บทที่ 350 นารีเป็นเหตุ 2

ไม่นานพนักงานเสิร์ฟก็เสิร์ฟน้ำซุปรสเผ็ดให้กิน อย่าว่าแต่กินเลย แค่ดมก็รู้สึกแสบจมูกแล้ว แต่เจียงเฉิงถูกใจอย่างมาก

“ ที่รัก คุณกินเผ็ดเก่งไม่ใช่เหรอ? กินเถอะ” เจียงเฉิงใส่ลูกชิ้นและหมูลงหม้อพร้อมพูด

"กินก็กิน!"

แม้ว่าสวี่ฉิงจะชอบอาหารรสเผ็ด แต่เธอไม่เคยกินหม้อไฟรสเผ็ดขนาดนี้มาก่อน เธอเลยต้องกัดฟันกิน หลังจากที่กินเนื้อเข้าไปคำแรก เธอรู้สึกว่ากลิ่นเผ็ดมันฉุนเข้าจมูก แต่ยังพอรับได้ เธอก็เลยกินคำที่สองเข้าไป

เมื่อสวี่ฉิงกินเข้าไปสามคำ เธอรู้สึกว่ากระเพาะของคนร้อนผ่าวมาก

“อ่า ฉันไม่ไหวแล้ว” สวี่ฉิงเหงื่อตกอย่างแรง เธออ้าปากน้อยๆค้าง จากนั้นก็ใช้มือพัดลม

เห็นได้ชัดว่าสวี่ฉิงเผ็ดมากจริงๆ แต่เจียงเฉิงกลับกินอย่างเอร็ดอร่อย ราวกับว่ามันไม่เผ็ดเลย และ สวี่ฉิงจึงต้องรีบดื่นเครื่องดื่มเพื่อระงับความเผ็ด

“เฮ้ แค่นี้ก็ไม่ไหวแล้วเหรอ? ต่อไปต้องเรียกฉันว่าพี่ชาย รู้ไหม?” เจียงเฉิงมองสวี่ฉิงอย่างภาคภูมิใจและพูด

"ไสหัวไป!"

สวี่ฉิมองบนใส่เจียงเฉิง ไอสารเลวนี่อยากเอาเปรียบตน

เมื่อเจียงเฉิงภูมิใจ ทันใดนั้นชายอ้วนร่างใหญ่ที่นั้งอยู่โต๊ะข้างๆ ตบโต๊ะอย่างกะทันหัน “หึ กล้าดียังไง!”

เจียงเฉิงหันไปมองด้วยความสงสัย และชายอ้วนก็มองมาที่เจียงเฉิงเหมือนกัน

“สาวสวยขนาดนี้ นายไม่ถนุดถนอม แต่กลับให้นางกินหม้อไฟที่เผ็ดขนาดนี้อีก ไม่เข้าท่าเอาซะเลย” ชายอ้วนลุกขึ้นอย่างโกรธเคืองและเดินไปยืนตรงหน้าสวี่ฉิงแล้วพูดว่า “คนสวย ไปกินที่โต้ะเราเถอะ โต๊ะเราเป็นหม้อสองซุป มีซุปที่ไม่เผ็ด”

“ไม่เป็นไรค่ะ” แม้ว่าสวี่ฉิงจะเผ็ดมาก แต่เธอก็ปฏิเสธคำเชิญของชายอ้วนไป

“พี่ชาย ผมพาภรรยาของผมมากินข้าว เกี่ยวอะไรกับคุณ?” เจียงเฉิงถามและมองไปที่ชายอ้วน

“ทำไมถึงไม่เกี่ยวกับฉัน?”

ชายอ้วนเบิกตากว้างแล้วพูดว่า “ผู้หญิงสวยขนาดนี้ นายกลับทำร้ายเธอแบบนี้ ฉันทนดูไม่ไหวแล้ว หรือว่าเราสองคนมาแข่งกัน ถ้านายแพ้ก็ก็ให้ภรรยานายไปกินที่โต๊ะฉัน ถ้านายชนะ นายจะขอให้ฉันทำอะไรก็ได้”

เมื่อเจียงเฉิงได้ยินเช่นนี้ เขาก็มองไปที่สวี่ฉิงอย่างช่วยไม่ได้ มิน่าละโบราณเขาว่านารีเป็นเหตุ ตนพาภรรยามากินข้าวยังทำให้คนอื่นขุ่นเคืองได้

“ได้เลย แข่งอะไร” เจียงเฉิงถามโดยไม่กลัว

"แข่งยังไงได้หมดเลย ต่อสู้ แข่งเรื่องรวย หรืออะไรก็ได้” ชายอ้วนคนนี้เป็นเจ้าของร้านอาหาร ดังนั้นเขาจึงไม่กลัวคำร้องขอของเจียงเฉิง