บทที่ 332 ดีที่ไม่ไปเชื่อเขา 1

“ครับ ผมรู้แล้ว” จี้คังหลงตอบตามไปอย่างทันที แล้วก็กะเตงไปกับไม้เท้า ลุกขึ้นเดินออกจากที่นี่ไป

ถึงแม้จี้คังหลงในตอนนี้จะไม่พอใจกับความพ่ายแพ้ของหุ้ยจงเสียง แต่เขาก็ไม่กล้าออกอาการอะไรต่อหน้าไอ้คนคนนี้ ตะกี้นี้ก็เป็นการตั้งใจโชว์ฟอร์มให้เขาดูอยู่ บอกให้รู้ว่าเขานั้นไม่ใช่จะไปรังแกได้ทีเดียวนะ

“ฮึ！”

หุ้ยจงเสียงมองเงาหลังของจี้คังหลงที่เดินห่างออกไป ก็สะบัดเสียงออกจมูกไป ที่เขามาหาจี้คังหลงนี้ก็เพียงอาศัยฉากที่ว่าจะมาช่วยเขาแก้แค้น เพื่อมาตอดผลได้เท่านั้นเอง ถ้าไม่เพราะไอ้หมอนี่มันพอมีทรัพย์สมบัติอยู่บ้าง ป่านนี้หุ้ยจงเสียงคงวางอาคมมนต์ดำจัดการเขาทิ้งไปแล้ว

“ท่านอาจารย์คะ ท่านมองตามเขาไปทำไมกัน หรือว่าอย่างหนูนี่จะไม่น่าดูเท่าเขาหรือ？” สาวในชุดวาบหวิวในอ้อมกอดของ หุ้ยจงเสียง รวบเอาผมของตัวเองกวาดเกลี่ยไปบนใบหน้าของหุ้ยจงเสียง

หุ้ยจงเสียงได้กลิ่นหอมจากตัวของสาวสวยในอ้อมกอด ก็ได้คืนสติกลับมาในทันที แล้วพูดอย่างชื่นชมว่า “ไอ้นั่นมันจะมีอะไรน่าดูกว่าเธอที่ไหน ไป พี่จะพาเธอไปสนุกกันดีกว่า”

พูดพลางหุ้ยจงเสียงก็อุ้มสาวสวยนางนี้เข้าไปในห้องนอน แม้เขายังไม่ได้ยื่นมือไปปิดประตู แต่ประตูนั้นก็เหมือนรู้ใจ ปิดตัวลงไปเอง

เจียงเฉิงกับสวี่ฉิงกลับมาถึงบ้าน ด้วยว่าเย่จู้ผิงต้องดูแลสวี่จื้อจุน ฉะนั้นสวี่ฉิงจึงเข้าครัวไปเพื่อทำอาหาร เจียงเฉิงคงเนื่องมาจากเรื่องของปี้หมิงจู จิตใจก็ยังเครียด อารมณ์ดูไม่ค่อยดี

“คุณเป็นอะไรหรือ？ทำไมดูไม่สบายใจเอาเลย？” สวี่ฉิงมองไปก็รู้ว่าเจียงเฉิงมีอะไรไม่ปกติ ดูเหมือนมีอะไรสูญเสียไป ตลอดเวลาที่ผ่านมายาวในระยะใกล้ ๆ นี้ เจียงเฉิงก็แสดงออกอยู่ในความมั่นใจในตัวเองมาก นี่เป็นครั้งแรกที่ดูเหมือนมีอะไรสูญเสีย

“ผมได้เชื่อคำพูดของคุณต่ง จึงได้ไปตรวจสุขภาพให้เศรษฐีท่านหนึ่ง แต่เมื่อผมได้พูดตามสภาพความเป็นจริงให้ เศรษฐีท่านนั้นกลับไม่ยอมเชื่อที่ผมพูด และยังเข้าใจผิดว่าผมจะไปขวางความก้าวหน้าสู่อนาคตของหล่อน ผมโทรศัพท์ไปเตือนหล่อน หล่อนกลับวางโทรศัพท์ทิ้งไปเลย” เจียงเฉิงถอนหายใจอย่างหมดอาลัย ถึงยังไงเขาก็ได้รับการสืบทอดจากหมอเทพ ย่อมต้องกอรปด้วยจิตใจที่จะเยียวยาช่วยเพื่อนมนุษย์ ถึงยังไงการช่วยหนึ่งชีวิต ย่อมดีกว่าการสร้างเจดีย์ถึงเจ็ดชั้นนะ

เสียดายว่าเรานั้นใจจ้องจันทร์แจ้ง แต่แสงจันทร์ส่องลาดสาดใส่ท่อระบายน้ำ เจียงเฉิงมองหน้าสวี่ฉิงอย่างหดหู่

“ที่แท้เป็นอย่างนี้เอง งั้นเรื่องนี้ก็โทษคุณไม่ได้ คุณก็ทำเท่าที่คุณต้องทำก็เท่านั้น ถึงไงคุณก็มนุษย์เดินดินธรรมดา คงไม่มีปัญญาทำให้ทุกคนพอใจเหมือนกันได้นะ” สวี่ฉิงพลางจัดวางกับข้าวใส่ลงจาน และก็พูดปลอบเจียงเฉิงไปพลาง

“มันก็ใช่นะ” เจียงเฉิงผงกหัว เขาก็ทุ่มเทไปสุดกำลังแล้ว แต่คนป่วยไม่ฟังเขา เขาก็หมดปัญญา

“คุณอยากกินอะไรดี？อันนี้ทำส่วนตัวสำหรับคุณพ่อ ต้นแขนของท่านใกล้จะหายแล้ว บำรุงเสริมหน่อย” สวี่ฉิงมองหน้าเจียงเฉิงแล้วถาม

“เอาของเธอนั่นมาให้ผมกินแล้วกัน” เจียงเฉิงทำหน้าชืด ๆ มองไปที่สวี่ฉิงแล้วพูด

“ได้ ฉันจัดเอาของฉันนี่ให้คุณกินแล้วกัน” สวี่ฉิงไม่ทันได้ฟังคำพูดที่แฝงเป็นนัยอยู่ ก็ได้พูดตอบสวนไปทันที