บทที่ 363 ขอหมอเทวดาเจียงโปรดอภัย

เมื่อฟู่เฉียนที่กำเริบเสิบสานได้ยินเพื่อนที่อยู่บริเวณโดยรอบพูดคุยกัน สีหน้าก็กลายเป็นดูไม่ได้ขึ้นมา เพราะฟู่เฉียนไม่เคยเจอกับหมอเทวดาเจียงเลยด้วยซ้ำ

เขาแค่เคยได้ยินพ่อของเขาเคยพูด ว่าเจอหมอเทวดาเจียงที่โรงพยาบาล อีกทั้งอยู่ในห้องผู้ป่วยของปี้หมิงจู ส่วนรายละเอียดสถานที่ลึกๆแล้วฟู่เฉียนไม่รู้

“แค๊กๆ หมอเทวดาเจียงเป็นคนใหญ่โตขนาดนั้น แน่นอนว่าต้องมีหลายคนไปเชื้อเชิญ เขาจะต้องยุ่งแน่นอน ต่อให้ฉันเรียกมา ก็ไม่แน่ว่าเขาจะมาได้นะ”ฟู่เฉียนรีบพูดอธิบาย

“ไม่แน่นะ ตอนนี้เย็นแล้ว พอดีกับหมอเทวดาเจียงค่อนข้างว่าง ไม่ว่ายังไงคุณลองโทรดูก็ได้นิ”เจียงเฉิงพูดขึ้นอย่างราบเรียบ

ฟู่เฉียนได้ยินเจียงเฉิงพูดพยายามให้ตัวเองโทร ภายในใจก็ยิ่งไม่พอใจเพิ่มมากขึ้น

“นายคิดว่าหมอเทวดาเจียงจะเป็นคนแบบนายเหรอ? มีเวลาที่จะไปร่วมงานจบการศึกษาของคนอื่นเพื่อเกาะคนอื่นกิน? ไม่เคยเห็นโลกกว้างเอาเสียเลย”ฟู่เฉียนพูดและมองเจียงเฉิงด้วยสายตาเหยียด

ตามที่ฟู่เฉียนดู เจียงเฉิงแต่งตัวอย่างนี้มา จะต้องมาเกาะกินโดยเฉพาะอย่างแน่นอน เป็นคนไม่เคยเห็นโลกกว้างเลยแม้แต่นิดเดียว

ความจริงฟู่เฉียนก็ไม่ใช่ว่าไม่อยากโทรศัพท์หรอก แต่เขาไม่มีเบอร์โทรศัพท์ติดต่อจริงๆ อีกอย่างต่อให้เขามีเบอร์โทรศัพท์ เขาก็ไม่รู้จักเจียงเฉิง พอถึงตอนนั้นจะพูดยังไงล่ะ

ตอนที่ฟู่เฉียนกำลังคิด อาจารย์ฉีที่อยู่อีกด้านก็ไอหนักมากขึ้น เหมือนว่าอาการหนักอย่างไรอย่างนั้นแหละ

“ฟู่เฉียน สรุปว่านายจะเอายังไง? ไม่ยอมให้แฟนของฉันรักษาอาจารย์ฉี แถมไม่ยอมโทรหาหมอเทวดาเจียง นายไม่อยากให้อาจารย์ฉีหายใช่ไหม?”หลินหยุนเอ๋ออยู่อีกด้านมองฟู่เฉียนด้วยสายตาเย็นชา

ตั้งแต่ตอนเจียงเฉิงกับหลินหยุนเอ๋อมาที่นี่ พวกเธอถูกกลั่นแกล้งรังแกมาตลอด ตอนนี้หลินหยุนเอ๋อไม่อยากจะทนละ

ฟู่เฉียนเห็นสีหน้าท่าทางไม่สู้ดีของอาจารย์ฉี เลยรู้สึกลำบากใจ ถึงยังไงก่อนหน้านี้เขาก็พูดว่าตัวเองรู้จักหมอเทวดาเจียง ตอนนี้ถ้าไม่ยอมโทรล่ะก็ แบบนั้นโคตรแย่เลย

