บทที่ 329 พระเครื่อง 2

มู่จื้อหลงเห็นว่าปี้หมิงจูช่วยพูดเข้าข้างให้กับเจียงเฉิง จึงทำได้เพียงหุบปากไป แต่ก็ยังคงมองไปยังเจียงเฉิงด้วยสายตาที่เย็นชา และไม่พอใจเขาเป็นอย่างมาก

ต่งเหล่ยเห็นว่าเจียงเฉิงเป็นที่ชื่นชอบของปี้หมิงจู ก็เบาใจลงได้บ้างแล้ว เพราะว่าเจียงเฉิงสามารถรักษาโรคร้ายให้กับปี้หมิงจูได้ เมื่อเทียบกับภาพวาดชิ้นหนึ่งแล้ว ชัดเจนว่าการที่ร่างกายสามารถฟื้นฟูกลับคืนสู่สภาพเดิมได้นั้นเป็นสิ่งที่สำคัญกว่าแน่นอน

“เจียงเฉิง คุณพูดคุยเรื่องของสะสมโบราณกับประธานปี้มากหน่อยนะ ไม่แน่ว่าเมื่อหล่อนดีใจแล้ว ก็อาจจะมาลงทุนในเมืองของพวกเราก็เป็นได้ เมื่อถึงเวลานั้นฉันก็คงจะเป็นหนี้บุญคุณคุณอย่างมากเลย” ต่งเหล่ยอาศัยจังหวะที่ปี้หมิงจูกำลังชื่นชมภาพวาดเทพลั่วอยู่นั้น จึงรีบไปพูดกระซิบกับเจียงเฉิง

“ผู้อำนวยการต่งพูดเกินไปแล้ว โครงการดังกล่าวต่อให้ประธานปี้ตอบตกลงแล้ว ก็คงจะไม่เกี่ยวข้องอะไรกับฉัน ทั้งหมดต่างก็เป็นเพราะคุณเจรจาได้เป็นอย่างดี” เจียงเฉิงเองไม่ได้ต้องการที่จะเรียกร้องผลงานอะไร เพราะว่าผู้อำนวยการต่งมีสถานะระดับสูงในวงการแพทย์และยา

พูดถึงว่าเมื่อตอนที่เจียงเฉิงเปิดบริษัทยูนิฝ่างนั้น ก็ต้องผ่านการตรวจสอบเอกสารจากทางผู้อำนวยการต่ง ซึ่งจะต้องผ่านมาตรฐานถึงจะสามารถทำการผลิตอย่างเป็นทางการได้ และก็เป็นเพราะจุดนี้เอง ที่เจียงเฉิงต้องการที่จะตอบแทนบุญคุณของต่งเหล่ยกลับเช่นกัน

“หมอเทวดาเจียง ต้องพึ่งพาคุณด้วยแล้ว” ต่งเหล่ยรู้สึกว่าถ้าหากเจียงเฉิงพยายามที่จะพูดประจบปี้หมิงจูสักหน่อย เรื่องโครงการนี้ก็น่าจะพูดเจรจากันได้ง่ายมากขึ้นแล้ว

ถ้าหากโครงการดังกล่าวเจรจาตกลงกันได้จริง ๆ ล่ะก็ จะเป็นผลดีและประโยชน์อย่างมาก ต่ออนาคตหน้าที่การงานของต่งเหล่ยเลยทีเดียว

เจียงเฉิงได้พูดวิเคราะห์ถึงเอกลักษณ์ความพิเศษของภาพวาดชิ้นนี้ให้กับปี้หมิงจูฟังอีก จนปี้หมิงจูรู้สึกถูกใจเป็นอย่างมาก แม้ว่าเธอเองจะเข้าใจในภาพวาดโบราณอยู่บ้างก็ตาม แต่ก็ไม่ได้เข้าใจมากไปกว่าเจียงเฉิง ดังนั้นเมื่อได้ฟังแล้ว กลับรู้สึกชื่นชมยกย่องเจียงเฉิงมากขึ้นไปอีก

ต่งเหล่ยเห็นสถานการณ์ดังกล่าวแล้ว ก็เกิดความดีใจขึ้น แต่ทางมู่จื้อหลงกลับไม่ค่อยจะดีใจเท่าไรนัก ชัดเจนว่าเขานั้นต้องการที่จะให้ปี้หมิงจูไปลงทุนที่เมืองซ่างหมิง ดังนั้นเมื่อเห็นว่าปี้หมิงจูพึงพอใจกับทางฝั่งนี้ เขาจึงเกิดความไม่พอใจขึ้น

เป็นจริงที่ว่า มู่จื้อหลงได้รับผลประโยชน์จากทางผู้อำนวยการซุนแห่งเมืองซ่างหมิงมาไม่น้อยแล้ว โดยตกลงว่าจะทำให้ปี้หมิงจูไปลงทุนทางฝั่งนั้นให้ได้แน่นอน ถ้าหากทำไม่ได้อย่างที่กล่าวไว้ เขาก็คงยากที่จะอธิบายต่อผู้อำนวยการซุน

“ประธานปี้ ที่จริงแล้วฉันไม่เพียงแต่จะเข้าใจภาพวาดโบราณเท่านั้น ยังจะเข้าใจในเรื่องของสะสมโบราณมากด้วยเช่นกัน ไม่ทราบว่าแผ่นป้ายไม้ที่ห้อยอยู่บนคอของคุณนั้น ฉันจะขอดูสักหน่อยได้ไหม? ” เจียงเฉิงเห็นว่าปี้หมิงจูกำลังดีใจ จึงรีบฉวยโอกาสถามขึ้นทันที

เมื่อปี้หมิงจูได้ยินที่เจียงเฉิงพูดแล้ว ใบหน้าที่เดิมทีตื่นเต้นดีใจนั้น กลับกลายเป็นว่ารอยยิ้มสูญหายไป และดูจริงจังมากขึ้น

“แผ่นป้ายไม้นี้เหรอ? ” สีหน้าท่าทางของปี้หมิงจูค่อนข้างจะลังเลใจ ชัดเจนว่าเธอนั้นไม่อยากที่จะนำแผ่นป้ายไม้นี้ให้กับเจียงเฉิงดู

“ประธานปี้ ฉันเข้าใจของสะสมโบราณบางอย่างเป็นอย่างดี ดูเหมือนว่าแผ่นป้ายไม้ของคุณนั้นจะมีอายุที่ยาวนานแล้ว ซึ่งฉันสามารถที่จะวิเคราะห์อธิบายให้คุณฟังได้บ้าง” เจียงเฉิงพูดกับปี้หมิงจูอย่างจริงจัง