บทที่ 334 คนแซ่ต่ง ขอรับผิด 1

“ดีครับ ดีครับ ท่านประธานปี้ท่านวางใจได้ ทางนั้นผมได้จัดเตรียมงานเลี้ยงอาหารไว้แล้วครับ รับประกันว่าท่านต้องพอใจ” ผอ.ซุนพอได้ยินประธานปี้พอใจขนาดนี้ รึบพูดขึ้นด้วยความดีใจ

มู่จื้อหลงก็เอ่ยปากยกยอชื่นชมผอ.ซุนไปพอหอมปากหอมคอ ทุกคนต่างก็พากันขึ้นรถออกจากพื้นที่นี้ไป ปี้หมิงจูก็ไปขึ้นรถ จิตใจก็วางสบายลง นี่ก็มาถึงเวลานี้แล้วยังไม่เห็นมีอะไรเกิดขึ้น ก็แน่ใจได้แล้วว่าไม่มีอะไร

ปี้หมิงจูก็จึงได้ลืมทิ้งสิ่งที่เจียงเฉิงพูดไว้ไปหมด ขบวนรถทั้งหมดก็เดินทางไปอย่างปลอดโปร่ง ไปถึงหน้าโรงแรมที่ผอ.ซุนจัดเตรียมงานเลี้ยงรับรองไว้อย่างรวดเร็ว

“ท่านประธานปี้ มีพ่อค้ายาในพื้นที่นี้มารอต้อนรับท่านอยู่ข้างในจำนวนไม่น้อยเลยนะครับ” ผอ.ซุนลงมาจากรถแล้วก็เข้ามาเปิดประตูรถให้ปี้หมิงจู

“ดีคะ” ปี้หมิงจูเห็นถึงความรู้งานของผอ.ซุน ในใจก็นึกพอใจ แต่พอหล่อนเพิ่งก้าวขาลงมาจากตัวรถ ก็ได้ยินเสียงกรีดร้องอย่างตกใจจากกลุ่มคน

หันหน้ากลับไป ปี้หมิงจูก็ได้เห็นรถบรรทุกขนาดใหญ่คันหนึ่งพุ่งเข้ามาอย่างขาดการควบคุม มุ่งตรงอย่างรวดเร็วเข้ามายังตำแหน่งที่หล่อนยืนอยู่ ดีว่าหล่อนยังตั้งสติได้รวดเร็ว รีบวิ่งหลบออกไปด้านข้าง

บรึม！

รถบรรทุกขนาดใหญ่คันนั้นพุ่งชนใส่รถคันที่ปี้หมิงจูนั่งมาเมึ่อครู่นี้เบียดอัดเข้ากับกำแพง สภาพรถแบนบี้ไปทั้งคัน ดีว่าคนขับรถยังมีปฏิกิริยาที่ไวทัน ได้กระโดดพ้นออกมาก่อน ไม่งั้นคงเละแบนเป็นแผ่นแป้งไปแล้ว

“หมิงจู เธอไม่เป็นอะไรนะ？” มู่จื้อหลงเห็นสภาพก็ตกใจเต้นผาง รีบวิ่งเข้าไปหาปี้หมิงจูแล้วถาม

“ไม่เป็นไร” ปี้หมิงจูถึงแม้ไม่ได้รับบาดเจ็บแต่อย่างใด แต่ก็ทำเอาตกใจขวัญเสียย่ำแย่ เมื่อครู่นี้ถ้าหล่อนตั้งสติลงจากรถช้าไปก้าวเดียว นั่นคงแย่ไปแล้วเป็นแน่

“แกขับรถประสาอะไรกัน？” มู่จื้อหลงตะคอกถามใส่ไปที่หน้ารถบรรทุก ตามมาเป็นคนขับรถกำลังลงมาจากรถ ตรงหน้าผากของเขากับทั้งตัวเต็มไปด้วยเลือด ขณะนั้นก็มองมาด้านที่ปี้หมิงจูอยู่ด้วยสีหน้าแสดงออกถึงความเสียใจ

“ผมเสียใจจริง ๆ ครับ แผ่นยางรองขาไปเบียดทับคันเร่งค้าง เบรกรถเอาไม่อยู่” คนขับรถบรรทุกก็ยังงง ๆ อยู่ดี ๆ แผ่นรองขาก็ไปเบียดล็อกเอาคันเร่ง เป็นเหตุทำให้บังคับรถหยุดไม่ได้ พุ่งตรงใส่ไปข้างหน้า ยังดีว่าชนอัดใส่กับรถ ไม่ได้ชนคน ไม่งั้นคงเกิดเป็นโศรกนาฏกรรมเป็นแน่

มู่จื้อหลงกับผอ.ซุนพากันเดินไปหาคนขับรถบรรทุก ต่างระดมต่อว่าใส่เป็นการใหญ่ นับเป็นการทวงคืนความชอบธรรมให้ปี้หมิงจู

แต่ความรู้สึกของปี้หมิงจูที่ได้เห็นสภาพนั้น ในใจของหล่อนกลับรู้สึกตื่นตระหนกขึ้นมา หรือว่าคำพูดของเจียงเฉิงปรากฏเป็นจริงแล้ว ตัวหล่อนเองกำลังเข้ามาที่นี่เพื่อรับเคราะห์ภัยถึงเลือดตกยางออก？

“คงเป็นเรื่องประจวบเหมาะมัง” ปี้หมิงจูปลอบขวัญตัวเอง แล้วรีบระบายคลายลมหายใจเครียดออกมา

“ประธานปี้ ระวัง！”

ในทันใดนั้นปี้หมิงจูก็ได้ยินเสียงตะโกนมาของผอ.ซุน ทั้งยังชี้นิ้วขึ้นไปข้างบน ปี้หมิงจูได้ยินมีคนเรียกตัวเอง จึงรีบแหงนหน้ามองขึ้นไปข้างบน ที่เห็นคือกระจกแผ่นเบ้อเร่อเท่อกำลังร่วงลงมาจากข้างบน

ปี้หมิงจูจึงรีบเลี่ยงหลบออกห่างไปก้าวหนึ่ง แต่ก็ยังไม่ทันอยู่ดี

ปัง！