บทที่ 1015 ประลองฝีมือกับข้าอีกสักครั้งได้หรือไม่? มาแข่งดื่มสุรากัน

บทที่ 1015 ประลองฝีมือกับข้าอีกสักครั้งได้หรือไม่? มาแข่งดื่มสุรากัน

เสี่ยวไป๋เบิกตากว้าง พี่ใหญ่ใช้วิชากระบี่อะไรกันแน่?

พลังเช่นนี้เกินกว่าที่มันจะเข้าใจได้โดยสิ้นเชิง

หากเป็นมีวรยุทธ์ขั้นจักรพรรดิระดับหกหรือเจ็ดแสดงออกมา มันก็พอจะเข้าใจได้

แต่จ้าวอู่เจียงเพิ่งจะก้าวข้ามเข้าสู่ขั้นจักรพรรดิเท่านั้น ยังไม่ทันได้ผ่านการทดสอบของขั้นจักรพรรดิด้วยซ้ำ

ระดับของวิชากระบี่นี้จะต้องไม่ต่ำต้อยแน่นอน ผู้สร้างวิชากระบี่มีพรสวรรค์ที่น่าตกตะลึงแน่

เสี่ยวไป๋ไม่ใช่หมาป่าหิมะที่ไร้เดียงสาเหมือนแต่ก่อนอีกแล้ว

บัดนี้มันก็เป็นผู้ฝึกตนเช่นกัน เพียงแต่เป็นผู้ฝึกตนชาวปีศาจ

มันรู้ดีว่าในโลกของผู้ฝึกตน สิ่งที่ไม่ควรยั่วยุที่สุดก็คือผู้ฝึกกระบี่

ผู้ฝึกกระบี่คนหนึ่ง แม้ว่าวิชาอาจไม่สูงส่ง แต่ปราณกระบี่ที่บ่มเพาะมาย่อมไม่อาจดูแคลนได้เลย ในทางทฤษฎี แม้แต่ผู้ฝึกตนที่เพิ่งก้าวเข้าสู่การสร้างรากฐาน หากบ่มเพาะปราณกระบี่ตั้งแต่เด็ก บ่มเพาะอย่างต่อเนื่องโดยไม่เคยใช้ไป วันหนึ่งแม้ว่าผู้ฝึกตนผู้นั้นจะไม่ได้เพิ่มพูนวรยุทธ์ แต่เมื่อปล่อยปราณกระบี่ที่บ่มเพาะออกมาก็อาจสามารถฟันแม้แต่ผู้สูงส่งได้!

นี่แหละคือมือกระบี่!

นอกจากสัตว์ปีศาจระดับราชาภูเขาไม่กี่ตน สัตว์ปีศาจที่เหลือไม่รู้สึกว่าปราณกระบี่แข็งแกร่งเพียงใด เพียงแต่รู้สึกว่าการใช้วิชากระบี่นั้นช้านัก

แต่พวกมันยังคงสังเกตเห็นบางสิ่งจากร่างของราชาเสือลมดำที่ตกใจกลัว หมายความว่ากระบี่ของจ้าวอู่หยางน่าสะพรึงกลัว

ส่วนจะน่ากลัวแค่ไหน พวกมันไม่อาจเข้าใจหรือรู้สึกได้ แต่ผ่านทางราชาเสือลมดำ พวกมันไม่กล้าที่จะพิสูจน์ความอยากรู้อยากเห็นของตัวเองเด็ดขาด จ้าวอู่เจียงค่อย ๆ คลายมือออก กระบี่ไร้รูปและปราณกระบี่หายวับไป

เขาเหนื่อยล้า จึงส่ายหน้าพลางกล่าวว่า “ข้าใช้ท่านี้ไม่ได้แล้ว หมดแรงเสียแล้ว…”

เขาหมดแรงจริง ๆและเขาก็เสียดายปราณกระบี่ที่บ่มเพาะไว้ในร่างกายด้วย