บทที่ 297 ตอบตกลงอย่างจนปัญญา 2

“พ่อครับ ตอนนี้น่าจะรู้สึกว่าคันแขนยิกๆใช่ไหมครับ”เจียงเฉิงเดินมาเอาซุปที่อยู่ในมือของเย่จู้ผิงไปวางบนเคาน์เตอร์หัวเตียง

“ใช่ๆๆๆ ลูกพูดถูกแล้ว”สวี่จื้อจุนพูดกับเจียงเฉิงด้วยความสุขใจ

“นี่เป็นการเติบโตของเนื้อเยื่อใหม่ อีกอย่างมีปฏิกิริยาการเจริญเติบโตตอบสนองไว ไม่เป็นไรครับ แต่พ่อก็อย่าเอื้อมไปเกานะครับ ตอนนี้เนื้อยังอ่อนอยู่ รับแรงมากไม่ได้”เจียงเฉิงพูดอธิบายให้สวี่จื้อจุนฟัง

“รู้แล้วๆ”สวี่จื้อจุนมีความสุขมาก ถึงยังไงต่อไปตัวเองก็จะมีแขนทั้งสองข้างที่สมบูรณ์แบบอยู่ ถ้าเกิดว่าเสียแขนทั้งสองข้างไปจริงๆ อย่างนั้นความเจ็บปวดก็ยากที่จะจินตนาการได้

“ที่รัก คุณมาแล้ว”สวี่ฉิงพูดแล้วพาพยาบาลเข้ามา ตอนเห็นเจียงเฉิงเลยรีบพูดขึ้น ส่วนพยาบาลเริ่มทำการเปลี่ยนยาให้สวี่จื้อจุน

“อืม เพิ่งจะไปรับคุณแม่มาเลย”เจียงเฉิงก็ยิ้มแล้วพูดขึ้น

“ฉิงเอ๋อร์ ลูกมาพอดีเลย ลูกนะ รีบมีลูกกับเจียงเฉิงเร็วเข้า ทำไมจนตอนนี้ท้องยังไม่มีการเปลี่ยนแปลงอะไรเลย”สวี่จื้อจุนสีหน้าร้อนใจเร่งเร้าสวี่ฉิง

สวี่ฉิงได้ยินแบบนี้ เลยกลืนไม่เข้าคายไม่ออกทันที ในนี้มีพยาบาล คิดไม่ถึงเวลาจะพูดเรื่องนี้ออกมา

“พ่อ พูดอะไรกันคะ”สวี่ฉิงกรอกตาขาวมองบน ตามด้วยเดินไปเปิดกล่องซุป เพื่อเตรียมป้อนสวี่จื้อจุน

สวี่ฉิงป้อนข้าวพ่อตัวเอง พร้อมกับตาขวางใส่เจียงเฉิง ผู้ชายคนนี้จะต้องพูดอะไรกับพ่อตัวเองแน่นอนเลย ไม่อย่างนั้นจู่ๆจะเร่งเร้าแบบนี้ได้ยังไง

เจียงเฉิงได้ยินคำนี้ กลับอดไม่ได้ที่จะก้มหน้าหัวเราะ พ่อตาของเขาสงสารเขาแล้ว รู้ว่าตัวเองนอนกับสวี่ฉิงทุกวัน แต่กลับไม่ได้ทำเรื่องอดหลับอดนอนนั้นเลย

“ชิ”สวี่ฉิงทำเสียงไม่พอใจ ในหัวของผู้ชายคนนี้จะต้องคิดเรื่องไม่ดีแน่นอน

รอหลังจากสวี่ฉิงป้อนอาหารสวี่จื้อจุนเสร็จ ก็ได้เรียกเจียงเฉิงออกไปด้านนอก เจียงเฉิงกับสวี่ฉิงเดินเคียงบ่าเคียงไหล่กันลงไปชั้นล่างของโรงพยาบาล

“ที่รัก คุณว่าถ้ากตัญญูหน่อย น่าจะต้องฟังคำของคุณพ่อหน่อยไหม”เจียงเฉิงถามสวี่ฉิงอย่างจริงจัง

“แน่นอนสิ ฉันเชื่อฟังคำคุณพ่อมาโดยตลอด”สวี่ฉิงพยักหน้า พูดแสดงออกถึงความชื่นชมสรรเสริญ

“อย่างนั้นผมว่า พวกเราควรจะฟังคำของคุณพ่อ รีบมีลูกกันนะ ทำให้พ่อกับแม่สมหวัง”เจียงเฉิงยิ้มพูดกับสวี่ฉิง

สวี่ฉิงได้ยิน รีบแฉลบสายตามองเจียงเฉิง มิน่าล่ะจู่ๆผู้ชายคนนี้ก็พูดเรื่องความกตัญญูขึ้นมา ที่แท้รอตัวเองอยู่ตรงนี้นี่เอง

“คุณคิดอะไรอยู่?”สวี่ฉิงหรี่ตามองเจียงเฉิง แล้วถามขึ้น