บทที่ 348 คนที่กล้ายืนหยัดเพื่อสิ่งที่ถูกต้อง 2

เจียงเฉิงเองก็รู้ ในสังคมปัจจุบัน ทุกคนไม่ต้องการสร้างปัญหา ต่างคนต่างก็ทำท่าทีราวกับว่าเรื่องทุกอย่างไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับตน คนที่ออกตัวเพื่อความเป็นธรรมอย่างเขาและสวี่ฉิงนั้นมีน้อยมาก

“ผู้หญิงที่อยู่ข้างหน้าคุณเป็นพยานได้ ว่าคุณแตะเนื้อต้องตัวเธอ” สวี่ฉิงพูดด้วยความโกรธและมองไปที่ผู้หญิงคนนั้น ผู้หญิงคนนั้นถูกเอาเปรียบ ดังนั้นเธอคงจะไม่กลัวที่จะเป็นพยานอย่างแน่นอน

แต่หญิงสาวหันกลับมามองชายผู้ดุที่อยู่ข้างหลังเธอ และเห็นมีดในมือของเขา เธอส่ายหน้าด้วยสีหน้าขาวซีดอย่างตกใจ แล้วพูดว่า “เปล่า เขาไม่ได้แตะต้องตัวฉัน ก็แค่คนเยอะเกินไป เขาบังเอิญมาโดนฉันแค่นั้นเอง”

เมื่อสวี่ฉิงได้ยินคำพูดของหญิงสาว เธอก็หมดคำจะพูดทันที ทั้งๆที่ตนออกตัวเพื่อช่วยผู้หญิงคนนี้ แต่ตัวเธอเองกลับไม่กล้ายอมรับซะงั้น

“เธอนี่มันยุ่งเรื่องชาวบ้านเก่งจริงๆ เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับเธอ!” ผู้หญิงคนนั้นกลัวว่าชายอันธพาลจะทำร้ายตัวเอง เธอจึงช่วยชายอันธพาลประณามสวี่ฉิง

"คุณนี่มัน...."

สวี่ฉิงรู้สึกโกรธกับคำพูดของผู้หญิงคนนี้จริงๆ ตอนนี้เธอไม่รู้ว่าจะพูดอะไร

“ฮ่าฮ่าฮ่า หญิงโง่เขลาอย่างแกทำตัวเป็นฮีโร่ ทุกคนบอกแล้วว่าผมไม่ได้แตะต้องตัวเธอ เธอกล้าใส่ร้ายผมงั้นเหรอ ถ้าวันนี้ผมไม่สั่งสอนคุณสักหน่อย คุณก็คงไม่รู้จักคำว่าตายสินะ” ชายอัธพาลพูดและเดินเข้าหาสวี่ฉิง เพราะถึงจะว่ายังไงสวี่ฉิงก็สวยกว่าผู้หญิงคนนั้นอยู่มาก

หญิงสาวที่เคยถูกชายคนนี้แตะเนื้อต้องตัว เมื่อเห็นว่าชายอัธพาลเดินไปหาสวี่ฉิง เธอเองก็โล่งใจ ในที่สุดเธอก็รอดแล้ว คนอื่นจะเป็นยังไงก็ช่างมันไม่เกี่ยวกับตนหรอก

“นายกล้าเหรอ!” สวี่ฉิงกล่าวอย่างเย็นชาทันที

“ทำไมฉันไม่กล้า? คุณกล้าใส่ร้ายฉัน ฉันก็จะถอดเสื้อผ้าคุณออกให้หมดบนรถนี้เลย ให้คุณได้จำขึ้นใจ” ชายอัธพาลอาศัยการที่มีมีดอยู่ในมือ คนรอบๆต่างก็กลัวเขา ฉะนั้นเขาเองก็เย่อหยิ่งจองหองมาก

“กล้าลงมือกับภรรยาของผม คุณถามผมสักคำหรือยัง?” เจียงเฉิงยืนอยู่ตรงหน้า สวี่ฉิงจ้องมองอย่างเย็นชาไปที่ชายอันธพาลที่อยู่ตรงหน้าเขา

“ไอ้หนุ่ม นายเนี่ยนะคู่ควรกับภรรยาที่สวยขนาดนี้? ผมเกรงว่าหล่อนเป็นสาวขายบริการมากกว่ารึเปล่า?” ชายอันธพาลมองเจียงเฉิงด้วยความดูถูกและพูด

ในสายตาของผู้ชายคนนี้ ถ้าเป็นผู้หญิงที่แต่งตัวสวย เขาจะมองว่าเป็นสาวขายบริการ

“ถ้ายังปากหมาแบบนี้อยู่ เชื่อไหมว่าผมจะจับคุณโยนจากรถไป?” เจียงเฉิงกล่าวและมองชายอันธพาลอย่างเย็นชา

“ไม่รู้ที่ต่ำที่สูงอีกแล้ว!”

แววตาที่โหดเหี้ยมฉายแววในดวงตาของชายอันธพาล เขารู้ว่าถ้าเขาไม่แทงใครสักคนละก็ ต่อไปนี้เขาคงอยู่ในวงการนี้ต่อไม่ได้แล้ว

เมื่อนึกเช่นนี้ ชายอันธพาลใช้มีดแทงเจียงเฉิงทันที แต่เจียงเฉิงเอื้อมมือไปคว้าข้อมือของเขาเอาไว้ จากนั้นผลักและดึงกลับ แขนของเขาหลุดออกทันที

"โอ๊ย…….”

ชายอันธพาลไม่สามารถถือมีดต่อได้อีก เขาปล่อยมือทันที จากนั้นเขามองไปที่ เจียงเฉิงและตะโกนว่า "คุณทำอะไรกับฉัน?"