บทที่ 328 พระเครื่อง 1

ถูกต้อง บนคอของปี้หมิงจูได้ห้อยแผ่นป้ายไม้ที่แปลกประหลาดอยู่ชิ้นหนึ่ง ในตอนแรกเจียงเฉิงก็มองเห็นแล้วว่าที่คอของปี้หมิงจูนั้นได้ห้อยเชือกเส้นหนึ่ง แต่เขาก็นึกว่าเป็นเพียงจี้ธรรมดาทั่วไปเท่านั้น ซึ่งก็ไม่ได้คิดว่าจะเป็นแผ่นป้ายไม้ที่แปลกประหลาดเช่นนี้

บนแผ่นป้ายไม้นี้นอกจากจะมีสัญลักษณ์ที่ประหลาดแล้ว ยังได้มีการแกะสลักภาพของเด็กน้อยที่น่ารักมากอยู่ด้านบนนั้นด้วย เพียงแต่ว่าเมื่ออยู่บนแผ่นป้ายไม้ที่ประหลาดนี้ ทำให้ภาพเด็กน้อยที่น่ารักนั้นดูเหมือนว่าจะแปลกประหลาดไปสักหน่อย

“ประธานปี้ แผ่นป้ายไม้ของคุณนี้ ดูเหมือนจะพิเศษงดงามทีเดียว” เจียงเฉิงมองไปยังปี้หมิงจูและสอบถามขึ้นอย่างยิ้มแย้ม

เมื่อปี้หมิงจูได้ยินที่เจียงเฉิงพูดแล้ว จึงรู้สึกได้ว่าแผ่นป้ายไม้ที่ห้อยอยู่บนคอของตนเองอยู่ตลอดนั้นได้หลุดออกมาแล้ว

“สิ่งนี้เหรอ คือสิ่งที่อาจารย์แห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ผู้หนึ่งได้มอบให้กับฉัน” ปี้หมิงจูยิ้มและพูดขึ้น พร้อมกับนำแผ่นป้ายไม้ใส่เข้าไปในคอเสื้อของตน จากนั้นก็ใช้มือตีไปเบา ๆ โดยแผ่นป้ายไม้นี้เป็นของรักของหวงของเธอ นับตั้งแต่ที่อาจารย์คนนั้นได้มอบให้กับเธอ เธอก็ไม่เคยที่จะถอดมันออกมาเลย

“เป็นอย่างนี้นี่เอง” เจียงเฉิงพูดตอบรับเบา ๆ และก็ไม่ได้พูดอะไรมาก แต่เขาก็อดที่จะขมวดคิ้วขึ้นไม่ได้ เพราะแผ่นป้ายไม้นี้ดูเหมือนจะมีความประหลาดมากทีเดียว

ขณะที่ปี้หมิงจูพูดก็ได้เปลี่ยนเสื้อผ้าไปพลางด้วย ส่วนเจียงเฉิงกับต่งเหล่ยที่รออยู่ด้านนอกโรงแรมสักพักหนึ่งนั้น ก็เห็นปี้หมิงจูที่สวมใส่ชุดเดรสงานราตรีเดินออกมา แม้ว่าปี้หมิงจูจะมีอายุสี่สิบกว่าปีแล้ว แต่ตอนนี้เธอก็ยังคงมีเสน่ห์น่าหลงใหลอย่างมาก รูปร่างก็สะโอดสะอง ในลักษณะท่วงท่าของผู้หญิงที่สมบูรณ์แบบ

ปี้หมิงจูพาเจียงเฉิงกับต่งเหล่ยไปยังร้านอาหารที่ได้จองเอาไว้ล่วงหน้าแล้ว มู่จื้อหลงเองก็ไปร่วมทานอาหารด้วย เพียงแต่มู่จื้อหลงนั้นมักจะมองว่าเจียงเฉิงเป็นศัตรู จึงแสดงท่าทางที่เย็นชาให้กับเจียงเฉิงอยู่ตลอด

เจียงเฉิงเองก็พอเข้าใจได้ เพราะไม่รู้ว่ามู่จื้อหลงคนนี้ใช้วิธีการอะไร ถึงสามารถครองใจหญิงที่ร่ำรวยอย่างปี้หมิงจูได้ ซึ่งเขาก็จะต้องมองชายอื่นเป็นศัตรูอย่างแน่นอน

“หมดเทวดาเจียง คิดไม่ถึงว่าผู้ที่มีอายุน้อยอย่างคุณนี้ จะมีวิชาการแพทย์ที่สูงส่งขนาดนี้ได้ ไม่เลวเลยจริง ๆ” ปี้หมิงจูมองไปยังเจียงเฉิงพร้อมกับชื่นชมยกย่องอย่างมากขณะที่อยู่บนโต๊ะอาหาร

“ไม่ขนาดนั้นหรอก ก็แค่ศึกษาวิชาความรู้ด้วยตัวเองมาบ้างเท่านั้น” เจียงเฉิงพูดตอบกลับไปอย่างง่าย ๆ โดยที่ไม่ได้คุยโวอะไรที่มากเกินเลย ซึ่งจุดนี้ปี้หมิงจูก็ชื่นชอบเป็นยิ่งนัก

เพราะว่าเด็กวัยรุ่นทั่วไปนั้น ถ้าหากมีวิชาการแพทย์ระดับนี้แล้ว คงจะคุยโวโอ้อวดเกินเลยไปแล้ว มีจำนวนน้อยมากที่จะถ่อมตัวได้ขนาดนี้

“พี่หมิงจู ผู้อำนวยการซุนแห่งเมืองซ่างหมิงได้มอบภาพวาดแผ่นหนึ่งให้กับท่าน ท่านลองชมสิ” มู่จื้อหลงรับกล่องยาวใบหนึ่งมาจากลูกน้อง แล้วก็พูดกับปี้หมิงจูอย่างยิ้มแย้ม

“ภาพวาดอะไรกัน? รีบเปิดดูสิ” ปี้หมิงจูชื่นชอบภาพวาดโบราณเป็นอย่างมาก จึงรีบพูดกับมู่จื้อหลงอย่างยิ้มแย้ม