บทที่ 315 ความลับของเสิ่นปิง 2

“ถ้าคุณยังไม่พูดอีกล่ะก็ เชื่อไหมว่าผมจะถอดกางเกงคุณออกมา แล้วตีก้นคุณ?” เจียงเฉิงพูดเสียงเย็นชากับเสิ่นปิง

เจียงเฉิงรู้ดี จัดการกับผู้หญิงเย่อหยิ่งแบบนี้จะต้องรุนแรงหน่อย เธอถึงจะกลัว

“คุณกล้างั้นหรือ！！” เสิ่นปิงพูดข่มขู่ “ถ้าคุณกล้าจริงๆ ล่ะก็......”

เสิ่นปิงยังไม่ทันพูดจบ ก็รู้สึกว่ามือข้างหนึ่งของเจียงเฉิงจะปล่อยข้อเท้าของเธอ แล้วก็ถอดรองเท้าของเธอออกมาเล็กน้อย

พอเสิ่นปิงคิดจะโจมตีไปอีกนั้น เท้าของเธอก็ถูกเจียงจับไว้อีก แน่นจบขยับไม่ได้

“จะพูดไม่พูด?” เจียงเฉิงพูดเตือน “โอกาสครั้งสุดท้าย อย่าคิดจะโจมตีอีก คุณไม่มีโอกาสหรอก”

ในใจของเสิ่นปิงทั้งโมโหทั้งหัวเสีย แต่เธอยังไม่มีวิธีไหนจะจัดการกับเจียงเฉิงได้ ต่อให้จะตอบโต้ เธอก็ทำไม่ได้ และเธอยังรับรู้ได้ ว่าเจียงเฉิงไม่ได้ล้อเล่น

“ก็ได้ ฉันเป็นคนของสำนักงานความมั่นคงพลเรือน” เสิ่นปิงห้อยหัวลง แล้วพูดออกมาอย่างทำอะไรไม่ได้

“สำนักงานความมั่นคงพลเรือนงั้นหรือ？”

เจียงเฉิงเหมือนจะเคยได้ยินองค์กรนี้ ก็เหมือนกับหน่วยFBIของอมเริกา เหมือนว่าองค์กรนี้จะมีอำนาจมากพอสมควรเลยทีเดียว

“แล้วทำไมคุณถึงช่วยตระกูลสวี่แห่งเมืองหลวง”

“เพราะว่าตัวตนที่ฉันได้เป็นผู้อำนวยการ เพราะได้รับคำสั่งมา แต่ความลับถูกสวี่จื้อกั๋วของตระกูลสวี่รู้เข้า ฉันกำลังทำภารกิจพิเศษ จะให้คนอื่นสงสัยไม่ได้ ดังนั้นก็เลยถูกเขาบีบบังคับ ให้ทำร้ายสวี่ฉิง” เสิ่นปิงอธิบายอย่างไม่อยากจะพูด

พอเจียงเฉิงได้ยินเสิ่นปิงตอบมา ก็รู้สึกว่าไม่น่าจะโกหก และถ้าเธออยากจะทำร้ายตนเองล่ะก็ คงจะร่วมมือกับหุ้ยจงเสียงไปแล้ว คงไม่ปรากฏตัวออกมาคนเดียวหรอก

“ที่พูดได้ฉันก็พูดแล้ว ปล่อยฉันลง” เสิ่นปิงรีบพูดเสียงเย็นกับเจียงเฉิง

เจียงเฉิงก็มองๆ แล้วก็คลายมือปล่อยเสิ่นปิงลง เสิ่นปิงพลิกตัวแล้วก็ยืนบนพื้นอย่างนุ่มนวล

พอเสิ่นปิงได้เป็นอิสระแล้ว ก็คิดจะลงมือกับเจียงเฉิงอีก แต่เจียงเฉิงรีบพูดเตือนเธอว่า “ทำไมกัน? อยากถูกจับห้อยหัวอีกงั้นใช่ไหม?”

เสิ่นปิงหายใจจนหน้าอกกระเพื่อมเพราะความโกรธ เธอคิดอยากจะตอบโต้ แต่เธอรู้ดี ว่าตนเองไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเจียงเฉิง