บทที่ 371 เปลี่ยนหยินเหยา 2

“ถ้าหากพ่อไก่ไม่ขัน จะทำยังไงล่ะ?” เจียงเฉิงถาม

“จะไม่ขันได้ยังไง นายคิดมากเกินไปแล้วนะ” โจวข่ายพูดด้วยท่าทีหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด

เจียงเฉิงก็มองออก ตาโจวข่ายนี่ไม่พอใจแล้วจริงๆ ถ้ายังพูดต่อไปอีก เขาต้องโมโหแน่ๆ

“คุณโจว ต้นไผ่พวกนี้ไม่เลวเลย ยกให้ผมได้ไหม?” เจียงเฉิงชี้ไปที่กอต้นกล้าไผ่ที่อยู่ไม่ไกลถามขึ้น

“คุณเป็นเพื่อนของต่งเหล่ย ต้องได้อยู่แล้วสิ” โจวข่ายเรียกลูกน้องให้มาดึงต้นไผ่ออกทันที และมอบให้เจียงเฉิง ทั้งนี้เจียงเฉิงยังให้คนจัดการรากของต้นไผ่ให้เรียบร้อยอีกด้วย ถึงได้ออกไปจากที่นี่

“นายจะเอาไผ่พวกนี้มาทำอะไร?” ต่งเหล่ยมองเจียงเฉิงแล้วถามขึ้นด้วยความสงสับ

“ไม่มีอะไร” เจียงเฉิงตอบไปเรื่อยเปื่อย จากนั้นจึงโยนต้นไผ่ไปที่ร่องน้ำข้างทาง

“งั้นเพื่อนของฉันคงไม่เป็นไรใช่ไหม? หากจะเกิดเรื่อง มันจะเกิดเรื่องตอนไหนเหรอ?” ต่งเหล่ยถามเจียงเฉิงด้วยความประหม่า

“ตอนที่เขาจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น ก็คือตอนที่หายนะจะเกิดขึ้น” เจียงเฉิงมองต่งเหล่ยพูดขึ้นอย่างจริงจัง

ต่งเหล่ยรู้ดีว่าเจียงเฉิงพยายามพูดโน้มน้าวอย่างเต็มที่แล้ว แต่เพื่อนร่วมชั้นเรียนของตนเองไม่ฟัง งั้นก็หมดหนทางแล้วแหละ ต่งเหล่ยทำได้เพียงถอนหายใจ พาเจียงเฉิงออกไปจากที่นี่

โจวข่ายยุ่งวุ่นวายอยู่ในอาณาบริเวณของตนเอง จนกระทั่งดึกดื่น ถึงยังไงตอนเช้ามืด เขายังต้องใช้พ่อไก่มาเปลี่ยนฤกษ์ให้อยู่ดี ไม่งั้นถ้าล้มเหลวขึ้นมา คงได้เกิดหายนะขึ้นจริงๆแน่

“เสี่ยวจาง เตรียมทุกอย่างเรียบร้อยแล้วใช่ไหม?” โจวข่ายมองไปที่ตำแหน่งไม่ไกลถามขึ้น

“จัดวางไว้หมดแล้วครับ” เสี่ยวจางที่ฝั่งนั้นก็ตอบกลับมา

โจวข่ายได้ยินว่าจัดวางไว้หมดแล้ว ในใจจึงคลายกังวลลงได้ แต่ยังเหลือขั้นตอนสุดท้ายอยู่อีก เขาจึงคิดจะเดินออกไปข้างนอก ถึงยังไงเขาก็เตรียมพ่อไก่ตัวโตเอาไว้แต่แรกแล้ว ตอนนี้แค่รอให้มันได้ออกมาลงสนามก็เท่านั้น

ตอนที่โจวข่ายเดินมาถึงตำแหน่งที่วางกรงไก่เอาไว้ กลับพบว่ากรงไม้ไผ่เป็นรูโหว่ ดูในกรงอีกทีก็ไม่มีอะไรอยู่แล้ว

“แย่แล้ว” โจวข่ายรู้สึกมึนงงไปหมด ไม่นึกว่าสถานที่อย่างนี้จะมีตัวอีเห็นมาขโมยไก่หนีไปด้วย

วินาทีนี้โจวข่ายรู้สึกไม่ดีเลย ถ้าไม่มีไก่ งั้นจะให้มันขันยังไงล่ะ? ถ้าเปลี่ยนฤกษ์ไม่ได้ ก็ต้องเกิดหายนะครั้งใหญ่อย่างแน่นอนน่ะสิ

เจ้าหนุ่มเจียงเฉิงนั่นพูดถูกจริงๆด้วย ถ้าไก่ไม่ขันล่ะ นี่ไม่ใช่ว่าไก่ไม่อยากขัน แต่ไก่โดนตัวอีเห็นกัดตายไปแล้วต่างหาก