บทที่ 333 ดีที่ไม่ไปเชื่อเขา 2

“ท่านประธานปี้ ผมทราบดีครับว่าเมื่อวานนี้เจียงเฉิงพูดจาไม่เหมาะไม่ควร ไปกระทบกระทั่งท่าน แต่เขาก็แสดงออกจากความหวังดีนะครับ” ต่งเหล่ยรีบอธิบายข้อเท็จจริงให้ปี้หมิงจูฟัง ถึงยังไงเขาก็ยังไม่ยอมต้องละทิ้งโอกาสดี ๆ นี้ไป

ว่าไปแล้วที่ปี้หมิงจูมาหลูหยางนี้ก่อนได้ ก็ด้วยเพราะเจียงเฉิงได้ทำการรักษาท่านผู้เฒ่าเจียงหวู่หายเป็นปกติ แต่ที่ต่งเหล่ยไม่ได้คิดคือ ชนะก็เพราะเจียงเฉิง จะแพ้ก็เพราะเจียงเฉิง

“คุณผอ.ต่ง ท่านคงไม่ต้องมาพูดมากอีกแล้ว ตอนนี้ดิฉันขอตัดสินใจยังไม่อยู่ที่หลู่หยาง ดิฉันขอเลือกที่จะไปดูเมืองซ่างหมิงก่อน”

ทว่าต่งเหล่ยก็รู้อยู่ ที่พูดมาแบบนี้ ก็เพียงเพื่อให้ตัวเขาไม่ต้องเสียหน้ามาก ประมาณเป็นที่แน่แล้วว่าต้องไปอยู่ที่เมืองซ่างหมิง

“ท่านประธานปี้.....”

ต่งเหล่ยยังไม่ทันจะพูดอะไรต่อ ปี้หมิงจูก็ได้ออกจากตรงนั้น เดินลงบันไดไป ต่งเหล่ยได้แต่ทอดถอนใจอย่างเสียไม่ได้

“หมิงจู เธอวางใจได้นะ ไปถึงที่ผอ.ซุนนั่น เขาจะไม่เหมือนต่งเหล่ยคนนี้ ไม่มีทางจะไปหาคนที่ไม่เข้าท่าอย่างนั้นมาเป็นแน่” มู่จื้อหลงที่อยู่ข้าง ๆ พูดกับปี้หมิงจู เขาเป็นคนของผอ.ซุน ก็แน่นอนว่าต้องป้ายสีใส่ต่งเหล่ยเต็มที่

“อืมม์！”

ปี้หมิงจูส่งเสียงเบา ๆ เป็นการตอบ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร เพราะตั้งแต่หล่อนก้าวออกจากประตูมา ก็รู้สึกไม่ค่อยสบายในใจ หัวใจเต้นแรงต่อเนื่องอย่างผิดปกติ จิตใจว้าวุ่นไปหมด

ขบวนรถที่จะไปส่งปี้หมิงจูรอพร้อมอยู่ที่ชั้นล่างแล้ว ขณะที่ปี้หมิงจูกำลังจะก้าวขึ้นรถ ความว้าวุ่นใจเกิดออกอาการหนักขึ้น และฉุกคิดถึงคำพูดของเจียงเฉิงที่ได้โทรศัพท์มาบอกหล่อนก่อนหน้านี้---เกณฑ์ชะตาตกมาก กาลศูรเข้าครอบ อย่าไปทางใต้

หรือหลายเรื่องที่เจ้าเด็กคนนั้นมันพูดถูก？

ปี้หมิงจูยกมือคลำป้ายไม้ที่ห้อยไว้ตรงหน้าอก คิ้วขมวดแน่น

“หมิงจู ไปสิ” มู่จื้อหลงเห็นปี้หมิงจูยืนอึ้งนิ่งอยู่ จึงพูดเร่งรัดไปจากข้าง ๆ

“คะ” ปี้หมิงจูได้ยินเสียงเร่งรัดจากมู่จื้อหลง จึงรีบนั่งเข้าไปในรถ หล่อนไม่อยากเชื่อป้ายพระที่ปรมาจารย์ให้ไว้ ได้เคยให้เฟิงชิงจื่อดูแล้วว่าไม่มีปัญหา แล้วจะเป็นจริงได้ยังไงอย่างที่เจียงเฉิงเด็กวานซืนคนนี้พูด หาว่าจะมีภัยพิบัติกันถึงเลือดตกยางออก นี่ก็สามปีผ่านมายังไม่เคยมีปัญหา จะมาเกิดเรื่องกันในวันนี้ได้ยังไง

คิดไปพลางก็ให้คนขับรถขับออกจากที่นี่ มุ่งไปยังเมืองซ่างหมิง

ต่งเหล่ยเห็นปี้หมิงจูออกไปเลยแบบนี้ อดไม่ได้ที่จะส่ายหน้าทอดถอนใจ โอกาสดีแท้ ๆ นี้ ปล่อยให้หลุดมือไปเสียได้

ขณะที่ถงเหล่ยกำลังคิดอยู่นั้น โทรศัพท์ในมือก็ดังขึ้นในพลัน ยกขึ้นมาดู โทรศัพท์มาจากเจียงเฉิงนั่นเอง ต่งเหล่ยอารมณ์กำลังเสียอยู่ในเวลานี้ ก็เลยไม่รับโทรศัพท์

แต่จวบจนถึงเมื่อต่งเหล่ยเตรียมจะกลับไปทำงาน เจียงเฉิงก็ยังโทรเข้ามาอย่างต่อเนื่อง สุดท้ายต่งเหล่ยก็จนปัญญา จึงได้แต่ยอมรับโทรศัพท์

“ผอ.ต่ง” เจียงเฉิงสู้อุตส่าห์โทรจนติดได้ รีบพูดใส่ลงในโทรศัพท์ทันที

“เจียงเฉิง นี่แกยังจะเอาอะไรกันอีก？” ต่งเหล่ยพูดอย่างหงุดหงิดรำคาญใจ