บทที่ 1014 เรื่องเร่งด่วน

บทที่ 1014 เรื่องเร่งด่วน

สีหน้าจ้าวอู่เจียงสงบนิ่ง รอบตัวเขามีเสียงลมและฟ้าร้องดังก้อง แล้วสายลมที่มองไม่เห็นก็ไหลเข้าสู่มือของเขา รวมตัวกันเป็นกระบี่ที่มองไม่เห็น

เขาเอ่ยเสียงทุ้ม

“ข้ายังมีอีกหนึ่งกระบวนท่า!”

รอบข้างเงียบสงัดราวกับสุสาน

อะไรกัน? ยังมีอีกหนึ่งกระบวนท่าหรือ? เมื่อครู่นี้ก็ไม่ได้บอกว่ามีอีกหนึ่งกระบวนท่าหรือไร? หรือเป็นหนึ่งกระบวนท่า บวกอีกหนึ่งกระบวนท่า และกระบวนท่าสุดท้าย?

สองกระบวนท่าสร้างความตื่นตะลึงให้โลกก็แล้วไป ยังไม่ใช่พลังทั้งหมดหรือ?

ผู้คนที่ยืนดูอยู่รอบ ๆ สั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัวอย่างบอกไม่ถูก

ราชาเสือคอแห้งผาก มันรู้ว่ามันก้าวพลาดแล้ว ก้าวพลาดมาตั้งแต่ต้น

ผู้ที่ได้รับความเคารพและการยกย่องจากราชาหมาป่าไม่ใช่แค่อัจฉริยะธรรมดา ไม่ใช่แค่อัจฉริยะระดับสูงสุด แต่เป็นอัจฉริยะที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของบรรดาอัจฉริยะทั้งหลาย ผู้มีพรสวรรค์ระดับเดียวกับจ้าวอู่หยางที่สามารถใช้กระบวนท่าแรกของจ้าวอู่หยางได้นับว่าน่าภาคภูมิใจแล้ว

กล่าวไปใดกับท่าที่สอง?

ไม่เคยเห็นหรือได้ยินมาก่อนว่ามีผู้มีพรสวรรค์ชาวมนุษย์ในระดับเดียวกันสามารถใช้ท่าที่สองได้

แม้แต่ในหมู่เผ่าปีศาจ หรือในบันทึกประวัติศาสตร์ของดินแดนลับเต๋อเหลียนก็ไม่เคยได้ยินหรือเห็นมาก่อน

ตอนนี้จ้าวอู่หยางพูดด้วยสีหน้าจริงจังว่า เขายังมีกระบวนท่าที่สามอีก การโจมตีครั้งที่สองก็ทำให้ราชาเสือลมดำบาดเจ็บแล้ว การโจมตีครั้งที่สามอาจจะทำให้บาดเจ็บสาหัสหรือตายได้หรือไม่?

เป็นเรื่องน่าตกตะลึงและสั่นสะเทือนโลกนักไม่ใช่หรือ?

อาหู่ไม่กล้าจินตนาการ

มันรู้สึกว่าเป็นเรื่องน่าทึ่งจนดูเหลือเชื่อ แต่กลับเกิดขึ้นจริงต่อหน้าต่อตาของมัน

ส่วนเหล่าองครักษ์และแม่ทัพที่เหลือก็ไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่น้อย กระทั่งถอยห่างออกมาไกล การยืนดูก็มีความเสี่ยง ต้องระมัดระวัง และเลือดที่ยืนให้ดี

แววตาของราชาหมาป่าเลือดแดงเสี่ยวไป๋อ่อนโยนราวกับมันได้เห็นภาพของจ้าวอู่เจียงผู้ต่อสู้กับการพังทลายของโลก มันไม่ได้รู้สึกหยิ่งผยอง มีเพียงความรู้สึกที่เป็นธรรมชาติอยู่ในใจ

เขาคือจ้าวอู่เจียง ผู้ที่มหาวิถีไร้ขอบเขต ทุกสิ่งย่อมเป็นไปได้

“มา!”

หลัวเฟิงสูดหายใจลึก ตัดสินใจที่จะทุ่มเทสุดกำลัง ความดูถูกและเยาะเย้ยที่มีต่อจ้าวอู่เจียงตอนแรกหายไปหมดสิ้น กลับกลายเป็นความชื่นชมที่เพิ่มขึ้นในใจ มันจริงจังอย่างที่สุด แล้วตะโกนเสียงดัง

“เข้ามา!”