บทที่ 296 ตอบตกลงอย่างจนปัญญา 1

“เร็ว หน้ากากออกซิเจน เอาหน้ากากออกซิเจนมา!”

ฮั่วฉีหลินเห็นสถานการณ์แบบนี้ เลยรีบเรียกพยาบาลที่อยู่อีกด้านมา

เมื่อพยาบาลเห็น เลยรีบเอาหน้ากากออกซิเจนใส่ให้ฮั่วเสวียนเซิน อาการของฮั่วเสวียนเซินเลยดีขึ้นตามลำดับ

“ฉีหลิน พ่อเป็นยังไงบ้าง?”ภรรยาของฮั่วฉีหลิน หลี่ซูเฟินเข้ามาในห้องผู้ป่วย เห็นอาการของนายท่าน เลยรีบถามด้วยความเป็นห่วง

“พ่อเราจะเป็นยังไงได้ล่ะ? ถูกยัยเด็กหยาบคายนั้นทำให้โมโหแล้ว ”ฮั่วฉีหลินกำหมัดแน่นด้วยความไม่พอใจ นัยน์ตาทั้งสองข้างไฟแห่งความโมโหลุกโชน ยังไงเขาก็คิดไม่ถึงเลย เด็กหยาบคายที่ตัวเองเลี้ยงมาจนโตตอนนี้ คิดไม่ถึงว่าจะให้ครอบครัวไปก้มหัวให้แม่ของเธอ

“ยัยลูกพันธุ์ผสมฮั่วหลิงหลงนั่นเหรอ?ไม่ใช่ว่ามันถูกพวกเราไล่ไปแล้วเหรอ? มันเป็นอะไรอีกล่ะ?”หลี่ซูเฟินขมวดคิ้วเป็นปมถามฮั่วฉีหลิน

ฮั่วฉีหลินเลยรีบเล่าสถานการณ์แบบง่ายๆให้หลี่ซูเฟินฟัง หลังจากได้ยินฮั่วฉีหลิน พูด หลี่ซูเฟินก็โมโหมาก

“อยากให้ฉันก้มหัวคุกเข่าขอโทษแม่ยัยเด็กเหลือขอหยาบคายนั่นเหรอ?”หลี่ซูเฟินตะคอกขึ้นด้วยความโมโห “ไม่มีทางหรอก นังโสเภณีนั่นยั่วยวนคุณ แล้วยังให้กำเนิดเด็กนั่น อยากจะแบ่งสมบัติตระกูลฮั่วของพวกเรา ฉันไม่มีทางก้มหัวคุกเข่าให้แม่มันหรอก”

ฮั่วฉีหลินได้ยินคำนี้ เขาก็รู้สึกเก้อเขิน เพราะเรื่องเมื่อสมัยนั้นเขารู้ชัดเจนดี

แม่ของฮั่วหลิงหลงชื่อเฉินฟางหัว เมื่อตอนนั้นฮั่วฉีหลินกับสามีเฉินฟางหัวเป็นเพื่อนทหารร่วมรบกัน แต่ตอนรับหน้าที่ภารกิจครั้งหนึ่ง สามีของเฉินฟางหัวได้รับหน้าที่เลยไม่ได้กลับมา

ฮั่วหลิงหลงก็โกหก เฉินฟางหัวว่าสามีของเธอตายแล้ว ตอนเฉินฟางหัวดื่มเมา ก็มีความสัมพันธ์กับเธอ ตอนนั้นก่อนสามีของเธอออกไปปฏิบัติภารกิจได้มีความสัมพันธ์กันครั้งหนึ่ง และได้มีลูกแล้ว แต่ฮั่วฉีหลินไม่รู้

เขานึกว่าเฉินฟางหัวตั้งท้องลูกของตัวเอง ก็เลยหลอกว่าตัวเองยังไม่ได้แต่งงาน และจะรับผิดชอบเฉินฟางหัว หลอกเอาความเชื่อใจของเฉินฟางหัว ตระกูลฮั่วก็นึกว่าฮั่วหลิงหลงเป็นลูกหลานตระกูลตัวเอง เลยเลี้ยงดูกันมา

ต่อมาฮั่วหลิงหลงถูกดูออกว่าไม่เหมือนฮั่วฉีหลิน เพราะฉะนั้นฮั่วฉีหลินเลยไปทำการตรวจดีเอ็นเอความเป็นพ่อลูกกัน ผลสรุปพบว่าไม่ใช่จริงๆ ถึงได้ขับไล่ฮั่วหลิงหลงสองแม่ลูก

อีกอย่างยังใส่ร้ายป้ายสีว่าแม่ของฮั่วหลิงหลงลักลอบมีชู้ข้างนอก ให้กำเนิดฮั่วหลิงหลง นังลูกนอกสมรส ถึงได้ทำให้แม่ของฮั่วหลิงหลงได้รับคำดูถูกเหยียดหยามมากมาย

“ฉี……ฉีหลิน”ฮั่วเสวียนเซิน ค่อยๆฟื้นขึ้นมา น้ำเสียงแหบพร่าพูดกับฮั่วฉีหลิน

“พ่อ พ่อฟื้นแล้ว” ฮั่วฉีหลินรีบมาคว้าที่มือของฮั่วเสวียนเซิน

“พ่อครับ อย่าตอบตกลงข้อเรียกร้องของนังลูกนอกสมรส คนนั้นเด็ดขาดนะครับ คิดที่จะให้พวกเราไปก้มหัวคุกเข่า มันฝันไปเถอะ โรคนี้พวกเราไม่รักษาแล้ว และก็ก้มหัวไม่ได้ด้วย”หลี่ซูเฟินกัดฟันพูดออกมา

ตามที่หลี่ซูเฟินดู ฮั่วหลิงหลงเป็นนังลูกนอกสมรสจริงๆ เพราะฉะนั้นเลยโมโหขนาดนี้

“ตรวจ….ตรวจโรค ตรวจโรค”ฮั่วเสวียนเซินนอนอยู่บนเตียง พูดออกมาอย่างยากลำบาก เขายังอยากจะตรวจรักษาโรค ถึงยังไงก็ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าชีวิตของตัวเอง ต่อให้ต้องก้มหัวคุกเข่า แค่ทำให้มีชีวิตรอดต่อไปก็ย่อมทำได้

โดยเฉพาะเมื่อกี้อารมณ์วู่วาม เขาดิ้นรนแบบนั้นอยู่สักพักหนึ่ง จนเขายิ่งอยากจะรักษาโรคของตัวเองให้หาย