บทที่ 65 รุ่งเช้าอันคลุมเครือ

เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อเจียงเฉิงตื่นขึ้นมา เขาก็รู้สึกหนักตัวมาก พอลืมตาขึ้น เขาก็เห็นขาเรียวยาวที่ขาวราวหิมะทับอยู่ยนตัวของเขา

แขนของเจียงเฉิงโอบรอบร่างกายส่วนบนของสวี่ฉิง สวี่ฉิงนอนตะแคงอยู่ข้างๆ เจียงเฉิงชุดนอนที่ไหล่ของสวี่ฉิงหลุดออกมา เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้าที่ขาวราวหิมะและเซ็กซี่

สายตาของเจียงเฉิงเลื่อนลงมาเล็กน้อย สายตาของเจียงเฉิงเล็ดลอดเข้าไปในร่องลึก ทันใดนั้นหัวใจของเขาก็สั่นไหว

นี่มันน่าตื่นเต้นเกินไปแล้ว?

แม้ว่าก่อนหน้านี้เจียงเฉิงจะรู้สึกว่าสวี่ฉิงคาดเดาได้มาก แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นส่วนหนึ่งอย่างใกล้ชิด

ในขณะที่เจียงเฉิงกำลังคิดเรื่องนี้ ขนตายาวๆ ของสวี่ฉิงก็สั่นไหวสองสามครั้ง จากนั้นก็ลืมตาขึ้น

“คุณ......คุณตื่นแล้ว?” เจียงเฉิงรู้สึกทำอะไรไม่ถูกและกล่าวทักทาย

เนื่องจากท่าทางของทั้งสองคนในตอนนี้คลุมเครือมาก แขนของเจียงเฉิงโอบสวี่ฉิง และขาสวยๆ ภายใต้ชุดนอนของสวี่ฉิงก็ยังคงทับอยู่บนตัวของเขา

สวี่ฉิงลืมตาขึ้นและเห็นเจียงเฉิง เธอตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง หลังจากนั้นก็ตระหนักได้ถึงท่าทางในตอนนี้ของเจียงเฉิงกับตัวเอง

“นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”

สวี่ฉิงรีบลุกขึ้นและนั่งลงอีกฝั่งหนึ่ง ซึ่งอยู่ห่างจากเจียงเฉิง เล็กน้อย ถึงอย่างไรเธอกับเจียงเฉิงก็แต่งงานกันมานานขนาดนี้แล้ว แต่ทั้งสองคนแยกกันนอนมาโดยตลอด และไม่เคยนอนบนเตียงเดียวกันมาก่อน

วันนี้ไม่เพียงแต่จะนอนบนเตียงเดียวกัน แต่ท่าทางระหว่างทั้งสองคนยังคลุมเครือขนาดนี้

สวี่ฉิงก้มลงมองชุดนอนบนร่างของตัวเอง และรีบดึงชุดนอนที่หลุดออกจากบ่าขึ้นมา

“ผมก็จำอะไรไม่ค่อยได้ จำได้แค่ว่าเมื่อวานดื่มไวน์ไปเยอะมาก” เจียงเฉิงพูดพร้อมกับลุกขึ้น

สวี่ฉิงนวดหัวที่ปวดเล็กน้อย และจำสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ได้อย่างคลุมเครือ เจียงเฉิงฝังเข็มให้ตัวเอง จากนั้นทั้งสองก็ดื่มและพูดคุยกันมากมาย

แต่ต่อจากนั้นสวี่ฉิงก็จำไม่ได้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เธอก็รู้ว่าตัวเองยังสวมชุดนอนอยู่ อย่างน้อยทั้งสองคนก็ยังไม่เคยมีเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้น

แม้ว่าสวี่ฉิงจะไม่ได้รังเกียจเจียงเฉิงขนาดนั้น แต่เธอยังไม่สามารถยอมรับการพัฒนาที่เร็วเกินไปได้

“ตื่นได้แล้ว ไปทานข้าว”

เย่จู้ผิงตะโกนมาจากข้างนอก สวี่ฉิงรีบจัดการสางผมยุ่งๆ ลุกจากเตียงและพูดว่า “ไปกันเถอะ ทานข้าวกัน”

“อืม”

เจียงเฉิงตอบรับ จากนั้นก็ลุกจากเตียงและตามสวี่ฉิงออกไป

“พวกเธอสองคน เมื่อวานดื่มไวน์ของฉันแล้วใช่ไหม?” สวี่จื้อจุนถามด้วยสีหน้าจริงจัง และมองไปที่เจียงเฉิงกับสวี่ฉิงที่เพิ่งนั่งลง