บทที่ 305 ผู้อำนวยการที่รนหาที่ตาย 2

ผู้อำนวยการซุนไม่ใช่ทำแบบนี้เป็นครั้งแรก ถ้าอยากได้ช่องทางการขายจากทางฝั่งของเขา หลายบริษัทที่มีผู้จัดการสวยๆ ก็จะต้องมาร่วมหลับนอนกับเขา ไม่อย่างนั้นก็อย่าหวังว่าจะได้ช่องทางการขาย อีกอย่าง เขาก็เพิ่งได้เจอกับผู้หญิงงามหยดย้อยแบบเซียวเย่หรัน ก็เลยอยากจะจับไว้ให้ได้

“ฉันทราบอยู่แล้ว ถ้าผู้อำนวยการซุนสามารถร่วมมือกับบริษัทเราได้ พวกเราก็จะเลี้ยงข้าวขอบคุณผู้อำนวยการซุนเป็นอย่างดีแน่นอน” เซียวเย่หรันแกล้งทำเป็นไม่เข้าใจสิ่งที่ผู้อำนวยการซุนพูด

เซียวเย่หรันรู้ดีว่าผู้อำนวยการซุนมีแผนการอะไร แต่เธอไม่อยากให้คนแบบนี้สมหวัง

“เฮ้อ คุณเซียว คุณก็แกล้งทำเป็นไม่เข้าใจ ที่ผมต้องการไม่ใช่แค่มากินข้าวมื้อเดียว” ผู้อำนวยการซุนทำหน้าลามกมองหน้าพูดกับเซียวเย่หรัน

เซียวเย่หรันได้ยินผู้อำนวยการซุนพูดแบบนี้ ก็ไม่อยากจะพูดอะไรต่อ

เจียงเฉิงมองดูสถานการณ์อยู่ข้างๆ ก็เลยถามไปว่า “ผู้อำนวยการซุน ทุกคนต่างเป็นคนรู้ว่าควรทำอะไรกันทั้งนั้น คุณก็ไม่ต้องมาแกล้งพูดอ้อมค้อมหรอก คุณบอกมาเลย คุณต้องการอะไร ถ้าพวกเราสามารถทำได้ พวกเราทำให้แน่นอน”

“ได้ ในเมื่อพูดแบบนี้ อย่างนั้นผมก็พูดให้ชัดเจนเลยแล้วกัน ขอเพียงให้คุณเซียวมาร่วมหลับนอนกับผมสักคืน พอผมชื่นใจแล้ว รับรองว่าจะให้ผลิตภัณฑ์ของคุณเข้าสู่ช่องทางการขายของบริษัทเราแน่นอน” ผู้อำนวยการซุนมองใบหน้ารูปไข่ของเซียวเย่หรัน แล้วก็อดเลียริมฝีปากไม่ได้

“สถุล！！”

เซียวเย่หรันกับเจียงเฉิงยังไม่ทันได้พูดอะไร ลู่เสวี่ยถิงที่อยู่ข้างๆ ก็อดด่าออกมาไม่ได้ เธอคิดไม่ถึงเลยว่า ผู้อำนวยการของบริษัทตนเองจะดูแลบริษัทของตนเองแบบนี้

อีกอย่างผู้อำนวยการซุนพูดบ่อยครั้งว่าเป็นบริษัทของเขา ราวกับบริษัทตนเองเป็นของเขาเสียอย่างนั้น

ประโยคนี้ของลู่เสวี่ยถิง ทำให้ผู้อำนวยการซุนสีหน้าเย็นชาลง เขาจึงหันไปมองลู่เสวี่ยถิงด้วยสีหน้าไม่พอใจ

“ผมสถุลแล้วยังไง? คุณรู้ไหมว่าผมเป็นใคร?ผู้อำนวยการซุนมองเห็นลู่เสวี่ยถิงหน้าตาสะสวย กับเรือนร่างเซ็กซี่ เลยรีบพูดว่า “คุณก็มีคุณสมบัติไม่เลว เอาอย่างนี้ คุณมาอยู่กับผม ผมรับรองว่าจะไม่ให้คุณต้องกังวลเรื่องความเป็นอยู่เลย ดีไหม?”

“แกมันไอ้ทุเรศ！”

ลู่เสวี่ยถิงโกรธชายบ้ากามคนนี้มาก ไม่ใช่แค่คิดอยากจะร่วมหลับนอนกับผู้หญิงบริษัทอื่นจนทำให้ขายหน้าบริษัทตนเองเท่านั้น แม้แต่ตนเองก็ยังกล้าพูดแทะโลม

ลู่เสวี่ยถิงเป็นคุณหนูมานานขนาดนี้ ยังไม่เคยถูกทำให้โกรธขนาดนี้ เธอเลยตบเข้าไปที่ใบหน้าของผู้อำนวยการซุนทันที

“นี่มึงกล้าตบกูอย่างนั้นหรือ?”

ผู้อำนวยการซุนเอามือจับแก้ม แล้วตะโกนออกไปด้วยความโมโห “แต่ไรมามีแต่กูที่ตบผู้หญิง ยังไม่มีผู้หญิงคนไหนตบหน้ากูได้！”

ผู้อำนวยการซุนทำนิสัยขอร่วมหลับนอนเพื่อแลกโอกาสทางธุรกิจแบบนี้มาจนเคยชินแล้ว คิดว่าผู้หญิงสวยๆ ล้วนต้องมาประจบตนเอง ยังไม่เคยมีใครกล้ามาตบหน้าตนเอง เขาก็เลยจะตอบโต้ลู่เสวี่ยถิง