บทที่ 324 ขอความช่วยเหลือสักหนึ่งเรื่อง 1

หยางเหมยเห็นสถานการณ์นี้แล้ว ก็เกิดความหวาดกลัวและรีบดึงแขนลูกสาวของตนเองทันที

“คุณแม่ ไม่มีปัญหาหรอก” หลินหยุนเอ๋อตีไปที่มือแม่ของตนเบา ๆ และพูดปลอบใจขึ้นว่า เธอเองเคยเห็นคนที่ทะเลาะบาดหมางกับเจียงเฉิงมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว แต่ในทุกครั้งก็จะถูกเจียงเฉิงจัดการลงอย่างราบคาบ

หยางเหมยได้ยินที่ลูกสาวของตัวเองพูดแล้ว ก็เบาใจลงได้บ้าง

“ไม่มีปัญหา? ”

หวังกังได้ยินที่หลินหยุนเอ๋อพูด ก็ดุด่าขึ้นด้วยความโมโห: “ยังจะไม่มีปัญหาอีก วันนี้ฉันจะให้หญิงชราที่ไม่รู้จักแยกแยะว่าอะไรดีหรือเลวรับรู้เสียบ้างว่า หากไม่ซื้อยาของฉันแล้วจะมีผลลงเอยอย่างไร! ”

“นายด่าใครอยู่นั่น? ” เมื่อหลินหยุนเอ๋อได้ยินชายผู้นี้ดุด่าแม่ของตนเองแล้ว ก็เกิดความไม่พอใจ และตะโกนใส่ด้วยความโกรธแค้น

“ก็ด่าไอ้หญิงชรานั่นไง” หวังกังพูดพร้อมกับชี้ไปที่หยางเหมย โดยเขามองว่า ถ้าหากหยางเหมยคนนี้บอกว่าจะซื้อยาสมุนไพรของเขาตั้งแต่แรกแล้ว ก็คงจะไม่เกิดเรื่องอะไรมากมายขนาดนี้ ในเมื่อตอนนี้ทะเลาะกันจนถึงขั้นนี้แล้ว ก็จำเป็นจะต้องจัดการคนกลุ่มนี้ให้รู้สำนึกเสียบ้าง

“แก----” ขณะที่หลินหยุนเอ๋อกำลังจะพูดอะไรออกไปนั้น เจียงเฉิงก็ขัดขวางเธอเอาไว้แล้วก็มองไปที่หวังกัง

“หากพูดอะไรที่ไม่น่าฟัง ก็อย่าพูดเลย ไม่อย่างนั้นระวังเอาไว้ว่าฉันจะตบนายเลือดกลบปาก” เจียงเฉิงมองไปยังชายผู้นี้ด้วยสายตาที่เย็นชา โดยที่เขานั้นระงับความโกรธของตนเอาไว้อยู่ตลอด เพราะว่าคนลักษณะนี้หากไม่ไปสร้างปัญหาความยุ่งยากกับเขาได้ก็ยิ่งดี ดั่งคำพูดที่ว่า พวกคนใหญ่คนโตเจราจาพูดคุยด้วยกันง่าย แต่พวกคนชั้นต่ำที่ชอบทำตัวโอ้อวดนั้นพูดเจรจาด้วยยากนักแล ซึ่งตนเองไม่กลัวเขาอยู่แล้ว แต่หลินหยุนเอ๋อสองแม่ลูกนั้นไม่แน่

“โอ้โห พูดโอ้อวดใหญ่เลย กล้าที่จะตบฉันด้วยเหรอ? นายลองตบฉันดูหน่อยสิ? มาเลยมาเลย ตบเข้ามาตรงนี้เลย! ”

หวังกังหัวเราะเยาะเย้ยขึ้น จากนั้นก็ตีไปที่ใบหน้าของตนแล้วก็ขยับเข้าไปใกล้กับเจียงเฉิง

เมื่อหวังกังพูดจบ ก็รู้สึกว่าเจียงเฉิงได้กระชากคอเสื้อของตนเอง แล้วก็ตบไปที่ใบหน้าของเขาทางซ้ายทีทางขวาทีอย่างไม่หยุด

เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ!

เสียงตบบ้องหูดังสนั่น ผู้ป่วยที่รักษาตัวอยู่ในคลินิกต่างก็ได้ยินอย่างชัดเจน ซึ่งได้ยินแล้วก็รู้สึกถึงความเจ็บปวด

เจียงเฉิงตบอย่างรุนแรงไปสิบกว่าครั้ง ถึงจะหยุดมือลง ซึ่งหวังกังในเวลานี้ บนใบหน้าของเขานั้นถูกตบจนมีรอยฝ่ามือแดงหลายรอยเลยทีเดียว

“แม่งสิ ทำไมนายถึงทำร้ายตบตีคนอื่นแบบนี้” หวังกังรู้สึกว่าใบหน้าของตนนั้นถูกตบจนบวมเป่งแล้ว จึงรีบใช้มือกุมไปที่ใบหน้าพร้อมกับตะโกนด่าใส่เจียงเฉิงด้วยความโกรธแค้น

“นายสั่งให้ฉันตบไม่ใช่เหรอ? อีกทั้งก่อนหน้านี้นายยังเป็นคนชี้จุดบริเวณที่ให้ฉันตบด้วย ที่นี่มีกล้องวงจรปิดที่ใช้เป็นหลักฐานได้” เจียงเฉิงชี้ไปยังกล้องวงจรปิดที่มุมแห่งหนึ่ง พร้อมกับหัวเราะและพูดขึ้น

“ใช่สิ ความต้องการแบบนายนี้ ยังไม่เคยได้มาก่อนเลยจริง ๆ” หลินหยุนเอ๋อที่อยู่ด้านข้างก็พูดเสริมขึ้นต่อจากที่เจียงเฉิงพูด

หวังกังได้ยินดังนั้นก็พลันเบิกตาโพลงด้วยความโมโห เขาเดิมพันไว้ว่าเจียงเฉิงนั้นไม่กล้าที่จะตบตนเอง ดังนั้นจึงพูดแบบนี้ขึ้น แต่คิดไม่ถึงว่าคนผู้นี้จะกล้าลงมือตบจริง ๆ ด้วย

“แก----”