บทที่ 330 เลือดหล่อเลี้ยงไม้ ผีสิงในร่างกาย 1

“อะไรนะ ต้องเผาทำลายพระเครื่องนี้เหรอ? ”

เมื่อปี้หมิงจูได้ยินที่เจียงเฉิงพูด ก็รีบดึงพระเครื่องนี้กลับออกมาจากมือของเจียงเฉิงทันที

“ถูกต้อง ไม่อย่างนั้น จะประสบกับภัยอันตรายครั้งใหญ่เลย” เจียงเฉิงมองไปยังปี้หมิงจูและพูดขึ้นด้วยความจริงจังอย่างที่สุด

“ไอ้หนุ่ม นายพูดสุ่มสี่สุ่มห้าอะไรน่ะ แม้ว่าพระเครื่องนี้ทางอาจารย์แห่งตะวันออกเฉียงใต้จะเป็นคนมอบให้หมิงจู แต่หมิงจูก็ได้นำไปให้อาจารย์เฟิงชิงจื่อที่เป็นอาจารย์อภิปรัชญาแห่งประเทศจีนของพวกเราดูแล้ว ซึ่งพระเครื่องนี้ไม่มีปัญหาแต่อย่างใด” มู่จื้อหลงเองก็รีบลุกขึ้นพูดต่อว่าเจียงเฉิงด้วยความไม่พอใจ

เมื่อเอ่ยถึงชื่อของเฟิงชิงจื่อขึ้น คนจำนวนไม่น้อยต่างก็ตกตะลึงกันไปหมด เพราะชื่อของคนผู้นี้โด่งดังมีชื่อเสียงเป็นอย่างมาก ไม่เพียงแต่มีชื่อเสียงในประเทศจีนเท่านั้น กระทั่งวิสาหกิจขนาดใหญ่ในต่างประเทศบางราย ก็ยังเชิญเฟิงชิงจื่อไปดูฮวงจุ้ยด้วยเช่นกัน

เฟิงชิงจื่อได้เคยตรวจดูฮวงจุ้ยและจัดวางตำแหน่งให้กับวิสาหกิจขนาดใหญ่มากมาย ถึงขนาดมีคนเคยพูดว่า การมองแวบเดียวของเฟิงชิงจื่อนั้น มีมูลค่านับสิบล้าน นั่นคงเพียงพอที่จะพิสูจน์ว่าคนผู้นี้มีอภิปรัชญาสูงส่งเพียงใดแล้ว

“ชื่อเสียงของเฟิงชิงจื่อฉันเองก็รับทราบเช่นกัน เขาเก่งกาจมีความสามารถมากจริง ๆ แต่ในเรื่องของพระเครื่องนี้ ฉันหวังว่าคุณจะเชื่อฟังฉัน รีบเผาทำลายทิ้งโดยเร็วที่สุด” เจียงเฉิงมองไปยังปี้หมิงจูและพูดขึ้นอย่างจริงจัง เขาไม่เชื่อว่า เฟิงชิงจื่อจะมองไม่ออกถึงปัญหาของพระเครื่องนี้ ซึ่งอาจจะเพราะอีกฝ่ายหนึ่งไม่ยอมพูด แต่ตนจะต้องพูดออกมาแน่นอน ไม่อย่างนั้นปี้หมิงจูจะต้องประสบกับภัยอันตรายอย่างรุนแรง

“หมอเทวดาเจียง ฉันยอมรับในฝีมือของคุณเรื่องการรักษาโรคและการวิเคราะห์ภาพวาด ว่ามีความสามารถที่ใช้ได้เลย แต่ปัญหาเรื่องนี้ ฉันเชื่อว่าคุณคงจะมองพลาดไปแล้ว เพราะว่านี่คือไม้หนานมู่เลือดชิ้นหนึ่ง ที่เป็นสิ่งล้ำค่ามูลค่ามหาศาล คุณกลับให้ฉันเผาทำลายทิ้ง” ปี้หมิงจูหัวเราะอย่างเย็นชา พร้อมกับมองไปยังเจียงเฉิงและพูดขึ้น

เดิมทีปี้หมิงจูยังรู้สึกชื่นชอบในตัวของเจียงเฉิงอยู่บ้าง แต่ตอนนี้พลันเกิดความรู้สึกรำคาญเจียงเฉิงขึ้นมาเล็กน้อยแล้ว

ต่งเหล่ยที่อยู่ด้านข้างมองเห็นสถานการณ์ที่เกิดขึ้นแล้ว จิตใจก็พลันหนักอึ้ง รู้สึกว่าเกิดเรื่องที่ไม่ดีขึ้นแล้ว อยู่ดี ๆ ทำไมเจียงเฉิงจึงต้องไปพูดถึงแผ่นป้ายไม้นั้นขึ้นมาด้วยล่ะ

“ใช่เลย ไอ้หนุ่ม นายรู้ไหมว่าหมิงจูของฉันเริ่มประสบความสำเร็จทางธุรกิจตั้งแต่เมื่อไร? ก็เมื่อหลังจากที่ห้อยแผ่นป้ายไม้นี้แล้วยังไงล่ะ โชคชะตาของหล่อนก็ยิ่งดีมากขึ้น” ในที่สุดมู่จื้อหลงก็พบกับโอกาสในการดูถูกถากถางเจียงเฉิงได้บ้างแล้ว จึงรีบพูดขึ้นอย่างเย็นชา

ปี้หมิงจูจึงได้นำพระเครื่องใส่กลับลงไปในเสื้ออีกครั้ง จากนั้นก็มองไปโดยรอบและพูดขึ้นว่า: “วันนี้ฉันจะไม่ปิดบังกับทุกท่านแล้ว ที่ฉันสามารถมีกิจการที่ใหญ่โตในทุกวันนี้ได้ ก็เพราะพึ่งพาอาศัยอาจารย์เสี้ยนแห่งตะวันออกเฉียงใต้ผู้นั้น เมื่อสามปีก่อนท่านได้ประดิษฐ์แผ่นป้ายไม้นี้ขึ้นมาให้กับฉัน จึงทำให้กิจการของฉันเจริญรุ่งเรืองและราบรื่นขนาดนี้”

ทุกคนที่นั่งอยู่ในสถานที่แห่งนี้ เมื่อได้ยินคำพูดนี้แล้ว ก็ทราบกันดีว่า เมื่อสามปีก่อนนั้น ปี้หมิงจูไม่ได้มีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักเลย แต่ภายในระยะเวลาเพียงสามปี สถานะทางธุรกิจของเธอในเมืองหลวงก็กลับก้าวกระโดดขึ้นอย่างมาก ตอนนี้คนจำนวนไม่น้อยที่ทำธุรกิจมาสิบกว่าปี ก็ยังมีธุรกิจที่ใหญ่โตเทียบเท่ากับของเธอไม่ได้เลย

นั่นเป็นเพราะเหตุนี้เอง ปี้หมิงจูถึงได้ขอบคุณอาจารย์เสี้ยนผู้นั้นอย่างมาก เธอรู้สึกว่าที่เธอสามารถมีชีวิตและความสำเร็จในวันนี้ได้ ก็เป็นเพราะพระเครื่องที่อาจารย์เสี้ยนมอบให้กับตนเอง