บทที่ 300 ทั้งสองฝ่ายไม่มีอะไรติดค้างกันอีก 1

ฮั่วเสวียนเซินได้ยินฮั่วหลิงหลงพูด โมโหจนหัวเราะออกมา สายตาอิดโรยของคนแก่จ้องเขม็งใส่ฮั่วหลิงหลงด้วยความโมโห“เธออยากให้พวกเราคุกเข่าต่อหน้าของแม่เธอแบบนี้ เธอไม่กลัวว่าแม่เธอที่อยู่ด้านล่างจะรับไม่ไหวเหรอ?”

“ต่อให้รับไม่ไหว ก็มีแค่คุณที่ต้องลงใต้ดินถึงจะรู้ ”ฮั่วหลิงหลงไม่มีความอ่อนแอเลยแม้แต่น้อย

เธอยังจำได้อย่างชัดเจน ผู้ชายที่เรียกว่าคุณปู่คนนี้ของเธอ สมัยนั้นทำยังไงกับแม่ของเธอ สั่งให้ทุกคนตี และยังถอดชุดหมด คนแก่แบบนี้ ไม่ถามต้นสายปลายเหตุ ไม่ฟังข้อโต้แย้ง คนแบบนี้ ไม่คู่ควรเหมาะสมกับการที่เธอจะต้องเคารพ

“แก…..แค้กๆๆๆ”ฮั่วเสวียนเซินเดิมคิดว่าจะสามารถใช้อำนาจกดเด็กเมื่อวานซืนนี้ได้ แต่เขาคิดไม่ถึงเลย คิดไม่ถึงว่าเด็กคนนี้จะตอบโต้ได้เฉียบแหลมแบบนี้ เขาโมโหจนไม่สามารถกลั้นอาการไออย่างหนักได้

“พ่อครับ ไม่ต้องไปพูดเหตุผลกับเธอแล้ว พวกเรารีบก้มหัว เพื่อให้หมอเจียงรีบรักษาพ่อเถอะ”ฮั่วฉีหลินพูดอยู่อีกด้านด้วยความเป็นห่วง

ฮั่วเสวียนเซินเหลือบมองฮั่วฉีหลิน แม้ว่าเขาจะตอบตกลงย้อมก้มหัว แต่เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้ว เขากลับไม่อยากอับอายให้คนคนนี้ ถึงยังไงเขาก็เป็นผู้นำของตระกูลฮั่ว ถ้าเรื่องนี้แพร่สะพัดออกไป อย่างนั้นตระกูลฮั่วอยู่ที่เจียงหนานก็อับอายโดยสิ้นเชิงแล้ว

“นี่ ทำไมพวกคุณจะก้มหัวเนี่ย ทำไมถึงได้โอ้เอ้ลังเลขนาดนี้ ถ้าไม่ก้มหัว ก็เชิญกลับไปครับ อย่ามาเสียเวลาที่จะทำให้ผมรักษาคนไข้คนอื่น”แม้ว่าเจียงเฉิงจะดูอยู่ข้างๆมาโดยตลอด ไม่ได้เข้าแทรกแซงเรื่องนี้ แต่เห็นคนแก่คนนี้ลังเลยึกยักขนาดนี้ เลยอดไม่ไหวจริงๆ

ฮั่วเสวียนเซินได้ยินเจียงเฉิงพูด เลยจ้องเจียงเฉิงด้วยความโมโห ผู้ชายคนนี้ทำแขนขาหลานชายของตัวเองหัก แล้วยังช่วยผู้หญิงชั้นต่ำรับมือกับเขา มีอย่างนี้ที่ไหนกัน

ตอนนี้ฮั่วเสวียนเซินอยู่ใต้ชายคาบ้านคนอื่นจำใจต้องก้มหัว หลังจากเขามองฮั่วหลิงหลง

อย่างดุดันแล้ว เลยได้ค้ำไม้เท้าอย่างยากลำบาก จากนั้นคุกเข่าลงบนพื้น

ฮั่วเหวินอู่แล้วก็ฮั่วฉีหลิน พอเห็นสถานแบบนี้ ก็รีบคุกเข่าลงพื้น มีแค่หลี่ซูเฟินกับฮั่วเซาฟงที่เกิดความลังเลใจ ถึงยังไงสองแม่ลูกนี้ก็ไม่ได้อยากก้มหัวอยู่แล้วจริงๆ

ฮั่วเซาฟงเกลียดชังฮั่วหลิงหลงกับเจียงเฉิง ส่วนหลี่ซูเฟินไม่อยากให้แม่ของฮั่วหลิงหลงตายแล้วยังเหยียดหยามเธอ

“พวกเธอสองคน คุกเข่าลงเดี๋ยวนี้ !”

ฮั่วเสวียนเซินสัมผัสได้ว่าสองแม่ลูกไม่ได้คุกเข่าก้มหัวลง เลยตะคอกด้วยน้ำเสียงดุดัน

แต่ผู้นำของตระกูลฮั่วพูดออกมาแล้ว ฮั่วเซาฟงและหลี่ซูเฟินก็ไม่กล้าต่อต้าน ถ้าพวกเขาไม่ยอมก้มหัวคุกเข่าลงล่ะก็ จะต้องทำให้ผู้นำตระกูลคนนี้ตายแน่นอน แน่นอนว่าพวกเขาเลยไม่กล้า

ด้วยเหตุนี้ทั้งสองคนเลยรีบคุกเข่าลงต่อหน้าป้ายวิญญาณของแม่ฮั่วหลิงหลง

“แม่คะ แม่เห็นไหมคะ? สมัยนั้นเคยดูถูกเหยียดหยามแม่ คนที่เคยทำร้ายแม่ ตอนนี้พวกเขามายอมรับสารภาพผิดต่อหน้าแม่แล้ว”ดวงตาคู่สวยของฮั่วหลิงหลงมีน้ำตาคลอระเรื่อ น้ำเสียงสะอึกสะอื้นพูดกับป้ายวิญญาณของแม่ตัวเอง

พวกฮั่วเสวียนเซินได้ยินคำพูดแบบนี้ถึงแม้ในใจจะมีความโกรธ แต่กลับไม่มีอำนาจจะต่อต้าน ทำได้เพียงคุกเข่าก้มหัวอย่างว่าง่าย ทุกคนทำคนละสามรอบ