บทที่ 319 ลองเดิมพันกันอีกครั้ง 2

“ได้เลย เชิญท่านชำระเงินก่อน” เถ้าแก่มองไปยังฉีโป๋ห้าว และพูดขึ้นพร้อมกับรอยยิ้ม

ขณะที่ฉีโป๋ห้าวเพิ่งจะรูดบัตรชำระเงินเสร็จ แล้วเตรียมที่จะให้เถ้าแก่ทำการตัดหินนั้น ซึ่งเมื่อเจียงเฉิงได้มองไปที่หินของเขาแวบหนึ่งแล้ว ก็พลันพูดขึ้นว่า: “ฉันไม่แนะนำให้นายตัดหินก้อนนี้ เพราะว่าเมื่อตัดหินก้อนนี้แล้วก็คงจะไม่มีอะไร”

เดิมทีฉีโป๋ห้าวก็มีความมั่นใจในตนเองมากอยู่แล้ว อีกทั้งเมื่อครู่ก็ได้คัดเลือกอย่างพิถีพิถันอยู่เป็นเวลานาน ในขณะเตรียมที่จะตัดหินหยกเขียว ให้กับสาวสวยได้เห็นเป็นประจักษ์นั้น กลับถูกเจียงเฉิงพลันพูดขึ้นว่าของตนเองไม่สามารถตัดออกมาเป็นหยกเขียวได้

“พูดมั่วซั่วอะไรอีก จะสาปแช่งฉันใช่หรือไม่? ” ฉีโป๋ห้าวมองไปยังเจียงเฉิงด้วยสายตาที่เย็นชาและพูดขึ้นว่า: “หรือนายกลัวว่าของฉันจะออกมาเป็นหินหยกเขียวก้อนใหญ่ แล้วนายเองจะต้องอับอายขายหน้าใช่ไหมล่ะ? ”

“ไม่ใช่ ฉันก็แค่พูดตามความจริงเท่านั้น” เจียงเฉิงยักไหล่อย่างจำใจ เดิมทีเขาเองก็ไม่ค่อยจะประทับใจในตัวของฉีโป๋ห้าวคนนี้สักเท่าไร แต่เรื่องแบบนี้หากเขาควรที่จะเตือนก็เตือนออกไปบ้างก็ดี

“แล้วถ้าหากของฉันมันตัดออกมาแล้วเป็นหินหยกเขียวล่ะ จะว่าอย่างไร? ” ฉีโป๋ห้าวมองไปยังเจียงเฉิงด้วยสายตาที่เย็นชาและสอบถามขึ้น

“ทำไมเหรอ? หมอฉียังต้องการที่จะเดิมพันกันใช่ไหม? ” เจียงเฉิงพูดขึ้นอย่างมีเลศนัยพร้อมกับยิ้มและมองไปที่ฉีโป๋ห้าว โดยครั้งก่อนเขาก็เคยได้เดิมพันกับฉีโป๋ห้าวมาแล้ว ซึ่งให้อีกฝ่ายหนึ่งเรียกตนเองว่าพ่อ

ฉีโป๋ห้าวได้ยินที่เจียงเฉิงเอ่ยถึงเรื่องดังกล่าวขึ้น ก็โมโหจนหน้าแดงไปหมด โดยที่ครั้งก่อนนั้นเขาถึงกับต้องเป็นที่อับอายต่อผู้คนทั่วทั้งในโรงพยาบาลเลย ครั้งนี้เขาเองก็ไม่มีความมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยมว่าจะตัดออกมาเป็นหินหยกเขียว หากว่าต้องเสียหน้าอับอายอีกก็คงจะยากลำบากแล้ว

“เถ้าแก่ ลงมือตัดเลย! ”

ฉีโป๋ห้าวทำเป็นไม่สนใจคำพูดของเจียงเฉิง พร้อมกับมองไปทางเถ้าแก่ แล้วก็สั่งให้ตัดหินหยกนั้นทันที

ทางเถ้าแก่นั้นก็รีบสั่งการให้พนักงานตัดหินลงมือทันที หลังจากเสียงตัดหินที่ดังแสบหูผ่านพ้นไป ก็พบว่าหินหยกก้อนนี้ทำให้ผิดหวังโดยสิ้นเชิง เพียงแค่ผิวนอกที่มีสีเขียวเล็กน้อย ส่วนภายในนั้นกลับไม่มีสีเขียวอะไรเลย

“แม่งสิ ต้องโทษนายที่ปากอีกา” ฉีโป๋ห้าวชี้หน้าและตะโกนด่าไปทางเจียงเฉิง

“ฉันทำอะไรผิดเหรอ? ” เจียงเฉิงแสดงสีหน้าว่าตนเองบริสุทธิ์ใจพร้อมกับมองไปที่ฉีโป๋ห้าวและพูดขึ้น

“การพนันหินหยกนี้ กลัวคนที่ปากอีกาเป็นที่สุด ต้องโทษนายคนเดียวเลย ไม่อย่างนั้นภายในจะต้องมีหินหยกเขียวอย่างแน่นอน” ฉีโป๋ห้าวตะโกนดุด่าเจียงเฉิงด้วยความโมโห เขานั้นได้เคยศึกษาการพนันหินหยกกับอาจารย์ผู้เชี่ยวชาญมาก่อน ดังนั้นเขายังพอมีประสบการณ์เหล่านี้อยู่บ้าง

เจียงเฉิงได้ยินที่เขาพูดแล้ว ก็อดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้ ทฤษฎีของชายผู้นี้ช่างน่าสนใจยิ่งนัก

“เฮ้ย นายเข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่า? หินหยกที่นายซื้อมาเองนั้นไม่ใช่หินหยกเขียว นายก็มาโทษว่าคนอื่นปากอีกา? ” ฟางหลันหลันมองไปที่ฉีโป๋ห้าวด้วยสายตาที่เหยียดหยาม

“คนสวย เรื่องนี้มันมีความเกี่ยวข้องกันด้วย หากไม่เชื่อก็ให้ฉันลองดูอีกสักกี่ก้อนสิ เพียงแค่เขาไม่พูดซี้ซั่วอะไรออกมา ก็จะต้องเป็นหินหยกเขียวแน่นอน” ฉีโป๋ห้าวมองไปที่ฟางหลันหลันพร้อมกับพูดอธิบายขึ้น

“ใช่เหรอ? อย่างนั้นนายก็ลองเลือกดูอีกกี่ก้อนสิ” ฟางหลันหลันพูดขึ้นอย่างเย็นชา