บทที่ 331 เลือดหล่อเลี้ยงไม้ ผีสิงในร่างกาย 2

เดิมทีเขาคิดอยู่ว่าเจียงเฉิงเป็นคนสุขุมหนักแน่น ก็ไม่รู้วันนี้เกิดเป็นอะไรไป กลับพูดจาแบบชักแม่น้ำทั้งห้ามาอ้างมั่ว

เจียงเฉิงเห็นต่งเหล่ยพูดมาแบบนี้ ในใจก็นึกหงุดหงิด เห็นกันชัด ๆ อยู่ว่าตัวเองทำสิ่งที่ดีเพื่อปี้หมิงจู สรุปตอนนี้ใคร ๆ กลับเห็นว่าเขาเป็นพวกต้มตุ๋น แต่หากว่าเขาจะไม่ใส่ใจกับเรื่องของปี้หมิงจู ก็กลัวว่าหล่อนจะต้องเกิดเรื่องถึงกับชีวิตได้

“คุณต่ง คุณเอาโทรศัพท์ของประธานปี้มาให้ผม ผมคุยกับเธอเองแล้วค่อยว่ากัน” เจียงเฉิงมองต่งเหล่ยพูดอย่างเป็นจริงเป็นจัง เขาคิดว่าจะโทรศัพท์ไปให้ปี้หมิงจูเพื่อเตือนใจอะไรกับหล่อนหน่อย

“เจียงเฉิง คุณทำไมยังยึดติดกับการไม่ยอมเชื่อนะ” คุณต่งเห็นเจียงเฉิงยังคิดจะโทรศัพท์ให้ปี้หมิงจูอีก อารมณ์โกรธก็ยิ่งพุ่งขึ้น พูดใส่ไปอย่างหนาวเยือกว่า “จะเอาเบอร์โทรศัพท์ก็ไปหาเอาเองเถอะ ผมไม่ยุ่งกับคุณแล้ว”

ต่งเหล่ยพูดจบก็ลุกเดินจากไป และไม่คิดจะยุ่งกับเจียงเฉิงอีก เดิมทียังคิดว่าจะได้ผลงานเพิ่มขึ้นมาอีกงาน ผลกลับเป็นไม่มีหวังเลยแม้แต่น้อย

เจียงเฉิงเห็นสภาพนี้แล้ว ก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างรำคาญ แล้วก็เลยออกจากที่นี่ไป กลับไปที่โรงพยาบาล แต่เมื่อเจียงเฉิงคิดกลับไปกลับมาดูแล้ว ก็ยังรู้สึกวางใจไม่ลง

เจียงเฉิงก็จึงได้ยกโทรศัพท์ขึ้นมา ต่อไปยังโทรศัพท์ของมู่หรงเสวี่ย จะว่าไปแล้วก็เป็นเวลานานทีเดียวที่เจียงเฉิงไม่ได้พบกับดาวตำรวจสาวผู้นี้ ที่พบกันครั้งที่แล้วก็ได้หล่อนนี่แหละช่วยจัดการเรื่องของจี้เจ๋อให้

“ฮัลโหล？” เสียงเสนาะหูผ่านเข้ามาในโทรศัพท์มือถือ

“คุณตำรวจมู่หรงนะครับ ผมเอง” เจียงเฉิงพูดใส่ลงในโทรศัพท์

“โอ้ คุณหมอเทวดาเจียง อาคันตุกะที่แสนหายาก ทำไมคิดโทรหาดิฉันได้คะ？” มู่หรงเสวี่ยก็ถามกลับไปกับเสียงหัวเราะ

“ผมอยากรบกวนให้คุณช่วยหาเบอร์โทรศัพท์ของใครสักคนหนึ่ง ชื่อปี้หมิงจู” เจียงเฉิงพูดใส่ลงในโทรศัพท์ตรง ๆ

“ให้ช่วยหาเบอร์โทรศัพท์นี่นะ มันเป็นเรื่องผิดระเบียบนะคะ” มู่หรงเสวี่ยตอบด้วยน้ำเสียงแสดงออกถึงความอึดอัดใจ

เจียงเฉิงสะอึกขึ้นมาระลอกหนึ่ง คงเป็นเพราะตัวเองเคยไปเย้าแหย่ดาวตำรวจหญิงคนนี้หลายครั้งไปหน่อย ชัดเจนเลยว่านี่เป็นการฉวยเอาโอกาสของหล่อนได้ในการเอาคืน

“ถ้างั้นเธอคิดว่าจะให้ผมทำยังไง ถึงจะช่วยผมได้ เธอว่ามาเลย ถ้าผมทำได้ ผมจะรับปากคุณ” เจียงเฉิงมีใจจริงในการที่จะช่วยชีวิตปี้หมิงจูคนนั้น ฉะนั้นถ้าแม้นจะต้องเสียสละอะไรไปบ้าง ก็จะต้องหาทางรู้เบอร์โทรศัพท์ของหล่อนให้ได้

“งั้นคุณรับปากดิฉันเรื่องหนึ่งก็พอ”

“เรื่องอะไรหรือ？”

“ดิฉันยังไม่ทันได้คิด ให้ดิฉันคิดได้ก่อนค่อยบอกคุณ” มู่หรงเสวี่ยพูดใส่โทรศัพท์มาอีกว่า “เจอแล้ว เดี๋ยวดิฉันจะส่งเบอร์ไปให้ทางโทรศัพท์มือถือของคุณนี่”

“ได้ ขอบคุณมากนะครับ” เจียงเฉิงพอได้ยินดาวตำรวจสาวคนนี้บอกว่าแล้วให้คิดเงื่อนไขได้แล้วค่อยโทรมาบอกตัวเอง ในใจก็อดนึกขำอยู่

เจียงเฉิงก็ได้รับเบอร์โทรศัพท์จากมู่หรงเสวี่ยในเวลาหลังจากนั้นไม่นาน เขาจึงจัดการโทรศัพท์ไปในทันที

“ฮัลโหล？จากไหนคะ？” เสียงปี้หมิงจูลอดมาทางโทรศัพท์