บทที่ 302 บริษัทของคุณงั้นหรือ? 1

คนที่โทรหาเจียงเฉิง ไม่ใช่ใครอื่น ก็คือลู่เสวี่ยถิงที่เคยรักษาอาการป่วยให้เขามาก่อนนี่เอง คนที่เป็นน้องสาวของลู่หยุนเฟย คุณชายในเมืองหลวงที่มาขอให้เขาช่วยร่วมมือด้วยครั้งก่อน

ตอนนั้นเจียงเฉิงกับลู่หยุนเฟยมีเรื่องไม่เข้าใจกันไม่น้อย แต่ว่าต่อมาลู่หยุนเฟยสุดท้ายก็ยังยอมลดทิฐิตนเอง มาเชิญให้เจียงเฉิงไปช่วยรักษาอาการป่วยของน้องสาวตนเอง

“ฮัลโหล?ลู่เสวี่ยถิงใช่ไหม?” เจียงเฉิงรับสาย แล้วก็สอบถาม

“ฉันเอง หมอเทวดาเจียง วันนี้คุณมีเวลาหรือเปล่าคะ? ฉันอยากจะนัดคุณออกมาทานข้าวกันหน่อย” ลู่เสวี่ยถิงยิ้มพูดอยู่อีกฝั่งของสายโทรศัพท์

“มีเวลาครับ มีอะไรหรือเปล่า?” เจียงเฉิงสงสัยเล็กน้อย คุณหนูตระกูลใหญ่แบบนี้ จะมาหาตนเองทำไม

“หลังจากที่คุณมาช่วยรักษาให้ฉันครั้งก่อน ร่างกายของฉันก็หายเป็นปกติแล้ว ดังนั้นฉันเลยอยากจะขอบคุณคุณเสียหน่อย” ลู่เสวี่ยถิงพูดอย่างอ้ำอึ้ง เพราะเป็นครั้งแรกที่เธอนัดผู้ชายออกมากินข้าว

หลังจากที่เจียงเฉิงรักษาเธอครั้งก่อน อาการของเธอไม่เพียงดีขึ้นเท่านั้น แม้แต่ผิวพรรณก็ขาวขึ้นมาก ดังนั้นเธอก็เลยอยากจะขอบคุณเจียงเฉิงเสียหน่อย แต่ว่าพี่ชายของเธอไม่ค่อยชอบเจียงเฉิงเท่าไร เลยไม่ให้เธอติดต่อกับเจียงเฉิง

วันนี้โอกาสหายากที่พี่ชายเธอไม่อยู่บ้าน เขาออกไปคุยธุรกิจ เธอเลยมีโอกาสนัดเจียงเฉิงกินข้าว

“ได้สิครับ อย่างนั้นเดี๋ยวคุณส่งที่อยู่ของคุณมา เดี๋ยวผมออกไปหาคุณ” เจียงเฉิงก็ตอบรับ เขาก็รู้สึกดีกับผู้หญิงขี้อายคนนี้เหมือนกัน ครั้งก่อนที่พูดหยอกล้อกับเธอว่าจะลงไปแช่ในถังน้ำเดียวกับเธอ ก็เขินอายเสียขนาดนั้น ผู้หญิงที่หน้าบางขี้อายแบบนี้ ถ้าตนเองปฏิเสธไปล่ะก็ เกรงว่าจะเสียใจไปอีกนานเลย

“ได้” ลู่เสวี่ยถิงส่งเสียงตอบรับในสาย แล้วก็วางสายไป ในใจของเธอก็ดีใจขึ้นมาอย่างน่าแปลก

อย่างไรเสียเจียงเฉิงก็ไม่มีเรื่องอะไรให้ทำมากอยู่แล้ว พอจัดการงานเรียบร้อยแล้ว ก็ได้รับที่อยู่ที่ลู่เสวี่ยถิงส่งมาพอดี “ห้อง108 ร้านวั่งเยว่”

ร้านวั่งเยว่ เจียงเฉิงรู้จักสถานที่แห่งนี้ ถือว่าเป็นสถานที่ที่มีการตกแต่งแบบโบราณหรูหรา คุณหนูตระกูลร่ำรวยนี่ไม่เหมือนใครจริงๆ จะเลี้ยงข้าวก็ต้องพามาร้านหรูหราขนาดนี้

พอลงตึกมา เจียงเฉิงก็ขับรถมุ่งหน้าไปยังร้านวั่งเยว่ ระหว่างทางก็ได้รับสายของเซียวเย่หรันพอดี

“ฮัลโหล?เย่หรันใช่ไหม?” เจียงเฉิงรู้ว่าช่วงนี้เซียวเย่หรันกำลังยุ่งเกี่ยวกับเรื่องเปิดบริษัทใหม่ ก็เลยรับสาย

“เจียงเฉิง คุณอยู่ไหน? สะดวกออกมากินข้าวด้วยกันหรือเปล่า?” เซียวเย่หรันพูดอยู่ในสายค่อนข้างรีบร้อน

“ตอนนี้เลยงั้นหรือ？”