาหนึ่ง ไม่อย่างนั้นเขาฟื้นขึ้นมาจะต้องเจ็บมากแน่นอน”ฉีโป๋ห้าวมองสวี่ฉิงแล้วพูด

“ขอบคุณหมอฉีมากนะคะ”สวี่ฉิงมองฉีโป๋ห้าวแล้วพูดอย่างจริงจัง

“ครับ อีกสักพักผมจะพาหมอมาดู”

ฉีโป๋ห้าวเห็นสวี่ฉิงยังไม่ได้มีความคิดเปลี่ยนใจ ก็เลยจำใจต้องส่ายหัวอย่างจนปัญญาออกไป ถึงยังไงเขาก็จะรอวันนั้นวันที่สวี่ฉิงรู้สึกเสียใจภายหลัง รอจนสวี่จื้อจุนถูกทำร้ายจนตาย ไม่แน่สวี่ฉิงก็คงหย่ากับเจียงเฉิง ถึงตอนนั้นเขาก็มีโอกาสแล้ว

“เจียงเฉิง ลูกว่า ต่อไปควรจะรักษาพ่อของลูกยังไงดีล่ะ”เย่จู้ผิงเลยรุดหน้าเข้าถามเจียงเฉิงอย่างร้อนใจ

ถึงยังไงตอนนี้ก็ไม่ได้ตัดแขนออกไปแล้ว เธอก็ทำได้เพียงเอาความหวังทั้งหมดฝากไว้กับเจียงเฉิงแล้ว

“แม่ครับ อย่าเพิ่งร้อนใจ ผมจะหาคนกลับบ้านไปเอายามา แค่เอายามา ผมจะรีบเริ่มรักษาพ่อทันทีครับ”เจียงเฉิงมองเย่จู้ผิงแล้วพูด

เย่จู้ผิงตอบรับ พอดิบพอดีกับเสียงโทรศัพท์ของเจียงเฉิงดังขึ้น

“หมอเทวดาเจียง ของเอามาแล้วนะ คุณอยู่ที่ไหนเหรอ?”เซียวเจิ้นถามอย่างร้อนใจในสาย

“ฝั่งแผนกผู้ป่วยใน ชั้นสามสามหนึ่งแปด”เจียงเฉิงบอกกับคนในสาย

“ได้เลย”เซียวเจิ้นตอบรับแล้วกดวางสายไป

ไม่นานเซียวเจิ้นก็มาถึง จากนั้นวางกระเป๋าเป้ลงตรงหน้าของเจียงเฉิง

“พี่เซียว ลำบากคุณแล้ว”เจียงเฉิงมอง เซียวเจิ้นแล้วพูด

“ไม่เป็นไร เรื่องเล็กน้อย”เซียวเจิ้นยิ้มและตอบ

ก่อนหน้านี้ตอนที่สวี่จื้อจุนทำเรื่องออกจากโรงพยาบาล เจียงเฉิงได้โทรศัพท์หาเซียวเจิ้น แล้วให้เขาเอาของมา ถึงยังไงเซียวเจิ้นก็เป็นคนที่น่าเชื่อถือ

เจียงเฉิงใช้มือคลำกระเป๋าเป้อยู่พักหนึ่ง จากนั้นได้หยิบเอาเสฺวียนเซินร้อยปีที่ขาดไปครึ่งหนึ่ง และหลินจือขนาดใหญ่ออกมา