บทที่ 362 คุยโวโอ้อวด

อาจารย์ฉีไออย่างหนัก พร้อมกับหายใจหอบแฮกๆ เหมือนกับว่าเป็นหอบหืด มองดูแล้วทุกข์ทรมานมาก

“หลินหยุนเอ๋อ เป็นเพราะเธอ ที่พยายามจะให้อาจารย์ดื่มเหล้า ถ้าอาจารย์เป็นอะไรไป ฉันจะดูว่าเธอจะอธิบายกับเพื่อนๆทั้งหมดว่ายังไง”หลี่ซูถิงรีบคว้าโอกาสเหน็บแนมหลินหยุนเอ๋อทันที

“ไม่ต้องพูดเรื่องพวกนี้แล้ว หายาให้อาจารย์ก่อนเถอะ”เซี่ยหร่านเห็นเวลานี้หลี่ซูถิงยังพูดเหน็บแนมหลินหยุนเอ๋ออยู่ เลยรีบเดินเข้ามาพูด

เซี่ยหร่านใช้มือลูบคลำตัวของอาจารย์ฉีอยู่สักพักหนึ่ง จากนั้นถึงได้หยิบยาออกมาจากกระเป๋าเสื้อ ตามด้วยให้อาจารย์ฉีกินลงไป

หลังจากกินยาลงไป ในที่สุดอาจารย์ฉีก็ค่อยๆดีขึ้น เพื่อนๆที่ก่อนหน้าตึงเครียด เวลานี้ก็ถือว่าผ่อนคลายกังวลลงแล้ว

“โชคดีที่อาจารย์ไม่เป็นไร”หลี่ซูถิงพูดแล้วตาขวางใส่หลินหยุนเอ๋อ

หลินหยุนเอ๋อเห็นท่าทางอาจารย์ของตัวเองเป็นอย่างนั้น ภายในใจก็รู้สึกโทษตัวเอง เพราะฉะนั้นหลังจากที่เธอได้ยินคำนั้นของหลี่ซูถิง ก็ยิ่งรู้สึกละอายใจมากขึ้น

ทันใดนั้นดวงตาคู่สวยของหลินหยุนเอ๋อมีน้ำตาคลอเบ้า เหมือนกับว่าจะร้องไห้ออกมา

“ไม่โทษหยุนเอ๋อหรอก ที่สำคัญคือวันนี้ฉันเห็นพวกเธอโตแล้ว จะเข้าสังคมแล้ว ฉันก็ดีใจ เพราะฉะนั้นดื่มเหล้าเล็กน้อยก็ไม่เป็นไรหรอก”อาจารย์ฉีไม่อยากโทษคนที่อยู่ตรงนี้แม้แต่คนเดียว อีกอย่างเหล้านี้ตัวเธอก็เป็นคนดื่มมันเอง ไม่เกี่ยวกับคนอื่นหรอก

“อาจารย์ฉี คุณป่วยยังไม่หายดีเหรอคะ”หลินหยุนเอ๋อได้ยินอาจารย์ฉีพูดช่วยตัวเอง เลยรีบถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง

“ใช่นะสิ นี่ครึ่งปีแล้วยังหนักอยู่ ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นอะไร”อาจารย์ฉียิ้มเจื่อนๆอย่างจนปัญญา ถึงยังไงร่างกายของเธอก็ไม่ดีมาโดยตลอด งั้นก็เลยไม่สนใจเอาซะเลย

หลินหยุนเอ๋อเห็นท่าทางของอาจารย์ฉี จู่ๆภายในใจก็รู้สึกเจ็บแปลบ ทันใดนั้นเธอก็นึกถึงเจียงเฉิงขึ้นมาได้ เลยรีบมองไปทางเจียงเฉิงที่อยู่ด้านข้าง

“อาจารย์ฉี แฟนหนุ่มของฉันเป็นหมอค่ะ คุณให้เขาดูอาการของคุณเถอะค่ะ”หลินหยุนเอ๋อรู้ว่าเจียงเฉิงชำนาญทางด้านการแพทย์ ไม่ว่าจะเป็นในโรงพยาบาล หรือในคลินิกของตัวเอง ต่างรักษาโรคยากๆมาเยอะแล้ว

เพราะฉะนั้นหลินหยุนเอ๋อเลยเชื่อใจเจียงเฉิงมาก ว่าจะรักษาอาจารย์ของตัวเองได้แน่นอน

“อาจารย์ฉี ผมสามารถลองตรวจดูได้ครับ”เจียงเฉิงได้ยินหลินหยุนเอ๋อพูด เลยรีบยิ้มและพูดกับอาจารย์ฉี

“ในเมื่อ…..”

“นี่ นายคิดว่าตัวเองเป็นใคร? ยังคิดที่จะรักษาโรคให้อาจารย์ฉีของพวกเรา? คิดว่าตัวเองเป็นคนสำคัญน่าสนใจแล้วใช่ไหม?”

เดิมทีอาจารย์ฉีจะพูดว่าในเมื่อเป็นแฟนขอหลินหยุนเอ๋อง ตรวจดูหน่อยก็ไม่เป็นไร แต่จู่ๆฟู่เฉียนก็ตะคอกใส่เจียงเฉิงด้วยความไม่พอใจขึ้นมา

“ทำไมเหรอครับ?คุณไม่เชื่อใจความชำนาญทางการแพทย์ของผมเหรอ?”เจียงเฉิงยักคิ้วขึ้น ยิ้มมุมปากมองฟู่เฉียน

ฟู่เฉียนได้ยินเจียงเฉิงพูด หัวเราะอย่างเยือกเย็น สีหน้าท่าทางเยาะเย้ยใส่เจียงเฉิง

“เชื่อนาย? นายมีอะไรคู่ควรคุ้มค่าที่จะให้ฉันเชื่อ? ก็แค่หมอเล็กๆ”ฟู่เฉียนหัวเราะอย่างเย็นชา พูดว่า“ฉันจะบอกนายให้นะ ทั้งหลูหยาง มีแค่หมอคนเดียวที่คู่ควรจะรักษาอาจารย์ฉี”

“ใครเหรอครับ?”เจียงเฉิงถามด้วยความสงสัย

“นั่นก็คือโรงพยาบาลเมืองหลูหยางที่หนึ่ง เจียงเฉิง หมอเทวดาเจียง”ฟู่เฉียนพูดด้วยสีหน้าท่าทางลำพองใจ เหมือนกับว่าตัวเองเป็นเจียงเฉิงซะเอง

“หมอเทวดาเจียง？”

จู่ๆก็มีผู้หญิงคนหนึ่งพูดขึ้น”ฉันนึกออกแล้ว เหมือนจะมีหมอคนนี้อยู่ เก่งมาก ช่วยชีวิตลูกของฟางเจี้ยนกั๋วด้วย”

“ฟู่เฉียน หรือว่าหมอเทวดาเจียงคนนั้น นายก็รู้จัก?”เป็นผู้หญิงอีกคนหนึ่งที่มองไปละถามฟู่เฉียนด้วยความแปลกใจ