บทที่ 307 จะสำนึกตัวก็สายไปแล้ว 2

พอผู้อำนวยการซุนเจอดี่เขยตนเอง แถมยังพาคนมาอีกด้วย เขาก็เลยทำอวดเก่งขึ้นมาทันที

พอเฉาเทียนเฉิงได้ยินคำของน้องเมียตนเองก็มองไปยังเจียงเฉิงด้วยความโกรธ จากนั้นก็เห็นผู้หญิงที่ร้องไห้อยู่ฝั่งนั้น ตอนที่เขาผู้หญิงคนนั้น ก็อึ้งนิ่งไปเลยทีเดียว

“พี่เขย พี่มัวอึ้งอะไรอยู่ ไปจัดการพวกมันตอนนี้เลยพี่ นางโสเภณีสองคนนี้พวกเราก็แบ่งกันคนละคน” ผู้อำนวยการซุนชี้ไปทางเซียวเย่หรันกับลู่เสวี่ยถิงด้วยสีหน้าหื่นกาม

พอเซียวเย่หรันได้ยิน ก็รีบจับมือของเจียงเฉิงทันที แต่เจียงเฉิงไม่กังวลอะไรแม้แต่น้อย แถมยังยื่นมือไปจับมือเซียวเย่หรันเพื่อปลอบใจ

“เมื่อครู่นี้มึงว่าไงนะ?” เฉาเทียนเฉิงหันหน้ามาถามผู้อำนวยการซุน

“ผมบอกว่าให้พี่จัดการไอ้หมอนั่นเลย จากนั้นผู้หญิงสองคนนั้นเราก็แบ่งกันไป.......”

ผู้อำนวยการซุนยังไม่ทันพูดจบ ก็ถูกตบหน้าอย่างแรงทันที เฉาเทียนเฉิงตบเข้าไปที่ใบหน้าของเขาอย่างแรง จนทำให้ผู้อำนวยการซุนตัวหมุนไปหนึ่งรอบ

“พี่เขย พี่ตบผมทำไมกัน?” ผู้อำนวยการซุนมองเฉาเทียนเฉิงด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ

“ยังน้อยไป เดี๋ยวกลับไปกูจะฆ่ามึง！！”

เฉาเทียนเฉิงคิดไม่ถึงว่า หญิงโสเภณีที่น้องเมียตนเองพูดถึงจะเป็นลู่เสวี่ยถิง ที่เขาได้เป็นผู้จัดการใหญ่ของบริษัทเฟยเสวี่ยหยุน ล้วนอาศัยความสัมพันธ์ที่รู้จักกับลู่เสวี่ยถิงสมัยเรียนมหาวิทยาลัย ตอนนี้น้องเมียตนเองไปหาเรื่องเธอ ตัวเขาเองก็จบเห่แน่นอน

“นี่พี่……”

ผู้อำนวยการซุนไม่เข้าใจ ว่าพี่เขยตนเองเป็นอะไรไป แล้วก็เห็นพี่เขยตนเองรีบเดินเข้าไปหาลู่เสวี่ยถิง

“เสวี่ยถิง น้องผมเสียมารยาทกับคุณ ผมต้องขอโทษแทนมันด้วยนะ คุณอย่าโกรธไปเลยนะ” เฉาเทียนเฉิงใจเต้นไม่เป็นจังหวะ แล้วก็มองลู่เสวี่ยถิงพร้อมพูดออกไป

“เฉาเทียนเฉิง นายรู้ไหมว่าเมื่อครู่นี้หมอนั่นฉันว่าอะไร?” ลู่เสวี่ยถิงพูดสะอึกสะอื้นด้วยความโกรธ

เฉาเทียนเฉิงเห็นท่าทางของลู่เสวี่ยถิง ในใจก็ตุ้มๆ ต่อมๆ แย่แล้ว ดูเหมือนว่าน้องเมียตนเองจะทำเรื่องเสียมารยาทไว้หนักมาก

“เสวี่ยถิง ผมต้องขอโทษด้วยนะ ขอโทษจริงๆ นะขอโทษ” เฉาเทียนเฉิงรีบพูดขอโทษ จากนั้นก็หันไปด่าผู้อำนวยการซุน “ไอ้เวร ยังไม่รีบมาขอโทษเธออีก? มึงคุกเข่าลง แล้วขอโทษ！”

ผู้อำนวยการซุนก็ไม่เข้าใจ พี่เขยมาช่วยตนเองไม่ใช่หรือไง? ทำไมตอนนี้ถึงได้เปลี่ยนไปช่วยเหลือนางหญิงชั่วคนนั้นได้

“ทำไมผมต้องขอโทษ แถมยังต้องคุกเข่าโขกหัวให้อีก? ให้เธอมาคุกเข่าให้ผมยังพอได้” ผู้อำนวยการซุนตะโกนพูดอย่างรนหาที่ตาย