บทที่ 289 สาวงามที่อับเฉา 2

เจียงเฉิงเดินเข้าไปในห้องกับฮั่วหลิงหลง แล้วนั่งลงบนโซฟา เวลานี้ผ้าม่านในห้องเลื่อนขึ้นแล้ว ชัดเจนว่าฮั่วหลิงหลงเสียใจจริงๆ

“เดี๋ยวฉันเทน้ำให้นาย”ฮั่วหลิงหลงพูดแล้วเดินไปหยิบแก้วน้ำที่ใช้ครั้งเดียว เทน้ำให้เจียงเฉิง จากนั้นวางลงตรงหน้าเขา

“เสี่ยวเซี่ยไปหาคุณแล้วใช่ไหมล่ะ”หลังจากฮั่วหลิงหลงนั่งลง ขาทั้งสองข้างงออยู่บนโซฟา มองเจียงเฉิงแล้วถาม

เจียงเฉิงพยักหน้า แล้วรีบถามว่า”สรุปว่าเกิดอะไรขึ้น?”

ฮั่วหลิงหลงสีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย ตามด้วยพูดว่า”ก็ไม่มีเรื่องอะไร ฉันแค่อยากช่วยให้แม่ของฉันได้รับคำขอโทษ แต่คนของตระกูลฮั่วไม่ได้ฟังฉัน”

“อย่างนั้นพี่ไม่ได้ถูกคนทางนั้นทำอะไรใช่ไหม?”เจียงเฉิงกลัวว่าฮั่วหลิงหลงจะพบเจอเรื่องอะไรที่น่ากลัว

“จะถูกทำอะไร? สมัยนั้นตอนฉันกับแม่ถูกขับไล่ออกมาแต่ตัว พวกเขาทำจนแบบไม่ปราณีเพียงพอแล้ว”ฮั่วหลิงหลงพูดยิ้มเจื่อนๆ“ครั้งนี้พวกเขาแค่ขับไล่ฉัน ไม่ได้ทำอะไรกับฉันหรอก”

“จริงเหรอ?”เจียงเฉิงขมวดคิ้วถาม

“แน่นอนอยู่แล้วสิ”

“แต่เซี่ยยี่จิงเธอบอกว่าพี่…..”

“เซี่ยยี่จิงกลัวว่านายจะไม่มาหาฉัน เลยพูดโกหก”ฮั่วหลิงหลงฝืนยิ้มออกมาเล็กน้อย

เจียงเฉิงได้ยินคำนี้ถึงได้สติกลับมา มิน่าล่ะตอนนั้นเซี่ยยี่จิงถึงไม่พูดว่าฮั่วหลิงหลงไปเจอเรื่องอะไรมา ความจริงคือจงใจโกหกเขา ทำให้เขาร้อนใจ ผู้หญิงคนนั้นแผนการเยอะจริงๆ

“อย่างนั้นตอนนี้พี่มีความคิดยังไง?”เจียงเฉิงถามฮั่วหลิงหลง

“ไม่ได้มีความคิดหรือแผนการอะไร ฉันแค่อยากใช้ชีวิตของตัวเองอย่างสงบสุข”ฮั่วหลิงหลงพูดแล้วทอดถอนหายใจออกมา

เจียงเฉิงก็ดูออก ตอนนี้ฮั่วหลิงหลงไม่ได้มีความมุ่งมั่นในการต่อสู้ ไม่ได้มีเรื่องอยากแก้แค้นเลย

“ท่าทางของพี่แบบนี้ ผมอยากจะตบตูดพี่สักกี่ทีดู”เจียงเฉิงมองฮั่วหลิงหลงแล้วพูด

“ฉันทำไม่ได้ ฉันไม่มีหนทางที่จะทวงความยุติธรรมกลับมาให้แม่ของฉันได้เลย”ฮั่วหลิงหลงพูดแล้วมองไปทางโต๊ะที่อยู่อีกด้าน

บนโต๊ะมีแผ่นป้ายบรรพบุรุษที่เป็นของแม่ของหลิงหลงวางอยู่

ความจริง ฮั่วหลิงหลงเอาแผ่นป้ายไป เพราะอยากให้เจ้าบ้านของตระกูลฮั่วขอโทษแม่ของตัวเอง ผลสรุปสิ่งที่เธอได้กลับมาคือความเหยียดหยามและถูกขับไล่ ฝ่ายตรงข้ามไม่มีความคิดที่จะขอโทษเลย

“พี่ทำไม่ได้ ผมทำได้”เจียงเฉิงมองฮั่วหลิงหลงอย่างจริงจังแล้วพูดขึ้น