บทที่ 306 จะสำนึกตัวก็สายไปแล้ว 1

“โอ้ย โคตรเจ็บเลย！”

ตัวของผู้อำนวยการซุนกระแทกกับพื้นอย่างแรง มึนหัวไปหมด ร้องโอดโอยกลิ้งไปมา

“คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

เจียงเฉิงเตะผู้อำนวยการซุนกระเด็นออกไป แล้วก็รีบหยิบกระดาษไปช่วยลู่เสวี่ยถิงเช็ดหน้าอกที่ถูกเหล้าหกใส่

ลู่เสวี่ยถิงก็คิดไม่ถึงว่าผู้อำนวยการคนนี้จะทำเกินไปแบบนี้ ถึงได้กล้าสาดเหล้าใส่ตัวเอง จากนั้นก็อาศัยจังหวะมาลวนลาม ในใจของเธอโมโหมาก

แต่ว่าตอนที่เจียงเฉิงกำลังจะช่วยเธอเช็ดหน้าอกนั้น ลู่เสวี่ยถิงก็รู้สึกว่ามันแปลกๆ เธอก็เลยสีหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอาย รีบหลบเลี่ยงมือของเจียงเฉิงที่จะเข้ามาเช็ดให้

“ขออภัยครับ เมื่อครู่นี้รีบร้อนอยากจะช่วยคุณเช็ด” เจียงเฉิงตั้งสติได้ ว่าสิ่งที่ทำไปเมื่อครู่นี้มันไม่ควร

“ไม่เป็นไรค่ะ” ลู่เสวี่ยถิงก็ยังคงมองเจียงเฉิงอย่างเขินๆ แล้วก็หยิบกระดาษขึ้นมาอย่างเคอะเขิน

“เฮ้ย เมื่อกี้นี้ใครเตะกูวะ?” ผู้อำนวยการซุนทนกับหัวที่เจ็บปวดพยายามคลานลุกขึ้นมา แล้วก็ตะโกนด่าออกมา

เจียงเฉิงมองไปทางผู้อำนวยการซุน แล้วก็พูดเสียงเย็นว่า “มึงทำตัวทุเรศแบบนี้ ไม่ควรโดนเตะหรือไง”

“กล้าเตะกูงั้นหรือ? มึงนี่รนหาที่ตาย！” ผู้อำนวยการซุนด่าออกมาด้วยความโกรธ “ในเมื่อมึงกล้าเตะกู อย่างนั้นที่บริษัทมึงจะร่วมมือกับกู ก็ไม่มีหวังแล้ว ตอนนี้ต่อให้มึงให้เซียวเย่หรันมาขอร้องร่วมหลับนอนกับกู กูก็ไม่เอาแล้ว”

“ผู้อำนวยการซุน ฉันบอกแล้ว ว่าแกไม่ใช่คนของบริษัทเราอีกต่อไปแล้ว ตอนนี้ไม่ใช่แค่ฉันจะไล่แกออกเท่านั้น ยังไล่พี่เขยแกออกด้วย” ลู่เสวี่ยถิงพูดอย่างโมโหมาก เธอโตมาขนาดนี้ เพิ่งเคยถูกคนดูถูกแบบนี้เป็นครั้งแรก แถมยังคิดจะลวนลามตนเองอีกด้วย

“นางโสเภณีชั่ว ยังจะพูดบ้าอะไรของมึง? เดี๋ยวกูเรียกผู้จัดการใหญ่ของบริษัทเฟยเสวี่ยหยุนมาเดี๋ยวนี้เลย ดูสิว่ามึงจะไล่กูออกอย่างไร” ผู้อำนวยการซุนพูดแล้วก็รีบหยิบโทรศัพท์ออกมา แล้วก็โทรหาพี่เขยตนเอง

“ฮัลโหล พี่เขยครับ ผมอยู่ที่ร้านวั่งเยว่ห้อง108 มีคนกระทืบผม” ผู้อำนวยการซุนคุยโทรศัพท์ไปพร้อมกับสีหน้าเย่อหยิ่งได้ใจมองไปยังเจียงเฉิงลู่เสวี่ยถิง

“อะไรนะ? มีคนกระทืบเอ็งงั้นหรือ?” เฉาเทียนเฉิงโมโหตะโกนอยู่ในสาย

“ใช่ครับ ไม่ใช่แค่กระทืบผมเท่านั้นนะ ยังบอกว่าจะไล่พวกเราสองคนออกอีกด้วย ยังบอกว่าพี่เป็นเศษสวะไร้ประโยชน์ยิ่งกว่าขี้หมาอีกด้วยพี่” ผู้อำนวยการซุนพูดใส่ไฟไปในสายโทรศัพท์ พี่เขยของเขาพอมีอิทธิพลที่นี่อยู่บ้าง ถ้าอยากจะจัดการกับคนพวกนี้ก็ง่ายมาก

“เอ็งรอเดี๋ยว นี่มันคิดจะพลิกฟ้าพลิกแผ่นดินหรือไง เดี๋ยวกูไปเดี๋ยวนี้เลย” ฝั่งเฉาเทียนเฉิงก็พูดด้วยความโมโห จากนั้นก็วางสายไป

ตอนนี้ผู้อำนวยการซุนก็เก็บโทรศัพท์ไป แล้วก็ยิ่งโอหังหนักกว่าเดิม ตะโกนพูดว่า “ถ้าพวกมึงแน่จริงก็อย่าหนีไปไหน ดูสิว่ากูจะเล่นงานพวกมึงได้ไหม”