บทที่ 322 บังคับขายยาให้ 1

“ไม่เอา ฉันไม่นั่งบนตักของนายหรอก” สวี่ฉิงมองไปที่รอยยิ้มอันเจ้าเล่ห์ของเจียงเฉิง แล้วก็เกลือกตาขาวใส่เขาทันที

ไอ้เจียงเฉิงนี้ คาดว่ากำลังคิดอะไรไม่ดีอยู่แน่เลย ที่ให้ตนเองไปนั่งบนตักของเขา แน่นอนว่าคงคิดจะฉวยโอกาสถูกเนื้อต้องตัวเธอเป็นแน่

“แล้วจะทำอย่างไรดีล่ะ? หรือว่าคุณจะไปนั่งอยู่บนก้อนหินนั้นเหรอ? ” เจียงเฉิงมองไปยังก้อนหินที่อยู่บนที่นั่งด้านข้าง

แน่นอนว่าสวี่ฉิงเองก็ไม่อยากนั่งบนก้อนหินอยู่แล้ว เพราะว่าก้อนหินเหล่านั้นแข็งมาก และยังมีจำนวนมากด้วย คงจะต้องถูกกระแทกใส่แน่นอน

“ไม่อย่างนั้นแบบนี้ดีไหม ฉันยอมเสียเปรียบหน่อย ฉันนั่งบนตักของคุณก็ได้” เจียงเฉิงลูบคลำไปที่จมูก และพูดขึ้นว่า: “ถ้าหากคุณไม่รังเกียจ”

“ไม่เอา! ”

สวี่ฉิงปฏิเสธทันที ผู้ชายที่ตัวใหญ่อย่างนายนี้ จะมานั่งบนตักของฉัน ฉันเองคงจะทนรับไม่ไหวเป็นแน่

“แบบนี้ดีไหม นายไปขับรถ ส่วนฉันนั่งบนตักของหลันหลัน หรือว่าหล่อนนั่งบนตักของฉันก็ได้” สวี่ฉิงพลันนึกขึ้นมาได้

เจียงเฉิงเองก็รู้ว่ามีวิธีการนี้ แต่หากเป็นแบบนี้จริง ๆ แล้ว ตนเองก็คงจะไม่สามารถฉวยโอกาสแตะเนื้อต้องตัวได้เลยไม่ใช่เหรอ?

ในขณะที่เจียงเฉิงกำลังลังเลใจอยู่นั้น ฟางหลันหลันก็พลันพูดขึ้นว่า: “ไม่เอา ฉันไม่เคยชินที่จะนั่งด้วยกันแบบนั้น มันไม่ค่อยสบายตัว พวกคุณสองสามีภรรยาก็นั่งด้วยกันสิ! ”

ฟางหลันหลันมองไปยังสวี่ฉิงและพูดขึ้น จากนั้นจึงมองไปที่เจียงเฉิงพร้อมกับขยิบตาให้

ที่จริงแล้วฟางหลันหลันจงใจที่จะทำแบบนี้ วันนี้เจียงเฉิงช่วยเธอซื้อก้อนหินคุณภาพดีเป็นจำนวนมาก แน่นอนว่าเธอเองก็ต้องตอบแทนเจียงเฉิงกลับคืนเช่นกัน

“แบบนี้เหรอ งั้นก็ได้” สวี่ฉิงทำได้เพียงตอบตกลงอย่างจำใจ

ส่วนเจียงเฉิงก็มองไปยังฟางหลันหลันด้วยสีหน้าท่าทางขอบคุณ สาวน้อยที่ซุกซนคนนี้ ที่มักจะกลั่นแกล้งตนเองทุกครั้งนั้น ในที่สุดคราวนี้ก็ถือว่าได้ช่วยเหลือตนเองสักครั้งแล้ว

“ฮึ! ”

สวี่ฉิงเห็นว่าเจียงเฉิงกระหยิ่มยิ้มย่อง จึงได้ส่งเสียงฮึใส่อย่างเย็นชา จากนั้นก็นั่งลงไปบนตักของเจียงเฉิง

เจียงเฉิงพลันได้กลิ่นหอมโชยมา อีกทั้งยังสัมผัสได้ถึงความอ่อนนุ่มที่นั่งอยู่ภายในอ้อมอกของตนเอง

ซึ่งหลังจากครั้งก่อนนั้นที่สวี่ฉิงประสบกับอันตรายแล้ว ครั้งนี้ถือเป็นครั้งนี้สองที่เขาได้สัมผัสอย่างแนบชิดกับสวี่ฉิง

“ไอ๊หยา” เจียงเฉิงแกล้งทำเป็นว่าทรมานและพูดขึ้นขณะที่นั่งอยู่ด้านหลัง

“นายรังเกียจว่าตัวฉันหนัก ใช่ไหม? ” สวี่ฉิงที่นั่งอยู่บนตักของเจียงเฉิง ถึงแม้ว่าจะตะขิดตะขวงใจ แต่อย่างน้อยก็ยังสบายกว่านั่งอยู่บนก้อนหินเหล่านั้นแน่นอน

“เปล่า คุณไม่หนักเลย ไม่เชื่อก็ดูสิ” ขณะที่พูดเจียงเฉิงก็กระดกขาขึ้น จนทำให้ศีรษะของสวี่ฉิงกระแทกกับเพดานรถ

“ไอ้ชาติชั่ว! ”

สวี่ฉิงเห็นว่าเจียงเฉิงกลั่นแกล้งตัวเอง ก็เลยยกร่างกายขึ้นเล็กน้อย แล้วก็นั่งทับลงมาอย่างแรง