บทที่ 335 คนแซ่ต่ง ขอรับผิด 2

ผอ.ซุนคงยังกังวลใจอยู่ ก็ในเมื่อก่อนที่ปี้หมิงจูจะหมดสติไปก็ได้สั่งไว้ชัดเจนแล้ว ให้กลับไปที่หลูหยางหาหมอเทวดาเจียงคนนั้น ถ้าหากว่าไม่ไป ถึงเวลาปี้หมิงจูย้อนกลับมาเอาเรื่อง โครงการอันนี้ของเราไม่กลายเป็นฝันสลายไปหรือ？

แต่ที่ผอ.ซุนจะพูดยังไม่ทันได้พูดจบ มู่จื้อหลงก็รีบส่งซิกทางสายตาให้ผอ.ซุน ผอ.ซุนจึงได้แต่หยุดเงียบไม่พูดต่อ ปล่อยให้รถพยาบาลรีบนำส่งปี้หมิงจูไปยังโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดเพื่อทำการรักษาพยาบาล

ความจริงที่มู่จื้อหลงทำไป ไม่ใช่เลยที่เป็นเพราะห่วงปี้หมิงจู เขามีความเห็นแก่ตัวอยู่ในใจ เขาได้แต่งงานกับปี้หมิงจูแล้ว ถ้าหากผู้หญิงคนนี้ตายไปในสภาพนี้ เขาก็จะได้สิทธิ์ครอบครองทรัพย์สินของปี้หมิงจูทั้งหมด

ถึงเวลานั้นก็จะได้ไม่ต้องทนรองรับความเกรี้ยวกราดของผู้หญิงคนนี้อีก ช่างเป็นเรื่องที่ดีมากเลยทีเดียว ไม่งั้นถ้าช่วยชีวิตหล่อนขึ้นมาได้ ตัวเองก็จะต้องกลับไปถูกควบคุมต่อไป คิดแล้วพาทำให้จิตใจมู่จื้อหลงพองโตด้วยความชื่นมื่นขึ้นมาเต็มที่

ถงเหล่ยกำลังทำงานอยู่ในห้องทำงานของตัวเอง เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในทันใดนั้น เขาเหลือบตามองไป เป็นโทรศัพท์มาจากส่วนกลางที่ทำการเขต จึงรีบรับโทรศัพท์ขึ้นมา

“ผอ.ต่งใช่ไหมคะ？ดิฉันเป็นผู้ช่วยของท่านประธานปี้คะ” เสียงผู้หญิงนางหนึ่งลอดเข้าทางสายโทรศัพท์

“อ๋อครับ สวัสดีครับสวัสดี คุณหาผมมีอะไรให้รับใช้ครับ？” ต่งเหล่ยไม่คิดว่าปี้หมิงจูออกไปด้วยอารมณ์เสีย แล้วยังให้ลูกน้องโทรศัพท์มาให้ตน ก็จึงรีบตอบไปอย่างให้เกียรติ

“ประธานของพวกเราเกิดเรื่องแล้ว ก่อนหน้านี้ดิฉันเคยได้ยินคำพูดของหมอเทวดาเจียงท่านนั้น บอกว่าประธานของพวกเราจะเกิดอุบัติเหตุ ไม่คิดว่าตอนนี้กลายเป็นเรื่องจริงเกิดขึ้นแล้ว” ผู้ช่วยสาวนางนั้นพูดอย่างค่อนข้างเป็นกังวล

ด้วยเพราะประธานปี้ดีต่อผู้ช่วยคนนี้มาก ฉะนั้นนางจึงเป็นห่วงในความปลอดภัยของปี้หมิงจูเป็นอย่างมาก จึงได้คิดถึงที่จะประสานกับต่งเหล่ย เพื่อมองหาวิธีแก้ปัญหาให้ดีตามสมควร

ต่งเหล่ยพอได้ยินที่พูด สะดุ้งตกใจพรวดลุกยืนขึ้นมาจากเก้าอี้นั่ง เขาเหลือกตาขึ้นโตในทันที ตะโกนพูดไปอย่างไม่อยากเชื่อว่า “เธอว่าอะไรนะ？ประธานปี้เกิดเรื่องจริง ๆ หรือนี่？”

“ใช่ค่ะ แรกเริ่มก็มีรถบรรทุกใหญ่คันหนึ่งพุ่งมาเกือบชนใส่รถของประธานปี้ ท่านหลบออกมาได้อย่างหวุดหวิด แต่แล้วก็มีกระจกแผ่นใหญ่ตกลงมาจากที่สูง เศษกระจกหลายชิ้นกระเด็นแทงเข้าไปบริเวณหน้าอกประธานปี้ เสื้อผ้าเปื้อนแดงเต็มไปด้วยเลือด” ผู้ช่วยสาวพูดไปพูดมาถึงตอนนี้ก็อดไม่ได้สะอื้นร้องไห้ออกมา

“เอาล่ะเอาล่ะ เธออย่าร้อนรนมากสิ ตอนนี้ประธานปี้เป็นยังไงบ้าง？ส่งโรงพยาบาลแล้วใช่ไหม？” ต่งเหล่ยรีบถามไปด้วยความตื่นตระหนก

“ขึ้นรถพยาบาลไปแล้ว มีผอ.ซุนกับมู่จื้อหลงตามไปดูแลอยู่ค่ะ” ผู้ช่วยสาวไม่ได้ไปกับรถพยาบาล จึงไม่รู้เรื่องที่ว่าเดิมมีคิดจะส่งไปที่หลูหยาง

“ผมรู้แล้ว ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้เลย” ต่งเหล่ยรีบพูดจบแล้วก็ตัดสายโทรศัพท์

จวบจนมาถึงขณะนี้ ต่งเหล่ยจึงรู้สึกได้ว่า เจียงเฉิงไม่ได้พูดจาเลอะเทอะเลยตั้งแต่ต้น ที่แท้สิ่งที่เขาพูดนั้นเป็นข้อเท็จจริงทั้งหมด เพียงถ้าไปถึงเมืองซ่างหมิง ก็จะต้องมีอันตรายเกิดขึ้นอย่างแน่นอน

ตอนนี้จิตใจของต่งเหล่ยมีแต่คำว่าเสียใจเต็มไปหมด เห็นชัด ๆ ว่าเจียงเฉิงมีความเพียรพยายามเต็มที่ที่จะปกป้องประธานปี้ อีกทั้งคิดจะช่วยเขาในการรักษาผลประโยชน์โครงการนี้ แต่ก่อนหน้านี้เขากับปฏิบัติกับเจียงเฉิงไปแบบนั้น