บทที่ 303 บริษัทของคุณงั้นหรือ? 2

วันนี้ลู่เสวี่ยถิงสวมลายดอกไม้สีขาว กระโปรงพลีท ท่อนขาที่ยาวเรียวขาวสวยเผยออกมาจากกระโปรงอย่างเตะตา ที่สองเท้าก็สวมรองเท้าส้นสูงสีเงิน

“จริงๆ แล้วคุณไม่ต้องขอบคุณผมก็ได้ การช่วยรักษาคนก็เป็นหน้าที่ของคนเป็นหมออยู่แล้ว” พอเจียงเฉิงนั่งลงก็มองหน้าใสซื่อของลู่เสวี่ยถิงแล้วก็พูดออกมา

“มันไม่เหมือนกันนะ ดูคุณพูดเข้าสิ ฉันแช่น้ำยา.....เอ่อ หลังจากรักษาอาการป่วยหายแล้ว ผิวฉันก็ขาวขึ้นมากเลย ผู้หญิงก็รักสวยรักงามกันทุกคน ดังนั้นพระคุณอันใหญ่หลวงของคุณ มันไม่ใช่แค่หน้าที่เท่านั้น” ลู่เสวี่ยถิงมองเจียงเฉิงแล้วก็พูดอย่างเขินอาย

“อย่างนี้นี่เอง อย่างนั้นผมก็ขอรับไว้แล้วกันนะ” เจียงเฉิงก็ยิ้มพูดกับลู่เสวี่ยถิง

“เอาเลย หมอเทวดาเจียงเชิญสั่งได้ตามสบายเลย วันนี้จะกินเยอะเท่าไรก็ได้” ลู่เสวี่ยถิงหยิบเมนูอาหารมาให้เจียงเฉิง

เจียงเฉิงก็ไม่ได้เกรงใจอะไรแล้ว เริ่มสั่งอาหารเลย ไม่นานกับข้าวก็ยกมาวางเกือบครบแล้ว

“อ้อ เสวี่ยถิง คุณเคยได้ยินไหมว่าที่เมืองหลวงมีบริษัทตัวแทนจำหน่ายเครื่องสำอางที่ชื่อบริษัทเฟยเสวี่ยหยุนหรือเปล่า?” เจียงเฉิงก็นึกถึงเรื่องบริษัทที่คุยกับเซียวเย่หรันขึ้นมาได้ เลยรีบถามลู่เสวี่ยถิงไป เธออยู่ในเมืองหลวง ไม่แน่ว่าอาจจะเคยได้ยินชื่อบริษัทนี้

พอลู่เสวี่ยถิงได้ยินชื่อบริษัทนี้ ก็รีบเอามือปิดปากกลั้นขำทันที เหมือนกับได้ยินเรื่องตลกเสียอย่างนั้น

“ทำไมหรือครับ? บริษัทนี้มีปัญหาอะไรหรือเปล่า?” เจียงเฉิงไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมลู่เสวี่ยถิงถึงหัวเราะ

“เปล่าค่ะ” ลู่เสวี่ยถิงหัวเราะส่ายหัว แล้วพูดว่า “บริษัทนี้มีชื่อเสียงอยู่เหมือนกัน ตั้งขึ้นได้ไม่กี่ปี ภายใต้การบริหารของผู้จัดการใหญ่ที่เฉลียวฉลาด เลยได้เป็นหนึ่งในบริษัทตัวแทนจำหน่ายเครื่องสำอางที่มีชื่อเสียงที่จีน”

“คุณรู้จักผู้จัดการใหญ่ของบริษัทนั้นไหม? คนคนนั้นเฉลียวฉลาดแค่ไหนกัน?” เจียงเฉิงขมวดคิ้วถาม

“ผู้จัดการใหญ่คนนั้นก็อยู่ตรงหน้าคุณอย่างไรล่ะ” ลู่เสวี่ยถิงพูดอย่างภูมิใจ

“บริษัทของคุณอย่างนั้นหรือ?” เจียงเฉิงก็เข้าใจทันที ว่าทำไมยัยหนูนี่ถึงได้พูดชมเชยผู้จัดการใหญ่บริษัทนี้ ที่แท้เธอก็เป็นผู้จัดการใหญ่นี่เอง ถึงว่าจึงหัวเราะออกมา

“ใช่น่ะสิ เป็นแค่หนึ่งในกิจการบ้านฉันเท่านั้นเอง ทางบ้านบอกว่าฉันจะอยู่ว่างๆ ไม่ได้ ดังนั้นก็เลยให้ฉันบริหารบริษัทนี้ แต่ว่าฉันก็บริหารไม่เป็นหรอก เลยมอบหมายให้เพื่อนที่เรียนด้วยกันเป็นคนบริหาร ฉันก็เป็นแค่เจ้าของที่ไม่ต้องทำอะไรเลย” ลู่เสวี่ยถิงเอามือเท้าคาง มองเจียงเฉิงแล้วพูด

เจียงเฉิงได้ยิน ก็อดหัวเราะออกมาเหมือนกัน ที่แท้บริษัทนี้เป็นของลู่เสวี่ยถิง ตนเองกลับไปถามเธอว่าเคยได้ยินชื่อนี้หรือเปล่า

“อย่างนี้นี่เอง ผมยังอยากจะถามอยู่พอดีเลยว่าบริษัทนี้เป็นอย่างไรบ้าง ในเมื่อเป็นกิจการของตระกูลคุณ อย่างนั้นก็ไม่แย่แน่นอน” เจียงเฉิงยิ้มพูด