บทที่ 336 โลกมันแคบ 1

เจียงเฉิงที่กำลังคุยโทรศัพท์กับเซียวเย่หรัน เห็นต่งเหล่ยพรวดพราดเข้ามาในทันใดนั้น อีกทั้งยังขอโทษกับตัวเองอย่างสะเทือนอารมณ์ เขาเข้าใจอะไรขึ้นมาในทันที มั่นใจได้เลยว่าทางด้านปี้หมิงจูต้องเกิดปัญหา

“เย่หรัน ที่ผมนี่มีธุระบางอย่าง เลิกคุยโทรศัพท์ก่อนนะ” เจียงเฉิงพูดจบก็ตัดสายโทรศัพท์ แล้วมองไปที่ต่งเหล่ยถามไปว่า “ผอ.ต่ง ทางด้านประธานปี้เกิดเรื่องอะไรใช่ไหม？”

ต่งเหล่ยได้ยินที่เจียงเฉิงถาม ก็รีบเดินเข้าไปหาเจียงเฉิงด้วยความละอาย

“ท่านหมอเทวดาเจียง ก่อนหน้านี้ผมเข้าใจผิดในตัวคุณ ผมต้องขออภัยมาณที่นี้ พันผิดหมื่นผิดล้วนผิดมาจากผม ผมไม่ควรที่จะสงสัยคำพูดของคุณเลย” ในใจของต่งเหล่ยเต็มไปด้วยความละอายแก่ใจ เพราะเขาเชื่อแต่เพียงว่าเจียงเฉิงเป็นแต่ตรวจรักษาโรคไข้ ทั้งยังสั่งไม่ให้เขาไปยุ่งเรื่องชาวบ้าน สุดท้ายผลให้เป็นการทำร้ายปี้หมิงจูทางอ้อม

“ผอ.ต่ง ตอนนี้ไม่ใช่เวลาคุยเรื่องพวกนี้ อีกทั้งจะว่าไปถึงแม้คุณยอมจะช่วยผมไปพูด คิดว่าประธานปี้ก็คงจะทำไปตามอำเภอใจของหล่อน” เจียงเฉิงพูดกับต่งเหล่ยด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

จากเดิมที่ต่งเหล่ยเต็มไปด้วยรู้สึกละอายใจต่อเจียงเฉิง ตอนนี้ได้ยินที่เจียงเฉิงพูดมาอย่างน้ำใจเปิดกว้าง ต่งเหล่ยยิ่งให้รู้สึกตัวว่าแทบจะหาที่ยืนไม่ได้เลย จากที่เคยเคารพนับถือเจียงเฉิงในความช่ำชองด้านการแพทย์ เวลานี้ยิ่งฝังแน่นตรึงในใจเลยว่า ต่อไปไม่ว่าเจียงเฉิงมีอะไรจะขอกับตน ตัวเองนั้นให้ทั้งชีวิตก็จะไม่ปฏิเสธ

“เป็นอย่างที่ท่านพูดไว้ พอประธานปี้ไปถึงเมืองซ่างหมิง สรุปแล้วก็เกิดเหตุร้ายจนได้ เริ่มต้นเกือบโดนมาจากอุบัติเหตุรถ ต่อมาก็โดนกระจกที่ตกลงมาจากที่สูง เศษกระจกที่แตกกระเด็นทิ่มเข้าไปที่หน้าอกมากมาย” ต่งเหล่ยจับความที่ผู้ช่วยของปี้หมิงจูเล่ามา ถ่ายทอดเล่าให้เจียงเฉิงฟังทั้งหมด

เจียงเฉิงได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดแล้ว คิ้วขมวดย่นขึ้นแน่น ตามสภาพภัยพิบัติเลือดตกยางออกในครั้งนี้ น่ากลัวปี้หมิงจูต้องประสบวิกฤตเลวร้ายมากกว่าจะมีโอกาสโชคดี

“แล้วตอนนี้หล่อนถูกส่งไปถึงโรงพยาบาลแล้วใช่ไหม？” เจียงเฉิงมองหน้าต่งเหล่ยถาม

“ดูเหมือนไปที่โรงพยาบาลในท้องที่เมืองซ่างหมิง”

“พวกเรารีบไปที่นั่นเดี๋ยวนี้เลย ถึงยังไงก็จะต้องไม่ปล่อยให้ประธานปี้ตายไปแบบนี้” ขณะที่เจียงเฉิงพูดไป พลางก็ไปที่ตู้ยาส่วนตัวหยิบอุปกรณ์รักษาพยาบาลที่จะใช้

เขารู้ดี ถ้าหากเขาไม่รีบไป ก็คือปี้หมิงจูต้องตายเป็นแน่

“แต่ว่า พวกเราไปตอนนี้จะทันหรือ？” ต่งเหล่ยรู้ดีว่าเมืองหลูหยางห่างจากเมืองซ่างหมิงแม้จะไม่ใช่ไกลมาก การขับรถไปก็ต้องใช้เวลาอย่างน้อยก็ต้องมีสี่ชั่วโมงกว่าจะถึง ถึงเวลาไปถึงนั้นแล้ว น่ากลัวปี้หมิงจูคงหมดลมหายใจแล้ว

“ต้องทันสิ ฝีมือขับรถของผมเอาได้อยู่！”

เจียงเฉิงพูดไปพลาง และก็รีบเดินออกไปทางข้างนอก ต่งเหล่ยมาถึงตอนนี้ก็ไม่มีอะไรต้องคิดแล้ว ทั้งหมดก็ต้องโทษที่ตัวเขา ถ้าตั้งแต่แรกยอมเชื่อที่เจียงเฉิงพูด ให้รั้งขวางปี้หมิงจูไว้ ก็คงไม่เกิดเรื่องถึงขนาดนี้