บทที่ 342 คาถากวนใจ

“ฉันไม่ได้มาพบหมอ ฉันมาที่นี่เพื่อพบคุณ” หุ้ยจงเสียงยิ้มและนั่งตรงหน้าสวี่ฉิง

สวี่ฉิงรู้สึกแปลกเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดของหุ้ยจงเสียง เธอไม่เคยเห็บุคคลนี้มาก่อน แต่เขาบอกว่าเขามาหา เธอจึงตื่นตัวขึ้นอย่างมาก

“นายเป็นใคร? จะทำอะไร” สวี่ฉิงรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ อย่างไรก็ตามก่อนหน้านี้มีคนพยายามทำร้ายเธอ ดังนั้นเธอจึงระวังตัวอย่างมาก

แต่ผู้ชายคนนี้ดูสุภาพและไม่ดหมือนคนร้าย แต่ว่าท่าทของเขาแปลกจริง

“คุณไม่จำเป็นต้องรู้ว่าฉันเป็นใคร คุณแค่ต้องรู้ว่า ตอนนี้ใกล้ถึงเวลาเลิกงานแล้ว และฉันมาที่นี่เพื่อรับคุณเลิกงาน” หุ้ยจงเสียงหยิบกระดาษยันต์ออกมา และโยนให้มันไปติดที่หน้าอกของสวี่ฉิง จากนั้นยันต์ก็เผาไหม้จนหมดสิ้น

เดิมสวี่ฉิงตกใจอย่าง แต่เมื่อกระดาษยันต์ติดอยู่ที่หน้าอกขอกเธอแล้วเผาไหม้จนสิ้น เธอรู้สึกได้ว่าตนเบลอเล็กน้อย

“สวี่ฉิง? คุณเป็นอะไรไปเหรอ?”

จู่ๆสวี่ฉิงก็ได้ยินเสียงของเจียงเฉิง เมื่อเธอเงยหน้าขึ้น เธอเห็นเจียงเฉิงนั่งอยู่ตรงหน้าเธอ และมองมาที่ตนด้วยความเป็นห่วง

“เจียงเฉิง? คุณกลับมาได้ไง? คุณไปที่เมืองซ่างหมิงแล้วไม่ใช่เหรอ?” สวี่ฉิงมองไปที่เจียงเฉิงด้วยความประหลาดใจและถาม

ก่อนที่เจียงเฉิงจะไป เขาได้โทรหาสวี่ฉิงแล้ว ฉะนั้นสวี่ฉิงรู้ว่าเจียงเฉิงไปแล้ว

“ฉันรีบรับคุณเลิกงานไงล่ะ ก็เลยรีบกลับมาก่อน” เจียงเฉิงที่อยู่ตรงหน้าสวี่ฉิงยิ้มและพูดกับเธอ จากนั้นเขาลุกขึ้นและพูดว่า “มันดึกแล้ว เรากลับบ้านกันก่อนเถอะ”

“ได้เลย” สวี่ฉิงไม่ได้สงสัย แต่เธอยิ้มแล้วตอบรับ

สวี่ฉิงเก็บของเล็กน้อย จากนั้นก็ควงแขนของเจียงเฉิงที่อยู่ตรงหน้าตนไว้ ทั้งคู่เดินออกจากห้องทำงานด้วยกัน พวกเขาเดินออกไปทางออกโรงพยาบาล

หุ้ยจงเสียงมองดูสาวงามที่ควงแขนตนอยู่ เขาภูมิใจอย่างมาก จากนั้นทั้งสองก็เดินออกนอกโรงพยาบาลไป ตบอดทางนั้นมีแพทย์หลายคนที่รู้จักสวี่ฉิงทักทายเธอ

สวี่ฉิงก็ตอบอย่างมีความสุขเช่นกัน ไม่ต่างที่ผ่านมา แต่สิ่งที่คนเหล่านี้รู้สึกว่าแปลกใจคือ สามีของสวี่ฉิงคือเจียงเฉิงแท้ๆ แต่ทำไมวันนี้เธอถึงควงผู้ชายคนอื่นเอาไว้? หรือว่าเขาเป็นพี่ชายของสวี่ฉิง?

แต่พอคิดแบบนี้ก็ไม่มีใครสงสัยต่อ

เมื่อเห็นว่าสวี่ฉิงและหุ้ยจงเสียงกำลังจะออกจากโรงพยาบาล ทันใดนั้นหลินหยุนเอ๋อก็เห็นสวี่ฉิง และยังเห็นว่าสวี่ฉิงควงแขนของชายแปลกหน้าเอาไว้อีกด้วย ทันใดนั้นหลินหยุนเอ๋อมึนงงขึ้นมาในทันที

เพราะสวี๋ฉิงเป็นครูของหลิยหยุนเอ๋อ และเธอสนิทกับเจียงเฉิงอย่างมาก ดังนั้นเธอจึงไม่สามารถเพิกเฉยเมื่อเห็นสถานการณ์นี้

“อาจารย์คะ อาจารย์!”

หลินหยุนเอ๋อตะโกนและรีบวิ่งไปหาสวี่ฉิง

“หยุนเอ๋อ มีอะไรเหรอ?” สวี่ฉิงได้ยินเสียงตะโกนของหลินหยุนเอ๋อ เธอหันไปอย่างรวดเร็วและถาม

“อาจารย์จะไปทำอะไรกับเขา?” หลินหยุนเอ๋อเหลือบมองชายแปลกหน้าข้างๆ สวี๋ฉิงด้วยความระแวดระวังอย่างยิ่ง

"หยุนเอ๋อเป็นอะไรไปรึเปล่า? ฉันก็ต้องกลับบ้านกับเขายังไงล่ะ” สวี่ฉิงเหลือบไปมองที่เจียงเฉิง และถามหยุนเอ๋อด้วยความรู้สึกแปลกใจ

“จะกลับบ้านเหรอ? แต่เขา...”

“เอาละ ที่รักเราขึ้นรถก่อนกันเถอะ อีกสักพักยังมีเรื่องสำคัญต้องทำนะ” หุ้ยจงเสียงกล่าวขณะที่เขาโอบไหล่ของสวี่ฉิง และส่งเธอเข้าไปในรถ

หุ้ยจงเสียงก็กลัวว่าถ้ายิ่งอยู่ตรงนี้นานก็ยิ่งอันตราย จึงคิดจะรีบพาสวี่ฉิงออกไป เขาเลยไม่สนใจคนที่ชื่อหลินหยุนเอ๋อร์ หลังจากขึ้นรถแล้วพวกเขาก็ออกจากตรงนั้นไป