บทที่ 372 ขจัดภัยพิบัติ 1

“คุณโจว ไม่ต้องมากพิธีหรอกครับ” เจียงเฉิงเห็นสภาพนี้ของโจวข่าย ไม่นึกว่าจะโค้งคำนับให้ตนเองอีก เขาจึงรีบห้ามโจวข่ายเอาไว้

ตอนนี้โจวข่ายมองเจียงเฉิงด้วยสีหน้ารู้สึกผิด เขาทะนงตัวเกินไป ดังนั้นจึงไม่เชื่อใครเลย นี่ถึงเกือบจะสร้างเรื่องราวที่ผิดมหันต์เสียแล้ว

ถ้าไม่ใช่เพราะก่อนหน้านี้เจียงเฉิงมองออกถึงเคราะห์ร้ายของเขา จึงขอต้นกล้าไผ่พวกนั้นไป ตอนนี้เขาต้องตายไปแล้วแน่ๆ

“คุณเจียง คุณมีความสามารถที่ยอดเยี่ยมจริงๆนะครับ ผมมัวแต่คิดว่าตัวเองเป็นกรรมการบริหารของสมาคมโหราศาสตร์จีนถึงได้อวดดีขนาดนี้ คุณมาเข้าร่วมสมาคมของพวกเราดีกว่า ผมจะยกตำแหน่งกรรมการบริหารนี้ให้คุณเลย” ตอนนี้โจวข่ายไม่รู้จริงๆว่าควรจะตอบแทนเจียงเฉิงยังไงดี จึงทำได้เพียงเสนอความต้องการนี้

“ไม่ต้องหรอกครับ ผมไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้” เจียงเฉิงได้ฟังข้อเสนอของโจวข่าย จึงยิ้มตอบปฏิเสธไป

“หมอเจียง สมาคมนี้ของพวกเราก็ยอดเยี่ยมเช่นกันนะ ทั้งยังใช้สิทธิสวัสดิการในแต่ละด้านของประเทศได้อย่างเต็มที่ด้วย คุณจะออกไปดำเนินการอะไรก็สะดวกสบาย”

“ไม่ต้องหรอกครับ เดิมทีคุณก็เป็นเพื่อนของคุณต่งอยู่แล้ว ผมแค่ช่วยเหลือคุณ ไม่ได้สำคัญอะไร” เจียงเฉิงปฏิเสธข้อเสนอของโจวข่ายอีกครั้ง

โจวข่ายเห็นเจียงเฉิงพูดเช่นนี้ มันคงไม่ดีถ้าเขาจะดึงดันต่อไป

“เพียงแต่คุณเจียง ผม......”

“คุณโจวไม่ต้องพูดแล้วครับ ผมเข้าใจดี สถานการณ์ต่อจากนี้ ผมจะลบล้างมันเอง” เจียงเฉิงรู้ว่าโจวข่ายหมายถึงอะไร

การตระเตรียมก่อนหน้านี้โจวข่ายทำได้ไม่สำเร็จ ภัยพิบัติในครั้งนี้เพียงแค่เริ่มต้นเท่านั้น ถ้าไม่ทำลายสถานการณ์ต่อไป ก็จะเกิดหายนะขึ้นได้อีก

จะว่าไปการที่โจวข่ายไม่ได้ออกไปจากที่นี่ หรือรีบร้อนไปโรงพยาบาลน่ะเป็นสิ่งที่ถูกต้องแล้ว ไม่งั้นถ้าเขาออกไป ต้องมีหายนะอย่างอื่นเกิดขึ้นแน่ๆ

“คุณโจว ผมหาพ่อไก่มาได้แล้ว” เสี่ยวจางที่โจวข่ายส่งออกไปตามหาไก่ก่อนหน้านี้ กลับมาแล้ว

“กลับมาตอนนี้จะมีประโยชน์อะไรล่ะ” โจวข่ายตำหนิออกมาด้วยความไม่สบอารมณ์ ถ้าไก่ตัวนี้มาได้ทันเวลา ไม่แน่เขาอาจจะไม่ต้องประสบกับหายนะนี้ก็ได้

“คุณโจว คุณไม่รู้หรอกครับ ระหว่างทางที่ผมไปตามหาไก่ต้องล้มลุกคลุกคลานขนาดไหน ไปซื้อก็ไม่มีไก่เป็นๆ เจอครอบครัวชาวนาที่อยู่ไกลโพ้นซึ่งเลี้ยงไก่เอาไว้ แต่ดันไม่มีไก่ตัวผู้อีก ผมจึงต้องตามหาไปอีกตั้งไกล ถึงจะเจอไก่ตัวผู้สักตัว เสียแรงไปตั้งเยอะกว่าจะจับได้” เสี่ยวจางในตอนนี้เหงื่อท่วมตัว พลาสเตอร์ยาติดอยู่เต็มหน้า สภาพยับเยินอย่างเห็นได้ชัด

“คุณโจว นี่เป็นชะตากรรม ภัยพิบัติของคุณเกิดขึ้นแล้ว หากอยากจะเปลี่ยนแปลง ก็ยากเกินไป อย่างที่เรียกว่าถ้ายมบาลกำหนดเส้นตายไว้แล้วใครจะขัดขืนได้” เจียงเฉิงมองโจวข่ายพูดขึ้น

โจวข่ายเองก็เข้าใจอยู่แล้ว สาเหตุที่เขาเตรียมพ่อไก่เอาไว้อย่างดีแต่กลับโดนอีเห็นกินไปเสียได้ จะตามหาก็หายากเหลือเกิน นั่นเป็นเพราะว่าเขาคิดจะเปลี่ยนหยินเหยาแต่ไม่สำเร็จถึงได้ก่อให้เกิดหายนะขึ้น

“ไก่ตัวนั้น คุณยังต้องการอยู่ไหม?” เสี่ยวจางถาม

“ไม่ต้องการแล้ว” โจวข่ายพูดอย่างหงุดหงิด

“อย่าเพิ่ง ไก่ตัวนี้ยังมีประโยชน์อยู่มาก” เจียงเฉิงรีบห้ามเสี่ยวจางที่ด้านนั้นเอาไว้