บทที่ 351 สิบนาที

เจียงเฉิงและสวี่ฉิงเห็นคนจำนวนมากเดินเข้ามาอย่างมีพลังอำนาจ ก็เลยรีบยืนนิ่งอยู่กับที่ทันที ก่อนหน้านั้นเจียงเฉิงแค่ลงโทษนักเลงชายคนนี้เบาๆเท่านั้น ดังนั้นจึงไม่ได้ทำให้เขาแขนหลุด ใช้เวลาไม่นานก็หายดีแล้ว

ตอนนี้เห็นนักเลงชายคนนี้ในมือถือไม้เบสบอล เห็นได้ชัดว่าเขาหายเป็นปกติแล้ว

เจียงเฉิงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะอย่างจนปัญญา เดิมทีเขาคิดจะลงโทษเจ้าหมอนี่นิดหน่อยทำให้เขาสำนึกผิด แต่คิดไม่ถึงว่าเขาไม่เพียงไม่สำนึกผิด แต่กลับพาคนมาเพื่อแก้แค้นตนเอง

“ที่รัก คุณเห็นสถานการณ์แบบนี้ คุณไม่กลัวเหรอ?” เจียงเฉิงมองไปที่สวี่ฉิงที่อยู่ข้างๆ กลับไม่แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย ไม่เหมือนเมื่อก่อน เห็นคนมากมายขนาดนี้ต้องตกใจกลัวจนซ่อนตัวอยู่ข้างหลังตนเองแล้ว

“ฉันกลัวอะไร มีคุณอยู่ไม่ใช่เหรอ?” สวี่ฉิงกรอกตาใส่เจียงเฉิง ตอนนี้สวี่ฉิงกับเจียงเฉิงได้ผ่านประสบการณ์มามากมาย เห็นเรื่องน่าหวาดกลัวก็ตั้งสติได้แล้ว ในเมื่อฝีมือของเจียงเฉิงเธอก็รู้ดี เธอเลยไม่มีอะไรต้องกังวล

เมื่อเจียงเฉิงเห็นท่าทีของสวี่ฉิงเช่นนี้ ก็รู้สึกพึงพอใจ ซึ่งแสดงให้เห็นว่าความรู้สึกปลอดภัยที่เขามีให้กับสวี่ฉิงมันมากพอ ดังนั้นจึงทำให้เธอรู้สึกวางใจได้มากขนาดนี้

“ไอ้หนุ่ม ดูเหมือนว่าความทุกข์ทรมานที่นายได้รับยังไม่พอใช่ไหม?” เจียงเฉิงเห็นผ้าพันแผลบนหัวของนักเลงชาย และยังมีรอยข่วนบนร่างกาย ซึ่งเห็นได้ชัดว่าเป็นอาการรับบาดเจ็บที่ก่อนหน้านี้เขาได้กระโดดลงจากรถบัส

เมื่อนักเลงชายได้ยินเจียงเฉิงพูดเช่นนี้ ในใจก็รู้สึกกล้าหาญและโกรธขึ้นมาทันที เขาเคยก่ออาชญากรรมบนรถบัสคันนั้นหลายครั้ง ไม่เคยมีใครมายุ่งวุ่นวาย วันนี้ไม่เพียงมีคนมายุ่ง แล้วยังทำให้ตนเองต้องบาดเจ็บอีกด้วย แน่นอนเขาต้องทนไม่ได้อยู่แล้ว

นักเลงชายพร้อมกับคนที่เขาพามา ล้อมเจียงเฉิงและสวี่ฉิงไว้ทันที

“ไอ้เลว รู้มั้ยว่ากูเป็นใคร?” นักเลงชายมองไปที่เจียงเฉิงอย่างเย่อหยิ่งแล้วถาม

“นายเป็นใครเกี่ยวอะไรกับฉันเหรอ?” เจียงเฉิงพูดและหัวเราะอย่างเย็นชา

“กูชื่อติงเหวิน พี่ชายของกูคือติงหวู่ตี๋ ตอนนี้นายกลัวแล้วหรือยัง?” นักเลงชายพูดและมองไปที่เจียงเฉิงอย่างภาคภูมิใจ

“ติงหวู่ตี๋?” สวี่ฉิงขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อนี้

ถูกต้อง นักเลงชายคนนี้คือน้องชายของติงหวู่ตี๋ เหตุผลที่เขากล้าเหิมเกริมบนรถบัสขนาดนั้น และยังกล้าใช้มีดแทงคน ก็เพราะเขารู้สึกว่ามีพี่ชายตนเองคอยให้ท้าย ดังนั้นเขาจึงไม่กลัว

ติงหวู่ตี๋เป็นถึงหัวหน้าแก๊งของเมืองหลูหยาง ไม่ว่าใคร ที่อยู่ในเมืองหลูหยางก็ต้องไว้หน้าเขาบ้าง ดังนั้นติงเหวินถึงกล้าเหิมเกริมได้ถึงเพียงนั้น

เมื่อติงเหวินเห็นท่าทีของสวี่ฉิง เห็นได้ชัดว่ารู้จักชื่อพี่ชายของตนเอง ดังนั้นเขาจึงได้ใจขึ้นมาทันที เขาถามอย่างเย่อหยิ่ง “เป็นไง? รู้จักพี่ชายของฉันแล้ว ตอนนี้กลัวแล้วสินะ”

“อืม กลัวแล้ว” สวี่ฉิงกรอกตามองเจ้าหมอนี่แล้วพูดอย่างเย็นชา

“ถึงจะกลัวแต่ก็สายไปแล้ว ตอนนี้คุกเข่าขอโทษฉันซะ แล้วค่อยนอนกับฉันสักสองสามคืน แล้วฉันจะปล่อยพวกเธอไป เป็นยังไง?” ติงเหวินมองไปที่สวี่ฉิงด้วยสายตาที่ลามก ในเมื่อสวี่ฉิงคนนี้ก็มีรูปร่างหน้าตาที่สุดยอดจริงๆ

ก่อนหน้านี้ตอนอยู่บนรถบัส ติงเหวินไม่ทันมองชัดเจน แต่ตอนนี้เขาเห็นขาของสวี่ฉิงที่ห่อหุ้มด้วยผ้าไหมสีดำ เขารู้สึกว่าสาวงามคนนี้ช่างวิเศษสุดยอดจริงๆ

“ที่แท้ติงหวู่ตี๋เจ้าหมอนั่นเป็นพี่ชายของนาย” เจียงเฉิงมองไปที่ติงเหวินและพูดอย่างเย็นชา

“ถูกต้อง หรือว่านายรู้จักพี่ชายของฉัน?” ติงเหวินฟังจากน้ำเสียงของเจียงเฉิง ดูเหมือนจะรู้จักพี่ชายของตนเอง

“รู้จัก ในหลูหยางมีใครที่ไม่รู้จักพี่ชายของนายล่ะ” เจียงเฉิงพูดพร้อมกับหัวเราะเย็นชา เป็นเรื่องจริงที่ติงหวู่ตี๋มีชื่อเสียงโด่งดังมาก สามารถเป็นผู้นำแก๊ง เป็นเรื่องที่ไม่ง่ายเลยจริงๆ

“รู้จักก็ดีแล้ว ตอนนี้นายยังกล้าที่จะหยิ่งยโสขนาดนั้นอีกมั้ย?” ติงเหวินมองเจียงเฉิงและพูดอย่างเยาะเย้ย