บทที่ 310 แค้นที่ไม่อาจอยู่ร่วมโลกกันได้ 1

“ทางบริษัทเกิดเรื่องแล้ว เหมือนว่าพี่เซียวเจิ้นจะได้รับบาดเจ็บ” เซียวเย่หรันมองเจียงเฉิงด้วยความร้อนใจ

“พี่เซียวเจิ้นบาดเจ็บงั้นหรือ?”

เจียงเฉิงได้ยินดังนั้น ในใจก็เกิดความสงสัย ตามหลักแล้ว พี่เซียวเจิ้นมีท่าทางทะมัดทะแมง ทำไมถึงบาดเจ็บได้?

“พวกเรากลับไปดูกันเถอะ” เซียวเย่หรันหยิบกระเป๋าลุกขึ้น แล้วก็พูดกับเจียงเฉิง

เจียงเฉิงก็ตอบรับ จากนั้นก็ออกไปจากที่นี่พร้อมกับเซียวเย่หรัน ไปยังบริษัทที่เซียวเย่หรันเพิ่งตั้งขึ้นใหม่

ที่นี่เป็นสถานที่ก่อสร้างที่ยังไม่ได้ลงมือเริ่มสร้างเลย ได้ยินเซียวเย่หรันบอกว่า เพิ่งปรับหน้าดินใหม่ กำลังรอทีมพนักงานก่อสร้างเริ่มงาน แต่ว่าได้ใช้บ้านไม้เป็นห้องทำงานง่ายๆ ก่อนแล้ว

เซียวเจิ้นกับต้าจ้วงและเอ้อต้านทั้งสามคนได้มาเป็นยามที่นี่เพราะเจียงเฉิง

แต่ว่าเจียงเฉิงไม่เข้าใจ เซียวเจิ้นจะบาดเจ็บได้อย่างไร

เซียวเย่หรันก็พาเจียงเฉิงมายังป้อมยามที่เซียวเจิ้นทงาน ก็เห็นเซียวเจิ้นนอนอยู่บนเตียง ส่วนขาถูกผ้าพันแผลพันไว้

“หมอเทวดาเจียง คุณมาได้อย่างไร?” พอเซียวเจิ้นเห็นเจียงเฉิงเข้ามา ก็มีสีหน้าดีใจ เขาไม่ได้เจอเจียงเฉิงมาสักพักแล้ว

“พี่เซียวเจิ้น พี่เป็นอะไรไป? ทำไมถึงบาดเจ็บได้” เจียงเฉิงรีบเข้าไปดูอาการบาดเจ็บ

“ถูกเสาไฟที่หักลงมากระแทกใส่ ไม่ได้เป็นอะไรมากแล้ว” เซียวเจิ้นพูดอย่างไม่ค่อยใส่ใจกับอาการตนเองเท่าไรนัก

เจียงเฉิงตรวจดูผ้าพันแผล ก็เห็นว่าไม่ได้เจ็บหนักอะไร กระดูกไม่ได้หัก แค่ได้รับบาดเจ็บจากเหตุสุดวิสัยเท่านั้น

“หมอเทวดาเจียงครับ โชคดีนะที่ตอนนี้พี่เซียวเจิ้นตอบสนองได้ทัน ไม่อย่างนั้นคงถูกเสาไฟกระแทกตายไปแล้ว” ต้าจ้วงพูดเสริมให้กับเจียงเฉิยอยู่ข้าง

“อันตรายขนาดนี้เลยหรือ?” เจียงเฉิงขมวดคิ้วขึ้นมา รู้สึกว่าเรื่องนี้มันไม่ได้ง่ายขนดานั้น

“ไม่ได้อันตรายขนาดนั้น ผมก็แค่ใจลอยในช่วงนั้น ไม่ได้ระวังอันตรายเอง ดีที่ต้าจ้วงตะโกนบอกอยู่ข้างๆ ไม่อย่างนั้นผมคงไม่มีชีวิตรอดแล้ว” เซียวเจิ้นก็อธิบายกับเจียงเฉิง เห็นได้ชัดว่าตอนนั้นมันเป็นอันตรายมากจริงๆ

เจียงเฉิงก็รู้สึกว่าเรื่องนี้มันมีจุดแปลกๆเซียวเจิ้นเป็นทหารหน่วยรบพิเศษ จะสัมผัสได้ถึงอันตรายเป็นอย่างดี ไม่มีทางจะไม่รับรู้ถึงอันตรายได้เป็นอันขาด และยิ่งไม่ใช่เพราะใจลอยอีกด้วย

“ผมทราบแล้ว อาการคุณรักษาทายา ไม่กี่วันก็หายแล้ว” เจียงเฉิงพูดกับเซียวเจิ้น

เซียวเจิ้นตอบรับแล้ว เห็นได้ชัดว่าไม่ได้สนใจเรื่องนี้เลย

“หลายวันนี้พวกคุณทำงานที่นี่เป็นไงบ้าง?” เจียงเฉิงถามพวกเซียวเจิ้นทั้งสามคน

“ก็ดีครับ คุณเซียวดูแลพี่น้องของผมเป็นอย่างดี เงินเดือนก็เป็นหมื่น” ต้าจ้วงก็หัวเราะอยู่ข้างๆ

เจียงเฉิงก็มองเซียวเย่หรันอย่างตกใจเล็กน้อย บริษัทนี้ยังไม่ได้เปิดอย่างเป็นทางการเลย ก็จ่ายเงินเดือนจ้างยามแล้ว แถมยังให้เยอะด้วย