บทที่ 311 แค้นที่ไม่อาจอยู่ร่วมโลกกันได้ 2

เจียงเฉิงมองดูคนขับรถ ก็เห็นว่าไม่น่าจะเป็นคนร้าย ไม่อย่างนั้นคงไม่ทำให้ตัวเขาเองเกือบตายแบบนี้หรอก แต่ว่ามันบังเอิญเกินไป บังเอิญที่ตนเองกับสวี่ฉิงเดินผ่านมาพอดี รถก็เกิดปัญหาพอดี

ตอนที่เจียงเฉิงกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น ก็รู้สึกว่ามีดวงตากำลังจ้องมองเขาอยู่ เขารีบหันหน้าไป แต่ก็ไม่เห็นใคร

“เจียงเฉิง เป็นอะไรไปหรือเปล่า?” สวี่ฉิงเดินเข้ามาข้างๆ เจียงเฉิงแล้วก็ถาม

“เปล่าครับ เรากลับบ้านกันเถอะ” พอเจียงเฉิงเห็นว่าสวี่ฉิงไม่ได้เป็นอะไร ก็เลยพาเธอขึ้นรถ จากนั้นก็ขับรถกลับบ้านไป

และพอเจียงเฉิงขับรถไปได้ไม่นาน ทิศทางที่เจียงเฉิงมองไปเมื่อครู่นี้ ก็มีเงาคนหนึ่งเดินออกมา

“หมอนี่ว่องไวมาก” ชายคนนั้นพูดบ่นเสียงเบาๆ ใบหน้าคนนี้ไม่ใช่ใครที่ไหน ก็คือชายที่ชื่อหุ้ยจงเสียง ที่คุยกับจี้คังหลงในโรงพยาบาลครั้งก่อน

หุ้ยจงเสียงมองดูเจียงเฉิงกลับออกไป เขาก็กลับออกไปเหมือนกัน ขับรถมายังบ้านของจี้คังหลง

ถึงแม้จี้คังหลงจะแขนขาหักไปแล้ว แต่เขาก็ฟื้นตัวได้บ้างแล้ว พักรักษาตัวที่บ้านได้แล้ว ตอนนี้เขานอนอยู่บนเตียง พอเห็นคนที่เข้ามาคือหุ้ยจงเสียง ก็รีบพูดว่า “ตอนนี้สถานการณ์เป็นอย่างไรบ้าง?”

หุ้ยจงเสียงส่ายหัวพูดว่า “ยังไม่ตาย และดูเหมือนว่าบาดแผลของพ่อตาของเจียงเฉิงจดีขึ้นมากแล้ววะ ไม่นานก็จะหายเป็นปกติ ตอนนี้ออกโรงพยาบาลได้แล้ว”

“หน้าโมโหจริง หมอนี่ทำไมถึงได้ดวงดีขนาดนี้ ทำแบบนี้แล้วยังเล่นงานมันไม่ตายอีก?” พอจี้คังหลงได้ยิน ก็ใช้มือฟาดลงโต๊ะอย่างแรง

เขาคิดจะแก้แค้นให้กับลูกชายตัวเองมาตลอด แต่ครั้งก่อนที่หาตัวเฮียลิ่วมา ก็ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหมอนั่น

จี้คังหลงเห็นว่าคนธรรมดาจัดการอะไรไม่ได้ เขาก็เลยไปเชิญหมอไสยศาสตร์มา เพื่อจะให้มาจัดการกับหมอนั่น หุ้ยจงเสียงเป็นคนเก่งในเมืองหลวง

“ไม่ต้องกลัว ถึงแม้มันจะไม่ตาย แต่เวลาที่บริกรรมคาถาอีกไม่กี่วันก็จะครบ7วันแล้ว พอถึงตอนนี้เทวดาหน้าไหนก็ช่วยมันไม่ได้” หุ้ยจงเสียงพูดอย่างมั่นใจ

“ใช่ๆๆ อาจารย์พูดถูกต้อง” จี้คังหลงก็รู้ว่าอาจารย์หุ้ยจงเสียงคนนี้เก่งกาจ ครั้งก่อนที่จุดธูปวันแรก ก็เล่นงานจนเครื่องจักรในโรงงานของสวี่จื้อจุนระเบิด ทำเอาสวี่จื้อจุนพิการไป

“เมื่อวานคุณบอกว่าเพื่อนของเจียงเฉิงคนนั้น วันนี้ก็ได้รับเคราะห์เหมือนกัน เกือบถูกเสาไฟทับตาย แต่ว่าโชคดีรอดมาได้ เมื่อครู่นี้ รถคันหนึ่งเกือบชนเจียงเฉิงตาย แต่น่าเสียดาย มันไม่ตาย” หุ้ยจงเสียงพูดอย่างเสียดาย

“อาจารย์หุ้ย แล้วครั้งหน้าจะทำอย่างไร?” จี้คังหลงรีบถาม

“เดี๋ยวคืนนี้ผมจะไปทำพิธีต่อ วันนี้เป็นวันที่4แล้ว รับรองว่ามันตายแน่” หุ้ยจงเสียงพูดไป สายตาก็สาดออกมาเป็นประกายชั่วๆ