“ได้ ฉันจะโทร แต่ฉันก็ไม่แน่ใจนะว่าหมอเทวดาเจียงจะรับสายไหม”ฟู่เฉียนพูดแล้วก็แกล้งทำท่าหยิบโทรศัพท์ออกมา จากนั้นก็โทรออกไปเบอร์หนึ่ง

โทรศัพท์ของเจียงเฉิงไม่ได้ดังขึ้น แต่ทว่าฟู่เฉียนกลับวางโทรศัพท์ลง แล้วพูดว่า“ดูสิ ฉันบอกแล้วว่าหมอเทวดาเจียงยุ่ง ไม่รับสายโทรศัพท์ฉันเลย”

“ไม่เป็นไรหรอก ต่อไปยังมีโอกาส นายกับหมอเทวดาเจียงไม่ใช่เพื่อนเล่นกันตั้งแต่เด็กเหรอ ต่อไปพูดไปไม่กี่คำ เขาก็รักษาโรคให้อาจารย์ฉีได้แล้ว”หลี่ซูถิงพูดอยู่ด้านข้างด้วยความลำพองใจ

“ใช่ๆ ต่อไปยังมีเวลาโอกาสอีกเยอะ ไม่ต้องรีบร้อน”

“ชั้นเรียนของพวกเราก็ยังเป็นฟู่เฉียนที่ดี คิดไม่ถึงว่าจะเป็นเพื่อนเล่นสมัยเด็กของหมอเทวดาเจียงด้วย”

คนจำนวนไม่น้อยรีบประจบสอพลอขึ้นมา อีกทั้งฟู่เฉียนก็คุยโม้ไม่ได้เกรงใจถ่อมตนเลยแม้แต่น้อย

ส่วนหลินหยุนเอ๋อหัวเราะจนจะไม่ไหวอยู่อีกด้าน

“หยุนเอ๋อ ตลกมากใช่ไหม?”เจียงเฉิงถามหลินหยุนเอ๋อด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำขึ้นมา

“หมอเจียง คิดไม่ถึงเลยนะคะ วันปกติคุณทำตัวประพฤติดี เวลานี้คุณจะร้ายขนาดนี้ ”หลินหยุนเอ๋อก็รู้จุดมุ่งหมายของเจียงเฉิงคืออีกประเดี๋ยวเดียวจะทำให้ฟู่เฉียนอับอายขายหน้า เพราะฉะนั้นเลยไม่เปิดเผยฐานะของตัวเอง

“ผู้ชายไม่ร้ายผู้หญิงไม่รัก”เจียงเฉิงยิ้มและพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำกับหลินหยุนเอ๋อ

“ร้ายกาจ”หลินหยุนเอ๋อหัวเราะคิกคักกับเจียงเฉิง

ฟู่เฉียนที่อยู่อีกด้าน เห็นเจียงเฉิงกับหลินหยุนเอ๋อเกี้ยวพาราสีกันอยู่ ไฟในใจก็ร้อนรุ่มขึ้นมา

“ฟู่เฉียน อีกเดี๋ยวพ่อนายจะมาแล้วใช่ไหม อย่างนั้นพวกเราจะต้องดื่มกับพ่อของนายกันหน่อยแล้ว”จู่ๆผู้หญิงคนหนึ่งก็ถามฟู่เฉียนขึ้นมา

“ใช่ พ่อของฉันบอกว่าอยากขอบคุณที่มหาลัยปลูกฝังอบรมสั่งสอนฉัน เพราะฉะนั้นอีกเดี๋ยวก็จะมาพูดแล้ว ทุกคนเชิญดื่มคารวะได้ตามสบาย พ่อฉันเป็นกันเองมาก”ฟู่เฉียนจงใจพูดเสียงดัง เหมือนกับว่าคนที่สามารถคารวะดื่มเหล้ากับพ่อของเขาได้นั้นถือเป็นความโชคดีมาก

“สบายใจได้ พ่อนายเป็นคนใหญ่คนโตขนาดนั้น ถึงเวลานั้นฉันจะต้องคารวะเหล้าแน่นอน