บทที่ 316 มีหญิงงามอยู่เคียงข้าง 1

เจียงเฉิงรู้สึกว่ายังมีคนอยู่ท่ามกลางความมืด จึงรีบยื่นมือออกไปจับมือของคน ๆ นั้น

“ไอ๊หยา นายทำฉันเจ็บแล้ว” เสียงของสวี่ฉิงดังขึ้นมาในทันที

“คุณภรรยา คือคุณเองเหรอ” เจียงเฉิงพลันได้ยินเสียงของสวี่ฉิง จึงรู้ดีว่าตนเองกินปูนร้อนท้อง ดังนั้นจึงเกิดความประหม่า ซึ่งเขาไม่รู้สึกว่าคนที่ยื่นมือออกมานั้นคือสวี่ฉิง

“ไม่อย่างนั้นยังจะเป็นใครได้อีกล่ะ นายบีบมือของฉันจนเจ็บไปหมดแล้ว” สวี่ฉิงดึงมือของตนออกมาจากมือของเจียงเฉิง แล้วใช้มืออีกข้างหนึ่งนวดไปที่ข้อมือของตน พร้อมกับจ้องมองไปที่เจียงเฉิง

“คุณภรรยา ฉันขอโทษ ขอโทษด้วย ฉันนึกว่าเป็นคนอื่น” เจียงเฉิงรีบกล่าวขอโทษต่อสวี่ฉิงทันที

“ยังจะเป็นใครได้อีกล่ะ? นายลงไปตั้งนานแล้วมัวไปทำอะไรอยู่? ” สวี่ฉิงมองไปยังเจียงเฉิงด้วยสายตาที่เย็นชาและสอบถามขึ้น เดิมทีนั้นเธอคิดว่าเมื่อเจียงเฉิงซ่อมแก๊ซเสร็จแล้ว ก็จะกลับขึ้นมานอน แต่ว่ารออยู่ตั้งนานแล้วก็ยังไม่เห็นเขากลับมา และยังได้ยินเสียงเขาปิดประตูอีกด้วย

เจียงเฉิงคิดไม่ถึงว่าสวี่ฉิงยังนอนไม่หลับ และในตอนนี้ก็ไม่รู้จะอธิบายกับเธออย่างไรดี ซึ่งไม่สามารถบอกกับเธอไปได้ว่าเสิ่นปิงมาหาตน

เขาทำได้เพียงเกาศีรษะไปมา จากนั้นจึงพูดว่า: “ไม่มีอะไร ก็แค่รู้สึกว่าเหมือนมีขโมยอยู่ที่หน้าประตู ฉันจึงตามลงไปดู โดยไอ้คนนั้นยังได้นำซากหนูตายจำนวนมากมาวางกองไว้ที่หน้าประตูบ้านของพวกเราด้วย ช่างโชคร้ายย่ำแย่เสียจริง”

ขณะที่พูดเจียงเฉิงก็ยังคงอยู่ในสภาพที่สีหน้าขมขื่น

“เป็นอย่างนี้เองหรอกเหรอ มันช่างน่ารังเกียจอย่างที่สุดเลย” สวี่ฉิงพูดขึ้น และพูดต่ออีกว่า: “พอเถอะ ยุ่งยากมาตั้งนานแล้ว กลับมานอนต่อกันเถอะ”

“ตกลง” เจียงเฉิงตอบรับ แล้วก็เดินกลับเข้าไปนอนในห้องนอนพร้อมกันกับสวี่ฉิง

เจียงเฉิงนอนอยู่บนเตียง แต่ทำอย่างไรก็นอนไม่หลับ เพราะเขารู้สึกว่าความลับของตนเองนั้นได้ถูกคนอื่นรับรู้ไปบ้างแล้ว

มิน่าล่ะที่เสิ่นปิงแสดงท่าทางที่แปลกประหลาดแบบนั้นมาโดยตลอด ที่จริงแล้วหล่อนคือคนของสำนักงานความมั่นคงพลเรือน อีกทั้งยังปฏิบัติภารกิจหน้าที่อยู่โดยตลอดด้วย ถ้าหากได้ทำการตรวจสอบตนเองมาเป็นเวลานานแล้ว ไม่แน่อาจจะรับรู้ว่าตนเองนั้นได้ฟื้นคืนชีพกลับขึ้นมาใหม่ก็เป็นได้

ยังมีอีกคนหนึ่งที่หลบหนีไป น่าจะยังมีผู้บงการเบื้องหลังระดับสูงขึ้นไปอีก แบบนี้ดูเหมือนว่าจะจัดการกับตนเองถึงขั้นเสียชีวิตเลย และถึงขนาดที่ไม่สนใจว่าจะต้องลงมือทำร้ายคนในครอบครัวของตนเองด้วย

เจียงเฉิงมองไปยังสวี่ฉิงที่กำลังนอนหลับอยู่ข้างกาย ซึ่งเขาไม่ยอมให้ผู้ใดมาทำร้ายภรรยาของตนเองได้อย่างเด็ดขาด

เช้าวันรุ่งขึ้น เจียงเฉิงได้รับโทรศัพท์จากผู้ที่ขาดการติดต่อไปเป็นเวลานาน ซึ่งก็คือลูกสาวของฟางเจี้ยนกั๋ว ฟางหลันหลันที่โทรศัพท์มาหาเขา

“ช่วยด้วย! ” เสียงของฟางหลันหลันดังออกมาจากโทรศัพท์โดยพลัน

“เป็นอะไรไป เกิดอะไรขึ้นเหรอ? ” เจียงเฉิงได้ยินเสียงดังกล่าวของฟางหลันหลันแล้ว จึงรีบสอบถามผ่านทางโทรศัพท์ทันที

เป็นเพราะว่าเจียงเฉิงได้เคยตกลงกับฟางหลันหลันไว้ว่า จะปกป้องคุ้มครองความปลอดภัยของเธอ แต่ช่วงที่ผ่านมาเจียงเฉิงยุ่งวุ่นวายกับเรื่องของตนเองอยู่ จึงไม่ได้ติดต่อไปหาฟางหลันหลันมาเป็นเวลานานแล้ว ถ้าหากเธอเกิดเรื่องอะไรขึ้นจริงล่ะก็ เขาเองจะรู้สึกผิดต่อความไว้เนื้อเชื่อใจของฟางเจี้ยนกั๋วอย่างมากทีเดียว

“ไม่มีอะไร ฉันก็แค่ลองดูว่านายจะมีปฏิกิริยาตอบรับอย่างไรบ้างเท่านั้น” ฟางหลันหลันพูดขึ้นพร้อมกับหัวเราะอย่างร่าเริง