บทที่ 314 ความลับของเสิ่นปิง 1

เจียงเฉิงรับรู้ได้อันตรายที่พุ่งเข้ามา ก็รีบหลบหลีก จึงหลบการโจมตีของเข็มสองเล่มได้อย่างเฉียดฉิว

ตอนที่เจียงเฉิงหลบเข็มสองเล่มนี้นั้น ก็รีบหันไปดู เห็นว่าในเงามืดที่ไม่ไกลออกไปนั้น มีเงาของผู้หญิงคนหนึ่ง รูปร่างดูดีมาก ทำให้เจียงเฉิงรู้สึกคุ้นๆ

อีกอย่างยังสามารถใช้เข็มสร้างอันตรายให้กับเขาได้ แสดงว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดา

“คุณยังฆ่าเขาไม่ได้” ผู้หญิงในเงามืดพูดกับตนเองด้วยน้ำเสียงเย็นชา

เจียงเฉิงฟังออกทันที ผู้หญิงนี้ไม่ใช่ใครที่ไหน ก็คือเสิ่นปิง ผู้อำนวยการโรงพยาบาลของตนเอง

พอเห็นเสิ่นปิงค่อยๆ เดินออกมาจากเงามืด สวมชุดหนังแนบเนื้อสีดำทั้งตัว ดวงตาที่สวยงามเป็นประกายทั้งสองกำลังมองมาทางตนเอง ดูเหมือนว่าจะคิดเป็นศัตรูกับตนเอง

“ว่าแล้ว ว่าคุณต้องมีอะไรผิดปกติ” เจียงเฉิงพูดกับเสิ่นปิง

จริงๆ แล้วเจียงเฉิงรู้ตั้งนานแล้วว่าผู้หญิงคนนี้มีปัญหา ครั้งนั้นที่ตนเองไปโรงพยาบาลที่สองกับเธอ ก็พบว่าเธอไม่มีสัญญาณชีพแล้ว และสวี่ฉิงก็บอกว่าที่หน้าอกของเธอมีรอยสักแปลกๆ

และที่สวี่ฉิงเกิดเรื่อง ก็เหมือนจะเกี่ยวข้องเสิ่นปิงด้วย ครั้งก่อนที่เจียงเฉิงรักษาแขนของสวี่จื้อจุนแล้ว เธอก็ยังพูดกับเจียงเฉิงแปลกๆ เหมือนว่าจะรู้ความลับของเจียงเฉิง

“คุณเป็นพวกเดียวกับไอ้คนที่ไปงั้นหรือ?” เจียงเฉิงมองไปด้านหลัง ตอนนี้วันระเบิดได้กระจายไปหมดแล้ว และหุ้ยจงเสียงก็หายตัวไปแล้ว

เสิ่นปิงคนนี้มาขวางไม่ให้ตนเองตามหุ้ยจงเสียง ก็แสดงว่าสองคนนี้เป็นพวกเดียวกัน

“ฉันไม่ใช่พวกเดียวกันมันหรอก” เสิ่นปิงพูดเสียงเย็น “แต่ว่าเขาเป็นคนที่ฉันตามหามาตลอด ฉันก็ยังรอให้มันล่อปลาตัวใหญ่ออกมาด้วย ดังนั้นคุณยังฆ่าเขาไม่ได้”

“งั้นหรือ? อย่างนั้นคุณก็อธิบายมาสิ ว่าทำไมวิชาของคุณถึงได้สูงส่งแบบนี้” เจียงเฉิงถามเสิ่นปิง

“นี่ไม่ใช่สิ่งที่คุณจะสามารถถามได้ และฉันก็ยังไม่ได้ถามด้วยว่าเรื่องแปลกที่เกิดขึ้นบนตัวคุณมันคืออะไรกันแน่ ดังนั้นคุณไม่มีสิทธิ์มาถามฉัน” เสิ่นปิงค่อยๆ เดินมา แล้วก็มายืนตรงหน้าของเจียงเฉิง

ต้องบอกเลยว่า ท่าทางของเสิ่นปิงนั้นมีเอกลักษณ์มาก ชุดหนังสีดำแนบลำตัว เรือนร่างสุดเซ็กซี่ นิสัยเย็นชากว่าสวี่ฉิง บวกกับสีหน้าอันเย่อหยิ่ง ทำให้ดึงดูดคนอื่นให้มาสนใจ

“ได้ ผมไม่ถามก็ได้” เจียงเฉิงหัวเราะ แล้วพูดว่า “งั้นผมขอถาม ครั้งก่อนที่สวี่ฉิงเกิดเรื่อง เกี่ยวกับที่ตระกูลสวี่แห่งเมืองหลวงร่วมมือกับคุณหรือเปล่า”

พอเสิ่นปิงได้ยินคำของเจียงเฉิง สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย พอลังเลอยู่สักพัก ก็พยักหน้า พูดว่า “ถูกต้อง ฉันเอง”

“เพราะอะไร？”