บทที่ 323 บังคับขายยาให้ 2

ที่จริงแล้วแม่ของหลินหยุนเอ๋อมักจะพูดเสมอว่า ถ้าหากเจียงเฉิงเป็นลูกเขยของตนเองแล้ว ก็คงจะดีมากเลย แต่หลินหยุนเอ๋อพูดไม่ออก จึงปรับเปลี่ยนคำพูดเล็กน้อย

“แบบนี้เหรอ ในเมื่อคุณน้าต้องการ อย่างนั้นฉันก็จะไปให้บ่อยขึ้น” เจียงเฉิงพูดขึ้นอย่างยิ้มแย้ม

หลินหยุนเอ๋อได้ยินคำพูดนี้แล้ว จิตใจก็รู้สึกอบอุ่น แล้วก็พยักหน้า

ขณะที่เจียงเฉิงกับหลินหยุนเอ๋อเดินมาถึงหน้าประตูคลินิก ก็ได้ยินเสียงทะเลาะดังขึ้นมาจากภายในคลินิก

“ไม่ได้ ต่อไปยาสมุนไพรในร้านของคุณ จะต้องรับซื้อจากฉันผู้เดียวเท่านั้น รู้ไหม? ” เสียงพูดที่หยาบคายของชายคนหนึ่งดังออกมาจากภายในคลินิก

“ไม่ได้ ยาสมุนไพรเหล่านี้ของนายฉันดูแล้วว่า คุณภาพไม่ดีเอาเสียเลย หากฉันนำมาใช้จริง ๆ เมื่อถึงตอนนั้นผู้ป่วยก็คงจะได้รับผลกระทบ” เสียงปฏิเสธของหยางเหมยก็ดังออกมาจากภายในบ้านเช่นกัน

เจียงเฉิงกับหลินหยุนเอ๋อมองดูไปทันที จากนั้นก็รับรู้ได้เลยว่าคลินิกเกิดเรื่องยุ่งยากขึ้นอีกแล้ว จึงรีบเดินตรงเข้ามาที่บ้านเลย

หลังจากที่เดินเข้ามาภายในบ้าน เจียงเฉิงก็มองเห็นชายวัยกลางคนที่ผมดำเงางามคนหนึ่ง กำลังทะเลาะอยู่กับหยางเหมยด้านหน้าเคาน์เตอร์ เหมือนว่ากำลังข่มขู่หล่อนอยู่อย่างไรอย่างนั้น

“คุณแม่ เกิดเรื่องอะไรขึ้น” หลินหยุนเอ๋อรีบเดินตรงมาที่ด้านหน้าของหยางเหมย แล้วจ้องมองไปยังชายวัยกลางคนนั้นอย่างระมัดระวัง

เจียงเฉิงเองก็เดินมาที่ด้านข้างของหยางเหมย

ชายวัยกลางคนที่เดิมทีกำลังเอะอะโวยวายนั้น เมื่อมองเห็นสองคนเดินเข้ามา และยังมีผู้ชายด้วย ความกำเริบเสิบสานนั้นก็ลดลงทันที

“อะไรนั่น ไม่มีอะไร ฉันก็แค่มาขายยาสมุนไพรเท่านั้น ยาสมุนไพรของฉันมีราคาถูกมาก เพียงแค่พวกคุณรับซื้อ อย่างน้อยจะมีกำไรเพิ่มขึ้นหนึ่งเท่า นี่คือนามบัตรของฉัน” ขณะที่พูดชายวัยกลางคนก็หยิบนามบัตรออกมา แล้วยื่นไปให้ในมือของเจียงเฉิง

เจียงเฉิงเหลือบมองดู บริษัทยาสมุนไพรแห่งนี้มีชื่อว่าบริษัทค้าส่งยาสมุนไพรจินซิน ส่วนชายผู้นี้ชื่อว่าหวังกัง เมื่อดูจากชื่อของบริษัทก็พอมองออกได้ว่า นี่คงเป็นบริษัทที่คิดแต่โกยเงินทำกำไรอย่างเดียวเท่านั้น

“เจียงเฉิงอ่า ฉันได้ตรวจดูยาสมุนไพรที่เขานำมาแล้ว คุณภาพไม่ค่อยดีนัก ฉันเองก็ไม่ต้องการซื้อ แต่เขาจะขายให้ฉันท่าเดียวเลย” หยางเหมยพูดขึ้นด้วยสีหน้าท่าทางที่เศร้าหมอง นี่เป็นครั้งแรกที่เธอประสบกับเหตุการณ์แบบนี้ ดังนั้นก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี

“ไม่ใช่ ทำไมคุณถึงพูดอย่างนี้ล่ะ? ยาสมุนไพรของฉันเพิ่งจะเก็บมาทั้งนั้นเลย แน่นอนว่าอาจจะมีบ้างที่คุณภาพไม่ดี แต่ไม่ใช่ว่าจะไม่ดีทั้งหมด? ” เมื่อหวังกังได้ยินหยางเหมยพูดว่ายาสมุนไพรของตนเองนั้นคุณภาพไม่ดี เขาก็เกิดความไม่พอใจขึ้นทันที

“พี่ชาย คลินิกของพวกเรามีบริษัทค้าส่งยาสมุนไพรประจำอยู่แล้ว ดังนั้นจึงไม่ต้องการยาของคุณ ขอบคุณมาก” เจียงเฉิงนำนามบัตรยื่นส่งกลับคืนไปให้ด้วย

ชายผู้นี้แสดงท่าทีบีบบังคับให้ซื้ออย่างนี้ ต่อให้ยาสมุนไพรของเขามีคุณภาพที่ดีมาก แต่ถึงอย่างไรก็คงจะไม่ซื้อยาจากเขาแน่นอน

“ไม่ใช่อย่างนั้น น้องชาย คุณภาพของยาสมุนไพรของฉันนี้ก็ไม่เลวนะ ที่สำคัญคือมีราคาต่ำ การทำธุรกิจนั้น ต่างก็ต้องการสร้างผลกำไร พวกยาสมุนไพรนี้ แค่กินแล้วไม่ตายก็คงไม่เป็นไรหรอก” หวังกังพูดกับเจียงเฉิง