บทที่ 373 ขจัดภัยพิบัติ 2

“ไม่ต้องเกรงใจครับ ไม่แน่ วันหน้าผมอาจจะมีเรื่องรบกวนคุณก็ได้” เจียงเฉิงยิ้มพูดกับโจวข่าย

“ได้เลย ไต้ซือเจียง เรื่องในวันหน้าของคุณก็คือเรื่องผม แค่ผมสามารถช่วยได้ จะไม่ปฏิเสธแน่นอน” โจวข่ายพูดกับเจียงเฉิงด้วยความซาบซึ้งใจ

“เหล่าโจว แกไม่ต้องเกรงใจหรอกหน่า เพื่อนกันทั้งนั้น” ต่งเหล่ยที่อยู่ข้างๆก็ยิ้มพูดกับโจวข่าย

หลังจากเจียงเฉิงกับต่งเหล่ยคุยกันที่ด้านนี้สักพัก ก็ออกไปกับโจวข่าย ไปส่งถึงโรงพยาบาล

“เสี่ยวเจียง นายช่วยฉันอีกแล้ว ไม่งั้นเพื่อนร่วมชั้นเรียนของฉันคนนี้คงรักษาชีวิตไว้ไม่ได้แน่ๆ” ต่งเหล่ยพูดกับเจียงเฉิง

“คุณต่งเกรงใจไปแล้วครับ แค่เรื่องเล็กน้อยเอง” เจียงเฉิงยิ้มพูดกับต่งเหล่ย

ทีแรกเจียงเฉิงอยากจะกลับบ้านเลย แต่ต่งเหล่ยจะเลี้ยงข้าวเจียงเฉิงให้ได้ ทำอะไรไม่ได้นี่นา เจียงเฉิงจึงทำได้เพียงไปกินข้าวกับต่งเหล่ย

หลังจากต่งเหล่ยส่งเจียงเฉิงแล้ว จึงรีบโทรไปหาหวงหยวนชาง

“โอ้โห คุณต่ง ทำไมคุณถึงโทรมาหาผมได้ล่ะครับ?” หวงหยวนชางได้รับสายจากต่งเหล่ย ในใจก็ปลาบปลื้มยินดี

อันที่จริงหวงหยวนชางเพิ่งจะมาอยู่ที่หลูหยาง จึงจำเป็นต้องสานสัมพันธ์กับผู้คนในสายงานเดียวกันบ้าง โดยเฉพาะทางด้านสำนักงานคณะกรรมการตรวจสอบอาหารและยานั้น สำหรับโรงพยาบาลแล้วเป็นสิ่งที่สำคัญอย่างยิ่ง

“ผอ.หวง พอรู้ว่าคุณมาถึงหลูหยางของพวกเราแล้ว ผมก็ต้องโทรมาทักทายหน่อยสิ” ต่งเหล่ยพูดขำๆ

“คุณต่งถ่อมตัวไปแล้วนะครับ คุณมีอะไรจะสั่งหรือเปล่า?” หวงหยวนชางถามขึ้น

“ผอ.หวง ผมได้ยินเรื่องหนึ่งมา เจียงเฉิงกับสวี่ฉิงที่ทำงานในโรงพยาบาลของคุณ คุณไล่พวกเขาออกงั้นเหรอ?” ต่งเหล่ยถามด้วยเสียงเคร่งขรึม

หวงหยวนชางได้ยินคำถามนี้ของต่งเหล่ย จึงรู้สึกได้ถึงปัญหาทันที สีหน้าของเขาก็แย่ตามไปด้วย

“คุณต่ง คุณไปฟังใครพูดเพ้อเจ้อมาครับ? ถึงผมจะเป็นผอ.ที่มาใหม่ แต่ก็ไม่เคยไล่ใครออกสักคน พวกเขาสองคนลาออกกันเองนะครับ” หวงหยวนชางพูด

ต่งเหล่ยรู้อยู่แล้วว่าพวกเจียงเฉิงลาออกเอง เพียงแต่โดนหวงหยวนชางบีบให้ออกก็เท่านั้น แต่เขากลับเลี่ยงที่จะพูดถึงประเด็นนี้

“ผมทราบ แต่คุณจะยอมให้พวกเขาออกไปอย่างนี้จริงๆงั้นเหรอ? คุณไม่รู้ถึงระดับความเชี่ยวชาญด้านการแพทย์ของหมอเจียงเฉิงในเมืองหลูหยางหรือไง?” ต่งเหล่ยถามขึ้น

“ระดับงั้นเหรอ? แค่บุรุษพยาบาลคนหนึ่งที่ใช้เส้นสายเข้ามา จะมีระดับอะไรได้? หรือว่าโรงพยาบาลของพวกเราขาดหมอคนนั้นแล้ว จะดำเนินการต่อไปไม่ได้เลยหรือไง?” หวงหยวนชางพูดเย้ยหยัน