บทที่ 284 มีหลานไวๆ 1

เจียงเฉิงไม่ได้สังเกตเห็นสายตานั้นของเสิ่นปิง แต่กำลังเตรียมการรักษาอย่างระมัดระวังอยู่ ถึงยังไงการรักษาครั้งนี้ก็ไม่เหมือนกับที่ผ่านมา ครั้งนี้เป็นบุคคลใกล้ชิดที่สวี่ฉิงให้ความสำคัญที่สุดด้วย

สวี่จื้อจุนร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดไม่หยุด อยากจะเคลื่อนไหวแขนทั้งสองข้างแต่เพราะเจ็บมากเลยเคลื่อนไหวไม่ได้

เจียงเฉิงเห็นบาดแผลที่สาหัสรุนแรงแบบนี้ ภายในใจรู้สึกสงสารขึ้นมาทันที ถึงยังไงเมื่อก่อนสวี่จื้อจุนก็ดีกับเขามาก สอนเขาจีบสวี่ฉิง ยังบอกให้เขากับสวี่ฉิงรีบมีลูกชายกันด้วย

เจียงเฉิงก็ไม่แน่ใจว่าสรุปแบบนี้มันดีไหม แต่ตอนนี้ลูกธนูอยู่บนคันศรแล้ว จะไม่ส่งออกไปก็ไม่ได้แล้ว

อันดับแรก เจียงเฉิงหยิบถุงเข็ม แล้วเอาเข็มออกมา จุ่มลงไปในของเหลวสีใสในถ้วยเล็ก จากนั้นเริ่มฝังเข็มบนแขนของสวี่จื้อจุน

“วุ่นวายจริงๆ บาดแผลสาหัสขนาดนี้แล้ว ยังจะฝังเข็มลวกๆ!”ฉีโป๋ห้าวมองเจียงเฉิงฝังเข็มอยู่อีกด้าน เลยพูดกับผู้ชายหน้าเหลี่ยมที่อยู่ด้านข้างด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

“นั่นนะสิ เมื่อก่อนรักษาอาการเหล่านั้นได้ เป็นความบังเอิญหรือเปล่านะ”ผู้ชายหน้าเหลี่ยมก็พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

แม้ทั้งสองจะเห็นเสิ่นปิงอยู่ด้านข้าง เลยไม่กล้าจะสามหาวเกินไป แต่การพูดวิจารณ์ซุบซิบกันเบาๆนั้นพวกเขากล้า

ทว่าเจียงเฉิงไม่ได้สนใจ ยังคงจุ่มเข็มลงไปในของเหลวใสเหมือนเดิม จากนั้นถึงได้ฝังลงไปบนแขนของสวี่จื้อจุน

ตอนนี้แขนของสวี่จื้อจุนเจ็บถึงสุดขีดแล้ว เพราะฉะนั้นเลยไม่สามารรับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดตอนเจียงเฉิงลงเข็มอีก

บนแขนแต่ละข้างข้างบนข้างล่างฝังทั้งหมดสี่สิบเก้าเข็ม เจียงเฉิงถึงได้หยุดลง เวลานี้หน้าผากของเขาเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อของความเหนื่อยล้า

จากนั้นเจียงเฉิงยกถ้วยเล็กขึ้น แล้วเอายาน้ำทั้งหมดเทลงบนแขนทั้งสองข้างของสวี่จื้อจุน มีเข็มเงินทะลวงเส้นลมปราณ บวกกับก่อนหน้าเจียงเฉิงได้ทุ่มพลังลงไป จะต้องได้ผลออกมาไม่น้อยอย่างแน่นอน

เป็นอย่างที่คิด ตอนเจียงเฉิงเทยาน้ำลงไป สวี่จื้อจุนที่เดิมทีร้องครวญครางอยู่ไม่มีเสียงร้องอีกแล้ว

“จบเห่แล้ว? คนตายแล้วไหม?”ฉีโป๋ห้าวไม่ได้ยินเสียงแล้ว เลยยิ้มเย็นพูดขึ้น

คำพูดนี้ของเขาทำให้เย่จู้ผิงตกใจ เธอรีบรุดหน้ามาที่เตียงของสวี่จื้อจุน แต่สิ่งที่ได้เห็นแค่สวี่จื้อจุนหายใจสม่ำเสมอ ที่แท้คือนอนแล้ว

“คุณพูดเลอะเทอะอะไร เขานอนแล้ว”เย่จู้ผิงพูดกับฉีโป๋ห้าวด้วยความไม่พอใจ เดิมเธอก็เป็นกังวลอยู่แล้ว ผลสรุปยังถูกทำให้ตกใจแบบนี้อีก

ฉีโป๋ห้าวเหลือบมองมิเตอร์ พบว่าค่าทุกอย่างกลับทาทำงานปกติ เขานอนแล้วจริงๆ

แต่อาการเจ็บปวดขนาดนี้ จะนอนไปได้ยังไง?

ฉีโป๋ห้าวคาดว่าเจียงเฉิงใช้ยาชาทาถูไปบนบาดแผล เลยไม่ได้สนใจ จากนั้นเขาก็ออกไปจากห้องผู้ป่วยกับผู้ชายหน้าเหลี่ยมด้วยความไม่พอใจ

“เจียงเฉิง พ่อของลูกเป็นแบบนี้คือดีแล้วใช่ไหม?”เย่จู้ผิงอยู่อีกด้านถามขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ภายในใจของเธอค่อนข้างเป็นกังวล ถึงยังไงดูแล้วบาดแผลก็ฉกรรจ์สาหัสขนาดนั้น